ఓ మనసా! నీకు స్థిరత్వం లేదు, ఎంతమాత్రమూ స్థిరత్వం లేదు. ఆధ్యాత్మిక, ఆధిభౌతిక, ఆధిదైవికములైన తాపత్రయాలనే సంసారసాగరంలో మునిగిపోయిన వారికి, దర్పము అహంకారములతో బంధింపబడిన వారికి మనశ్శాంతి ఉండదు. శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస, గంధాది విషయాలనే పాశాలతో చిత్తాన్ని బంధించుకున్న వారికి, సత్యాన్ని అసత్యంగాను అసత్యాన్ని సత్యంగాను భావించే విపరీత జ్ఞానంతో మత్తెక్కిన వారికి స్థిరత్వం కలుగదు. పరమహంసలు ఆచరించే ఆత్మవిచారణ, వైరాగ్య, యోగమార్గాలకు విరుద్ధంగా జీవిస్తూ, క్షణికమైన లౌకిక సుఖాలను పొందడానికే అనేక విధాలుగా చంచలంగా పరుగులు తీసేవారికి మనస్సు నిలకడగా ఉండదు.
ఈ కీర్తనలో సదాశివ బ్రహ్మేంద్రులు మనస్సు చంచలత్వానికి బాహ్యప్రపంచాన్ని కారణంగా చూపకుండా, మనలోనే ఉన్న దాని మూలాలను వెల్లడిస్తున్నారు. తాపత్రయాల వల్ల కలిగే కలత, దర్పాహంకారాల వల్ల పెరిగే నేను అనే భావన, ఇంద్రియవిషయాలపై ఆసక్తి, ఆత్మస్వరూపాన్ని మరిపించే విపరీత జ్ఞానం ఇవన్నీ మనస్సును నిరంతరం బయటకు లాగుతాయి. క్షణిక సుఖాల కోసం పరుగులు తీసే కొద్దీ మనస్సు మరింత చంచలమవుతుంది, పొందిన సుఖం నిలవదు కాబట్టి మరో సుఖాన్ని వెదకడం మొదలవుతుంది. దీనికి విరుద్ధమైన పరమహంస యోగం మనస్సును అంతర్ముఖం చేసి, విషయాసక్తి నుంచి వైరాగ్యానికి, అహంకారం నుంచి ఆత్మవిచారణకు, చంచలత్వం నుంచి స్వరూపస్థితికి నడిపిస్తుంది. అందువల్ల నిజమైన స్థిరత్వం బాహ్య పరిస్థితులు అనుకూలించడం వల్ల కలిగేది కాదు. కోరికలు, అహంకారం, ఇంద్రియాసక్తి, భ్రమాత్మక జ్ఞానం క్రమంగా తొలగి, మనస్సు తన మూలమైన ఆత్మలో విశ్రాంతి పొందినప్పుడే సహజంగా సిద్ధించేదని ఈ కీర్తన బోధిస్తుంది.
అమృతవర్షిణి రాగంలో స్వరపరచబడిన ఈ కృతిని మంగళంపల్లి బాలమురళీకృష్ణ గారు ఆలపించారు.
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి