బహుముఖప్రజ్ఞాశాలి టంగుటూరి సూర్యకుమారి జీవిత విశేషాలు

మా తెలుగు తల్లికి మల్లెపూదండ - ఈ పాటను అజరామరం చేసిన బహుముఖప్రజ్ఞాశాలి టంగుటూరి సూర్యకుమారి గారు. వికీ ప్రకారం గత సంవత్సరం ఈవిడ శతజయంతి, మరో మూలం ప్రకారం ఈ సంవత్సరం నవంబర్లో. విదేశాల్లో స్థిరపడ్డా భారతీయ కళలకు ఆఖరిరోజు వరకు సేవ చేసిన కళాకారిణి.

అప్పట్లో వీరి పెదనాన్న గారైన ప్రకాశం పంతులు గారు తమ ప్రతి ఒక్క రాజకీయ సభలోనూ సూర్యకుమారి గారి చేత ఈ పాట పాడించేవారట. వారి జీవిత విశేషాలు: 

టంగుటూరి సూర్యకుమారి తెలుగు సినీరంగం, సంగీతం, నృత్యం, రంగస్థల కళలలో తనదైన ముద్ర వేసిన అరుదైన బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి. ఆమె గాయని, నటి, నర్తకి మాత్రమే కాకుండా భారతీయ సంస్కృతిని ప్రపంచ వేదికలపై గౌరవప్రదంగా పరిచయం చేసిన సాంస్కృతిక రాయబారిగా కూడా విశేష గుర్తింపు పొందారు. ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర గీతంగా ప్రసిద్ధి చెందిన మా తెలుగు తల్లికి మల్లెపూదండ గీతాన్ని ఆలపించడం ద్వారా ఆమె పేరు శాశ్వతంగా తెలుగు ప్రజల హృదయాల్లో నిలిచిపోయింది. కళ, సాహిత్యం, దేశభక్తి, సంస్కృతి పట్ల ఆమెకున్న అంకితభావం జీవితాంతం కొనసాగింది.

సూర్యకుమారి 1925 నవంబరు 13న అప్పటి మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీలోని రాజమహేంద్రవరంలో జన్మించారు. ఆమె ప్రముఖ స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడు, ఆంధ్రకేసరి తంగుటూరి ప్రకాశం పంతులుగారి సోదరుని కుమార్తె. దేశభక్తి, సామాజిక చైతన్యం, సాహిత్యాభిమానం కలిగిన కుటుంబ వాతావరణంలో పెరిగిన ఆమెకు చిన్ననాటి నుంచే సంగీతం, నాట్యం, నటనలపై ఆసక్తి ఏర్పడింది. సహజసిద్ధమైన మధుర స్వరం, అభినయ నైపుణ్యం, వేదికపై ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన ప్రదర్శన ఆమెను బాల్యదశలోనే కళారంగంలోకి తీసుకువచ్చాయి.

కేవలం పన్నెండేళ్ల వయస్సులోనే విప్రనారాయణ చిత్రంలో నటించి సినీరంగ ప్రవేశం చేశారు. అనంతరం రైతుబిడ్డ, అదృష్టం, దేవత, చంద్రహాస, భక్త పోతన, కృష్ణ ప్రేమ, భాగ్యలక్ష్మి, గీతాంజలి, మరదలు పెళ్లి, రామదాసు వంటి అనేక చిత్రాల్లో నటించారు. తెలుగు మాత్రమే కాక తమిళం, కన్నడ, హిందీ భాషల చిత్రాల్లో కూడా తన ప్రతిభను చాటారు. ఆమె నటించిన దేవత, రైతుబిడ్డ చిత్రాలు తెలుగు చలనచిత్ర చరిత్రలో చిరస్థాయిగా నిలిచిన చిత్రాలుగా గుర్తింపు పొందాయి. కృష్ణ ప్రేమ చిత్రంలో నారదుడి పాత్రను పోషించడం విశేషం. తెలుగు సినీ చరిత్రలో ఒక మహిళ నారదుడి పాత్రను పోషించిన తొలి సందర్భంగా ఇది ప్రస్తావించబడుతుంది. ఈ పాత్రలో ఆమె నటనతో పాటు గాన ప్రతిభ కూడా ప్రేక్షకులను విశేషంగా ఆకట్టుకుంది.

సూర్యకుమారి నటిగా ఎంత ప్రతిభ కనబరిచారో, గాయనిగా కూడా అంతే కీర్తిని సంపాదించారు. ఆమె ఆలపించిన అనేక గ్రామోఫోన్ రికార్డులు విశేష ప్రజాదరణ పొందాయి. దేశభక్తి గీతాలు, భక్తి గీతాలు, జానపద గీతాలు, లలిత గీతాలు ఆమె స్వరంతో ప్రజల్లోకి విస్తృతంగా చేరాయి. శంకరంబాడి సుందరాచారిగారు రచించిన మా తెలుగు తల్లికి మల్లెపూదండ గీతాన్ని ఆమె ఆలపించడంతో ఆ గీతం అపూర్వ ప్రజాదరణ పొందింది. తరువాత అదే గీతం ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర గీతంగా అధికారిక గుర్తింపు పొందింది. ఈ గీతం ద్వారా తెలుగు భాష, తెలుగు సంస్కృతి పట్ల ఆమెకున్న అనుబంధం తరతరాలకు పరిచయమైంది.

సినీరంగ విజయాలతో పాటు సూర్యకుమారి నృత్యకళలో కూడా ఉన్నత శిక్షణ పొందారు. భారతీయ శాస్త్రీయ నృత్య సంప్రదాయాలను విదేశాల్లో పరిచయం చేయాలనే సంకల్పంతో 1950ల చివర్లో అమెరికాకు వెళ్లారు. అక్కడ భారతీయ సంగీతం, నృత్యం బోధిస్తూ భారతీయ కళలను పాశ్చాత్య ప్రపంచానికి పరిచయం చేశారు. అనంతరం న్యూయార్క్ రంగస్థలంపై రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ రచించిన ది కింగ్ ఆఫ్ ది డార్క్ ఛాంబర్ నాటకంలో రాణి సుదర్శన పాత్రను పోషించి విమర్శకుల ప్రశంసలు అందుకున్నారు. ఈ ప్రదర్శనకు ఆమెకు అవుటర్ క్రిటిక్స్ సర్కిల్ ఉత్తమ నటి పురస్కారం లభించింది. భారతీయ కళాకారిణిగా అంతర్జాతీయ రంగస్థలంపై ఈ స్థాయి గుర్తింపు పొందడం ఆ కాలంలో అరుదైన ఘనతగా నిలిచింది.

1965 ప్రాంతంలో ఆమె లండన్‌కు వెళ్లి అక్కడే స్థిరపడ్డారు. కవి, చిత్రకారుడు హారోల్డ్ ఎల్విన్‌ను వివాహం చేసుకున్న తరువాత భారతీయ కళల ప్రచారానికి మరింత కృషి చేశారు. ఇద్దరూ కలిసి ఇండియా పెర్ఫార్మింగ్ ఆర్ట్స్ అనే సంస్థను స్థాపించి భారతీయ సంగీతం, నృత్యం, నాటక కళలను యూరప్‌లోని అనేక వేదికలపై ప్రదర్శించారు. లండన్‌లో ప్రతి సంవత్సరం నిర్వహించిన సాంస్కృతిక కార్యక్రమాల ద్వారా భారతీయ కళాకారులకు అవకాశాలు కల్పించారు. మహాత్మా గాంధీ, రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ వంటి మహనీయుల భావజాలాన్ని సంగీతం, నాట్యం, నాటకాల ద్వారా ప్రపంచానికి పరిచయం చేయడంలో ఆమె విశేష కృషి చేశారు.

సూర్యకుమారి అందాల పోటీలలో కూడా విశేష గుర్తింపు పొందారు. 1952లో మిస్ మద్రాస్ బిరుదును గెలుచుకుని, అదే సంవత్సరంలో జరిగిన మిస్ ఇండియా పోటీలలో రన్నరప్‌గా నిలిచారు. అయినప్పటికీ ఆమె తన జీవితాన్ని గ్లామర్ ప్రపంచానికే పరిమితం చేయకుండా భారతీయ కళాసంపదను ప్రపంచవ్యాప్తంగా వ్యాప్తి చేయడానికే అంకితం చేశారు. కళాకారిణిగా మాత్రమే కాక సాంస్కృతిక రాయబారిగా ఆమె చేసిన సేవలు మరింత విశిష్టమైనవి.

1975లో హైదరాబాద్‌లో జరిగిన తొలి ప్రపంచ తెలుగు మహాసభలకు లండన్ నుంచి ప్రత్యేకంగా వచ్చి మా తెలుగు తల్లికి మల్లెపూదండ గీతాన్ని ఆలపించారు. తెలుగు భాష, తెలుగు సంస్కృతిపై ఆమెకున్న ప్రేమకు ఇది ఒక చిరస్మరణీయ ఉదాహరణగా నిలిచింది. విదేశాల్లో నివసిస్తున్నప్పటికీ తెలుగు సంప్రదాయాల ప్రచారం, భారతీయ సంస్కృతి పరిరక్షణ, యువతకు శాస్త్రీయ కళల బోధన వంటి కార్యక్రమాలను జీవితాంతం కొనసాగించారు.

2005 ఏప్రిల్ 25న లండన్‌లో ఆమె పరమపదించారు. అయితే ఆమె స్వరం, ఆమె నటన, ఆమె నృత్య ప్రదర్శనలు, ముఖ్యంగా మా తెలుగు తల్లికి మల్లెపూదండ గీతం ద్వారా ఆమె జ్ఞాపకం తెలుగు ప్రజల హృదయాల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయింది. తెలుగు సినీ చరిత్రలో తొలి తరం బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలులలో ఒకరిగా, భారతీయ కళలను ప్రపంచవ్యాప్తంగా గౌరవప్రదంగా ప్రతిష్ఠించిన సాంస్కృతిక దూతగా, తెలుగు భాషా గౌరవాన్ని అంతర్జాతీయ స్థాయికి తీసుకెళ్లిన మహనీయ కళాకారిణిగా టంగుటూరి సూర్యకుమారి చిరస్మరణీయ స్థానం సంపాదించారు.

ఫాలనేత్రానల ప్రబల విద్యుల్లతా - తాళ్ళపాక అన్నమాచార్యుల వారి కృతి

ఎప్పుడైనా దీనంగా, నిస్సహాయతగా అనిపించినప్పుడు, ఈ అన్నమాచార్యుల వారి కృతి వినండి, ఒంట్లో నారసింహం అణువణువునా నిలిచి శక్తినిస్తుంది, క్లైబ్యాన్ని తొలగించి కర్తవ్యోన్ముఖులను చేస్తుంది. ఖచ్చితంగా పని చేస్తుంది, సందేహమే లేదు. కావలసింది ఆయనపై అచంచలమైన విశ్వాసం. స్వామి కేళీ విహారం అద్భుతం, అమోఘం, అనుభవైకవేద్యం. నారసింహోపాసకులను అడగండి వారు చెబుతారు. 

ఇక్కడ ఒక్క చిన్న విషయం చెప్పాలి. స్వామి తీక్ష్ణ ప్రభావం కలవాడు కాబట్టే నిష్ఠతో గురువిదితంగానే ఉపాసన చేయాలి. స్వయంగా నారసింహ ఉపాసన చేయకూడదు. గురు ముఖత మంత్రోపాసన పొందని వారు కరావలంబ స్తోత్రం, నామావళి వంటివి చదువుకోవచ్చు.

ఫాలనేత్రానల ప్రబల విద్యుల్లతా కేళీ విహార లక్ష్మీనారసింహా

ప్రళయమారుత ఘోర భస్త్రికాపూత్కార లలిత నిశ్వాసడోలా రచనయా
కులశైలకుంభినీ కుముదహిత రవిగగన చలన విధినిపుణ నిశ్చల నారసింహా

వివరఘనవదన దుర్విధహసన నిష్ఠ్యూతలవదివ్య పరుష లాలాఘటనయా
వివిధ జంతు వ్రాతభువన మగ్నౌకరణ నవనవప్రియ గుణార్ణవ నారసింహా

దారుణోజ్జ్వల ధగద్ధగిత దంష్ట్రానల వికార స్ఫులింగ సంగక్రీడయా
వైరిదానవ ఘోరవంశ భస్మీకరణ కారణ ప్రకట వేంకట నారసింహా

భావము:

ఓ నరసింహా ! ఫాలభాగంనుండి విస్ఫులింగాలు కురిపిస్తూ ప్రపంచమంతటినీ గొప్పగొప్పవిద్యుల్లతలతో మెరిపిస్తూ వేడుకగా విహరించడం నీకు ఒక ఆట. నీవు నిశ్చలంగా ఉంటూ లలితంగా మృదువుగా గాలి వదిలితే (నిశ్వసిస్తే) ఓ నారసింహా !ఆ నిశ్వాసము ప్రళయకాల ప్రభంజనంలా మారి కులపర్వతాలను (ఏడు కులపర్వతాలు ఉన్నాయి ఉదయ, అస్త, హిమ, వింధ్య, మేరు, త్రికూట, లోకాలోక పర్వతాలు) భూమిని చంద్రుడిని సూర్యుడిని ఆకాశాన్ని అన్నింటినీ ఒక ఊపు ఊపుతుంది. ప్రియమైన గుణములకు సముద్రము వంటి ఓ నారసింహా ! దుర్జనులను చూసినప్పుడు భయముగొలిపేటట్లుగా తెరిచిన నీ గొప్పదైన ముఖము నుండి వెలువడే మహాట్టహాసము మరియు నీ లాలాజలము అనేక జంతుతతులన్న ఈ జగమును ముంచెత్తుతూ లోకాలను పవిత్రం గావిస్తున్నది. కొత్తకొత్తగా మారుస్తున్నది.ధగధగా మెరుస్తూ భయంకరంగా విస్ఫులింగాలు వెదజల్లుతూ వికృతమైన కోరలతో నిన్ను నీవు ప్రకటింపచేసుకున్నది ఒక ఆటలాగ శత్రువులైన దానవ వంశాలను భస్మం చేయడం కొరకే కదా!

 ఈ సంకీర్తనను గరిమెళ్ల బాలకృష్ణప్రసాద్ గారు ఆలపించారు. 

ఇద్దరు మిత్రులు (1961) – చిత్ర విశేషాలు

తెలుగు చలనచిత్ర చరిత్రలో కొన్ని చిత్రాలు కేవలం విజయవంతమైన సినిమాలుగానే కాకుండా, కళాత్మకత, కథన వైవిధ్యం, నటన, సంగీతం, సాంకేతిక నైపుణ్యం అన్నింటినీ సమన్వయం చేసిన మైలురాళ్లుగా నిలిచిపోయాయి. అలాంటి చిత్రాల్లో అన్నపూర్ణ పిక్చర్స్ నిర్మించిన ఇద్దరు మిత్రులు (1961) ఒకటి. దర్శకుడు ఆదుర్తి సుబ్బారావు సృజనాత్మక దృష్టి, నిర్మాత దుక్కిపాటి మధుసూదనరావు కథా ఎంపికలో చూపిన అభిరుచి, అక్కినేని నాగేశ్వరరావు నటనా ప్రతిభ, సాలూరి రాజేశ్వరరావు సంగీతం కలిసి ఈ చిత్రాన్ని చిరస్థాయిగా నిలబెట్టాయి. ముఖ్యంగా అక్కినేని నాగేశ్వరరావు తన సినీ జీవితంలో తొలిసారిగా ద్విపాత్రాభినయం చేసిన చిత్రం ఇదే కావడం దీనికి మరింత ప్రత్యేకతను తెచ్చిపెట్టింది.

బెంగాలీ కథ నుంచి తెలుగు క్లాసిక్ వరకు

దుక్కిపాటి మధుసూదనరావుకు బెంగాలీ సాహిత్యం, బెంగాలీ చిత్రాలపై ఉన్న ఆసక్తి అప్పటికే ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆయన నిర్మించిన వెలుగు నీడలు చిత్రం కూడా బెంగాలీ కథ ఆధారంగానే రూపొంది ఘనవిజయం సాధించింది. ఆ విజయంతో ప్రోత్సాహం పొందిన అన్నపూర్ణ పిక్చర్స్, దర్శకుడు మంగళ్ చక్రవర్తి రూపొందించిన బెంగాలీ చిత్రం తాశేర్ ఘర్ (1957) రీమేక్ హక్కులను కొనుగోలు చేసింది. ఆ చిత్ర కథపై ప్రముఖ ఆంగ్ల రచయిత్రి డాఫ్నీ డూ మౌరియర్ రచించిన ది స్కేప్‌గోట్ నవల ప్రభావం కూడా కనిపిస్తుందని సినీ చరిత్రకారులు పేర్కొంటారు.

అయితే అన్నపూర్ణ సంస్థ మూల కథను యథాతథంగా అనుసరించలేదు. దర్శకుడు ఆదుర్తి సుబ్బారావు, సహాయ దర్శకుడు కె. విశ్వనాథ్, ప్రముఖ పాత్రికేయుడు గోరా శాస్త్రి, నిర్మాత దుక్కిపాటి మధుసూదనరావు కలిసి కథను పూర్తిగా తెలుగు ప్రేక్షకుల అభిరుచికి అనుగుణంగా మలిచారు. కొత్త పాత్రలను ప్రవేశపెట్టారు. హాస్యాన్ని పెంచారు. కథలో తార్కికతను మెరుగుపరిచారు. భావోద్వేగాలకు మరింత లోతు ఇచ్చారు. ఈ మార్పులే ఈ చిత్రాన్ని సాధారణ రీమేక్ స్థాయి దాటి స్వతంత్ర క్లాసిక్‌గా నిలబెట్టాయి.

కథలోని వైవిధ్యం

సంపన్నుడైన అజయ్, పేదవాడైన విజయ్ ఇద్దరూ ఒకే పోలికలతో ఉంటారు. అనుకోకుండా కలుసుకున్న వీరిద్దరూ తమ తమ జీవితాల్లో ఎదురవుతున్న కష్టాలను చెప్పుకొని, ఒక సంవత్సరం పాటు జీవితాలను పరస్పరం మార్చుకోవాలని నిర్ణయించుకుంటారు. ఆ నిర్ణయం తరువాత జరిగే పరిణామాలే కథకు మూలం.

అజయ్ ఆస్తిని కాజేయాలని ప్రయత్నించే మేనేజర్ భానోజీ కుట్రలను, అజయ్ స్థానంలో ఉన్న విజయ్ తెలివిగా అడ్డుకుంటాడు. మరోవైపు విజయ్ స్థానంలో జీవిస్తున్న అజయ్, సాధారణ మెకానిక్‌గా జీవిస్తూ జీవితంలోని నిజమైన విలువలను తెలుసుకుంటాడు. ప్రేమను పొందుతాడు. కుటుంబ బాధ్యతలను నిర్వర్తించేందుకు చేసిన త్యాగం వల్ల జైలుకూ వెళ్తాడు. చివరకు భానోజీ చేసిన దుర్మార్గాలు బయటపడడంతో సత్యం విజయం సాధిస్తుంది. ఇద్దరి జీవితాలు సంతోషకరంగా ముగుస్తాయి.

ఈ కథలో స్నేహం, నిజాయితీ, ధర్మం, కుటుంబ విలువలు, సంపద కంటే మనిషి గొప్పవాడనే సందేశం సహజంగా మిళితమై ఉన్నాయి.

అక్కినేని ద్విపాత్రాభినయం – నటనా వైభవానికి నిదర్శనం

ఈ చిత్రం అక్కినేని నాగేశ్వరరావు నట జీవితంలో ఒక మలుపు. అజయ్, విజయ్ అనే రెండు భిన్న స్వభావాల పాత్రలను ఆయన అద్భుతమైన శరీర భాష, హావభావాలు, సంభాషణా శైలితో స్పష్టంగా వేరు చేశారు. ఎక్కడా ప్రేక్షకుడికి గందరగోళం కలగకుండా పాత్రల వ్యక్తిత్వాన్ని నిలబెట్టడం ఆయన నటనా నైపుణ్యానికి నిదర్శనం.

ప్రత్యేకించి అక్కినేని రెండు పాత్రలు ఒకే ఫ్రేమ్‌లో కనిపించే షేక్ హ్యాండ్ దృశ్యం అప్పటి ప్రేక్షకులను విస్మయానికి గురిచేసింది. కంప్యూటర్ గ్రాఫిక్స్, డిజిటల్ టెక్నాలజీ లేని కాలంలో ఛాయాగ్రాహకుడు పి.ఎస్. సెల్వరాజ్, కెమెరామెన్ పాచూ, దర్శకుడు ఆదుర్తి సుబ్బారావు కలిసి ఆ దృశ్యాన్ని ఎంతో నైపుణ్యంతో తెరకెక్కించారు. ఆ సన్నివేశం అప్పటి సాంకేతిక ప్రతిభకు ప్రతీకగా నిలిచింది.

సహాయ నటీనటుల అద్భుత ప్రతిభ

ఈ చిత్రంలో ప్రతి పాత్రకు ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం ఉంది. గుమ్మడి పోషించిన భానోజీ పాత్ర తెలివైన ప్రతినాయకుడిగా గుర్తుండిపోతుంది. రాజసులోచన, ఈ.వి. సరోజ, జి వరలక్ష్మి, రేలంగి, సూర్యకాంతం, రమణారెడ్డి, పద్మనాభం, అల్లు రామలింగయ్య తమ పాత్రలకు జీవం పోశారు. గుమ్మడి, జి వరలక్ష్మి తమ వయసుకు మించిన పాత్రలను అద్భుతంగా పందించారు. ఇద్దరు హీరోయిన్లు కూడా పోటీ పడి నటించారు. 

శారదకు ఇది తొలి ప్రధాన పాత్రలలో ఒకటి. మీనా పాత్రలో ఆమె చూపిన సహజ నటన తరువాత ఆమెను దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యుత్తమ నటీమణుల్లో ఒకరిగా నిలబెట్టిన ప్రయాణానికి శ్రీకారం చుట్టింది.

సంగీతం – చిత్ర విజయానికి ప్రధాన బలం

సాలూరి రాజేశ్వరరావు స్వరపరిచిన పాటలు ఈ చిత్రానికి చిరస్మరణీయమైన ఆభరణాలు. పాడవేల రాధికా, ఈ ముసిముసి నవ్వుల, చక్కని చుక్క సరసకు రావే, శ్రీరామ నీ నామమెంతో రుచిరా, ఖుషీ ఖుషీగా నవ్వుతూ, హలో హలో ఓ అమ్మాయి వంటి పాటలు నేటికీ సంగీతాభిమానులను అలరిస్తూనే ఉన్నాయి. దాశరథి కృష్ణమాచార్యులు ఈ చిత్రంతో సినీ గేయరచయితగా ప్రవేశించడం కూడా విశేషం. ఆయనతో పాటు శ్రీశ్రీ, ఆరుద్ర, కొసరాజు కూడా గీతాలు రచించారు.

హలో హలో ఓ అమ్మాయి, ఖుషీ ఖుషీగా నవ్వుతూ పాటల్లో ఆ కాలం పాశ్చాత్య సంగీత ప్రభావం కొంత కనిపించడం ఆ రోజుల్లోనే సంగీత దర్శకుల విశాల దృష్టిని తెలియజేస్తుంది. విదేశీ బాణీల ప్రభావాన్ని స్వీకరించినప్పటికీ, వాటికి తెలుగు సంస్కృతికి తగిన స్వరూపాన్ని ఇచ్చి ప్రేక్షకుల హృదయాల్లో చిరస్థాయిగా నిలిపారు.

ఆసక్తికరమైన విశేషాలు

ఈ చిత్రానికి సంబంధించిన ఎన్నో అరుదైన విషయాలు సినీ అభిమానులను ఆశ్చర్యపరుస్తాయి. శారదను ఈ పాత్రకు దర్శకుడు ఎల్.వి. ప్రసాద్ సిఫారసు చేయడం ఆమె సినీ జీవితాన్ని మలిచింది. ఈ.వి. సరోజ అనుకోకుండా స్టూడియోలో దుక్కిపాటి మధుసూదనరావును కలవడం వల్ల రెండో కథానాయిక పాత్ర ఆమెకు దక్కింది. తమిళంలో ఇరు నన్బర్గళ్  పేరుతో ఈ చిత్రాన్ని డబ్ చేయగా అక్కడ కూడా విజయం సాధించింది.

ఇద్దరు నాగేశ్వరరావు పాత్రలు ఎదురెదురుగా కనిపించే దృశ్యాల కోసం నటుడు జగన్నాథరావు బాడీ డబుల్‌గా పనిచేయగా, ఒక సన్నివేశంలో సహాయ దర్శకుడు కె.వి. రావు కూడా డూప్‌గా నటించడం విశేషం. అన్నపూర్ణ సంస్థ నిర్మించిన ప్రతి చిత్రంలో నటించిన సావిత్రి, ఈ చిత్రంలో అవకాశం రాకపోవడంతో కొంత నిరాశ చెందినప్పటికీ, చిత్రం శతదినోత్సవానికి ముఖ్య అతిథిగా హాజరై తన పెద్ద మనసును చాటుకున్నారు. ఆ వేడుక కోసం నటీనటులందరినీ ప్రత్యేక విమానంలో మద్రాస్ నుంచి హైదరాబాద్‌కు తీసుకురావడం అప్పట్లో ఒక విశేష సంఘటన.

చిరస్థాయిగా నిలిచిన క్లాసిక్

ఇద్దరు మిత్రులు కేవలం ఒక విజయవంతమైన రీమేక్ కాదు. మూల కథను గౌరవిస్తూ, తెలుగు సంస్కృతి, భావోద్వేగాలు, కుటుంబ విలువలు, వినోదం అన్నింటినీ సమన్వయం చేసి కొత్త జీవం పోసిన ఆదర్శ రూపాంతరం. అక్కినేని నాగేశ్వరరావు ద్విపాత్రాభినయం, ఆదుర్తి సుబ్బారావు దర్శకత్వ ప్రతిభ, దుక్కిపాటి మధుసూదనరావు కథా దృష్టి, సాలూరి రాజేశ్వరరావు సంగీతం, శక్తివంతమైన సహాయ నటీనటుల బృందం కలిసి ఈ చిత్రాన్ని తెలుగు సినిమా చరిత్రలో శాశ్వత స్థానం పొందేలా చేశాయి.

ఆరున్నర దశాబ్దాలు గడిచినా ఇద్దరు మిత్రులు తన కథా నిర్మాణం, నటనా విలువలు, సాంకేతిక నైపుణ్యం, సంగీత మాధుర్యంతో నేటికీ తెలుగు ప్రేక్షకులను అలరిస్తూనే ఉంది. మంచి కథను స్థానిక సంస్కృతికి అనుగుణంగా ఎలా మలచవచ్చో, ఒక రీమేక్‌ను ఎలా స్వతంత్ర కళాఖండంగా తీర్చిదిద్దవచ్చో నిరూపించిన అరుదైన చిత్రంగా ఇద్దరు మిత్రులు ఎప్పటికీ తెలుగు సినీ చరిత్రలో చిరస్మరణీయంగా నిలిచి ఉంటుంది.  

నాట్యమయూరి ఎల్. విజయలక్ష్మి

భారతీయ శాస్త్రీయ నృత్యాన్ని వెండితెరపై చిరస్థాయిగా ప్రతిష్ఠించిన అసమాన ప్రతిభామూర్తి నాట్యకళాకారిణి, నటి లక్ష్మణన్ విజయలక్ష్మి గారు (ప్రస్తుతం విజ్జి దే దత్తా).

తెలుగు చలనచిత్ర చరిత్రలో కొందరు నటీమణులు తమ నటనతో చిరస్థాయిగా నిలిచారు. మరికొందరు తమ అందచందాలతో ప్రేక్షకులను అలరించారు. కానీ నృత్యమే తమ వ్యక్తిత్వంగా, నాట్యమే తమ శ్వాసగా, అభినయమే తమ ఆరాధనగా జీవించిన కళాకారిణులు మాత్రం చాలా అరుదు. ఆ అరుదైన మహానర్తకీమణుల జాబితాలో అగ్రస్థానంలో నిలిచే పేరు ఎల్. విజయలక్ష్మి.

విజయలక్ష్మి గారిని కేవలం సినీ నటి అని పేర్కొనడం ఆమె కళా వైభవానికి అన్యాయం చేసినట్లే అవుతుంది. ఆమె ముందుగా ఒక శాస్త్రీయ నర్తకి, తరువాత ఒక అద్భుత అభినయ కళాకారిణి, ఆ తరువాత మాత్రమే ఒక సినీ నటి. భరతనాట్యం, కూచిపూడి, ఆలయ నృత్య సంప్రదాయం, జానపద నృత్యరీతులు — ఏ ప్రక్రియను చేపట్టినా, అందులోని శాస్త్రీయతను ఏమాత్రం దెబ్బతీయకుండా, అదే సమయంలో సినీ ప్రేక్షకుడికీ అందుబాటులో ఉండేలా మలచగల అరుదైన సామర్థ్యం ఆమె సొంతం.

దక్షిణ భారతదేశంలో 1950–60 దశకాలు శాస్త్రీయ నృత్యం, సంగీతం, సాహిత్యం, నాటక రంగం, సినిమా — ఈ ఐదు కళారూపాలు పరస్పరం ఒకదానిని మరొకటి సుసంపన్నం చేసిన స్వర్ణయుగం. ఆ కాలంలో వచ్చిన పౌరాణిక, చారిత్రక, భక్తి, సాంఘిక చిత్రాల్లో నృత్యానికి అత్యున్నత స్థానం ఉండేది. అలాంటి కాలంలో వెండితెరపై కనిపించిన ప్రతి శాస్త్రీయ నృత్యాన్ని నమ్మదగిన స్థాయిలో ఆవిష్కరించగల నర్తకీమణిగా విజయలక్ష్మి గారు దర్శకుల, సంగీత దర్శకుల, నాట్యాచార్యుల మొదటి ఎంపికగా నిలిచారు.

ఈ రోజుకీ శాస్త్రీయ నృత్య విద్యార్థులు ఆమె చిత్రాలను పరిశీలిస్తూ, అడుగుల అమరిక, హస్తముద్రల స్పష్టత, నేత్రాభినయం, లయపట్టును అధ్యయనం చేయడం ఆమె కళ ఎంత శాశ్వతమైందో తెలియజేస్తుంది.

బాల్యం – కళతో మమేకమైన కుటుంబం

1944 మే 5న తమిళనాడులోని తిరునెల్వేలి ప్రాంతంలో జన్మించిన విజయలక్ష్మి, పుట్టుకతోనే కళాసంస్కారం కలిగిన కుటుంబంలో పెరిగారు. ఆమె తండ్రి లక్ష్మణన్, తల్లి కాంతిమతి. కాంతిమతి గారు కర్ణాటక సంగీతంలో ప్రావీణ్యం కలిగిన గాయని, వీణా విద్వాంసురాలు. ఇంట్లో ప్రతిరోజూ సంగీత సాధన, భక్తిగీతాలు, కీర్తనలు, శాస్త్రీయ వాతావరణం నెలకొని ఉండేది.

చిన్నారి విజయలక్ష్మి, తల్లి పాడే కీర్తనలకు అనుగుణంగా సహజసిద్ధంగా అడుగులు వేయడం ప్రారంభించింది. ఎవరూ నేర్పకుండానే లయను గ్రహించడం, సంగీతంలోని భావాన్ని ముఖంలో వ్యక్తపరచడం ఆమె సహజ లక్షణాలుగా మారాయి. చిన్న వయస్సులోనే కుమార్తెలోని ఈ అసాధారణ ప్రతిభను గుర్తించిన తల్లిదండ్రులు, ఆమెను కేవలం వినోదం కోసం నాట్యం నేర్పించలేదు; శాస్త్రీయ సంప్రదాయంలోనే తీర్చిదిద్దాలని సంకల్పించారు.

ఆ రోజుల్లో శాస్త్రీయ నృత్యం నేర్చుకోవడం అంటే కఠినమైన సాధన, గురుశుశ్రూష, శారీరక క్రమశిక్షణ, లయాభ్యాసం, సాహిత్య అవగాహన—ఇవన్నీ కలగలసిన విద్య. విజయలక్ష్మి గారు కూడా అదే సంప్రదాయంలో పెరిగారు.

గురుపరంపర – కఠోర సాధనతో వికసించిన నాట్యకుసుమం

ఆమె తొలి గురువు సుకుమార పిళ్లై. ఆయన వద్ద ప్రాథమిక నాట్య శిక్షణ పొందిన తరువాత కుటుంబం మద్రాసుకు చేరింది. అక్కడ భారతనాట్య ప్రపంచంలో మహోన్నత స్థానాన్ని సంపాదించిన వళువూరు రామయ్య పిళ్లై వద్ద ఆమె శిష్యరికం ప్రారంభమైంది.

వళువూరు బాణీ భారతనాట్యంలో లాస్యానికి, సౌందర్యానికి, సున్నితమైన శరీర విన్యాసాలకు, శిల్పసౌందర్యాన్ని తలపించే భంగిమలకు ప్రసిద్ధి. విజయలక్ష్మి గారి నాట్యంలో జీవితాంతం కనిపించిన మృదుత్వం, శరీర రేఖల అందం, సమతుల్యత, లయబద్ధమైన అడుగులు—ఇవన్నీ ఈ గురుకుల శిక్షణ ఫలితమే.

ప్రతిరోజూ గంటల తరబడి సాధన ఆమె జీవితంలో భాగమైంది. ఒకే అడుగును వందసార్లు అభ్యసించడం, ఒకే హస్తముద్రను అద్దం ముందు నిలబడి పదేపదే సరిచేసుకోవడం, ప్రతి నేత్రచలనానికీ భావాన్ని జోడించడం—ఇలా ఆమె సాధన సాగేది.

ఆమె తరువాత ఒక సందర్భంలో చెప్పినట్లుగా, నాట్యం నేర్చుకోవడం అంటే అడుగులు నేర్చుకోవడం కాదు; మనసును నియంత్రించడం. ఈ ఒక్క మాట ఆమె కళాసాధనకు నిదర్శనం.

అరంగేట్రం – ఒక మహానర్తకీమణి ఆవిర్భావం. 1955 అక్టోబర్ 28, మద్రాసులోని ప్రసిద్ధ రసికరంజని సభ. ఈ వేదికపైనే విజయలక్ష్మి గారి రంగప్రవేశం జరిగింది. అది సాధారణమైనది కాదు. అప్పటి భారతీయ కళాజగత్తులోని ప్రముఖులు హాజరైన సాంస్కృతిక వేడుక.

ప్రఖ్యాత సినీదర్శకుడు వి. శాంతారామ్, నాట్య పునరుజ్జీవనోద్యమ నాయకుడు ఈ. కృష్ణ అయ్యర్, అనేక సంగీత విద్వాంసులు, నాట్యాచార్యులు ఆమె ప్రదర్శనను వీక్షించి ప్రశంసించారు.

అప్పుడే ఒక విషయం అందరికీ స్పష్టమైంది. ఈ బాలిక కేవలం మంచి నర్తకి కాదు. భవిష్యత్తులో భారతీయ నాట్యరంగంలో చిరస్థాయిగా నిలిచే కళాకారిణి. అరంగేట్రం తరువాత ఆమెకు దేశంలోని అనేక ప్రాంతాల నుంచి నాట్య ప్రదర్శనల ఆహ్వానాలు రావడం ప్రారంభమైంది.

సినీరంగ ప్రవేశం – వెండితెరకు వచ్చిన నాట్యసరస్వతి

ఆ కాలంలో దక్షిణ భారతీయ సినిమాల్లో శాస్త్రీయ నృత్యానికి అత్యంత ప్రాధాన్యం ఉండేది. దర్శకులు ఒక నృత్య సన్నివేశాన్ని చిత్రీకరించేటప్పుడు కేవలం అందంగా కనిపించే కళాకారిణిని కాదు, నిజంగా శాస్త్రీయ నృత్యాన్ని ఆవిష్కరించగల నర్తకిని వెతికేవారు.

అలాంటి సమయంలో విజయలక్ష్మి గారి అరంగేట్రం, నాట్య ప్రదర్శనలు దర్శకుల దృష్టిని ఆకర్షించాయి. బాలనటిగా ప్రారంభమైన ఆమె సినీప్రయాణం, త్వరలోనే కథానాయికగా, అంతకన్నా ముఖ్యంగా నాట్య ప్రధాన పాత్రలకు ప్రథమ ఎంపికగా మారింది. తెలుగు, తమిళ, కన్నడ, మలయాళ, హిందీ—ఐదు భాషల్లో ఆమె నటించారు. కానీ తెలుగు చిత్రసీమ ఆమెకు ఒక ప్రత్యేక స్థానాన్ని కల్పించింది.

ఎన్.టి. రామారావు, అక్కినేని నాగేశ్వరరావు, కాంతారావు, హరనాథ్, శోభన్‌బాబు వంటి అగ్రనటులతో ఆమె నటించినప్పటికీ, ప్రేక్షకుల హృదయాల్లో ఆమెను చిరస్థాయిగా నిలిపింది కథానాయిక పాత్రలు కాదు —ఆమె నృత్యం. ఒక పాట ప్రారంభమయ్యిందంటే, ప్రేక్షకుల చూపు ఆమె పాదాల మీద నిలిచేది. రెండో చరణానికి వచ్చే సరికి ఆమె హస్తముద్రల మీదకు మారేది. పాట ముగిసే సమయానికి మాత్రం ఆమె ముఖాభినయమే మనసులో నిలిచిపోయేది.

నాట్యమే ఆమె వ్యక్తిత్వం

ఎల్. విజయలక్ష్మి గారి నృత్యాన్ని చూసినవారు మొదట గమనించేది అడుగుల వేగాన్ని కాదు; అంగశుద్ధిని. ప్రతి భంగిమ ఒక దేవాలయ శిల్పాన్ని తలపించేది. ప్రతి హస్తముద్ర నాట్యశాస్త్రం చెప్పిన విధంగానే స్పష్టంగా వికసించేది. ప్రతి నేత్రచలనం భావాన్ని ముందుగా పలికి, తరువాత శరీరం దానికి అనుసరించేది. ఆమె నృత్యంలో నృత్తం, నృత్యం, నాట్యం—ఈ మూడు అంశాలు సమపాళ్లలో కలిసిపోయేవి.

వేగవంతమైన జతుల సమయంలోనూ ఆమె శరీర సమతుల్యత ఏమాత్రం దెబ్బతినేది కాదు. అదే సమయంలో మృదువైన లాస్యభాగాల్లో ముఖంలో విరిసే చిరునవ్వు, కనుబొమ్మల కదలిక, నేత్రాల సౌందర్యం ప్రేక్షకులను మరో ప్రపంచంలోకి తీసుకెళ్లేవి.

ఆమె అభినయానికి మరో విశేషం సాత్త్వికత.

అనవసరమైన అతిశయోక్తులు, రంగస్థలానికి మాత్రమే పరిమితమైన అతిరంజిత హావభావాలు ఆమె వద్ద కనిపించవు. కెమెరా ఎంత దగ్గరగా వచ్చినా, భావం అంత సూక్ష్మంగా, అంత సహజంగా వ్యక్తమవుతుంది. అందుకే ఆమె నృత్యం ఒకవైపు శాస్త్రీయ సంప్రదాయాన్ని సంతృప్తిపరుస్తూనే, మరోవైపు సాధారణ ప్రేక్షకుడినీ అలరిస్తుంది.

ఈ అసాధారణ సమన్వయమే ఆమెను తన సమకాలీన నర్తకీమణులలో ప్రత్యేకంగా నిలబెట్టింది.

తెలుగు చిత్రసీమలో నాట్య వైభవం – ఒక స్వర్ణాధ్యాయం

తెలుగు చలనచిత్ర చరిత్రలో శాస్త్రీయ నృత్యానికి ప్రత్యేక గౌరవం లభించిన కాలాన్ని పరిశీలిస్తే, అందులో ఎల్. విజయలక్ష్మి గారి పేరు అత్యంత గౌరవంగా వినిపిస్తుంది. ఆమె నటించిన చిత్రాల సంఖ్య కంటే, ఆమె ప్రదర్శించిన నృత్యాల ప్రభావమే ఎంతో గొప్పది. ఒక పాట ముగిసిన తరువాత కథను మరచిపోయినా, ఆమె నాట్యరూపం ప్రేక్షకుల హృదయాలలో నిలిచి పోయేది. దర్శకులు కూడా ఆమెను కేవలం నృత్యకారిణిగా చూడలేదు; కథలోని భావాన్ని నాట్యం ద్వారా వ్యక్తీకరించగల కళాకారిణిగా భావించారు.

ఆమె తెరపై కనిపించిన ప్రతి నృత్యంలో శాస్త్రీయ వ్యాకరణం, సంగీతానుభూతి, పాత్రోచిత అభినయం, లయానుసారం సాగే శరీర విన్యాసం అద్భుతంగా మిళితమై ఉండేవి. అందుకే ఆమె నృత్యాలు కాలగర్భంలో కలిసిపోకుండా, తరతరాల నృత్య విద్యార్థులకు అధ్యయన విషయాలుగా నిలిచాయి. కొన్ని ఉదాహరణలు:

'పూజా ఫలం' – శాస్త్రీయ నృత్య సౌందర్యానికి సజీవ రూపం

పూజా ఫలం చిత్రంలో విజయలక్ష్మి గారి నృత్యం ఆమె కళాజీవితంలోని అత్యంత సుందరమైన అధ్యాయాలలో ఒకటి. ఈ చిత్రంలోని నృత్యదృశ్యాలు కేవలం సంగీత విరామాలు కావు; పాత్ర మనోభావాలను వ్యక్తీకరించే కళాత్మక విస్తరణలు.

ప్రత్యేకించి శివదీక్షా పరురాలనురా వంటి గీతంలో ఆమె చూపిన శివారాధనా భావం విశేషమైనది. ఆలయ వాతావరణాన్ని తలపించే గంభీరమైన నడక, ప్రతి హస్తముద్రలో ప్రతిఫలించిన శైవభక్తి, మృదువైన లాస్యంతో కూడిన భరతనాట్య విన్యాసాలు ఆ గీతాన్ని మరింత ఉన్నత స్థాయికి తీసుకెళ్లాయి. నాట్యశాస్త్రంలోని అంగశుద్ధిని ఎక్కడా విడిచిపెట్టకుండా, సినీ మాధ్యమానికి తగిన సౌందర్యంతో మలచిన తీరు ఆమె ప్రత్యేకతను తెలియజేస్తుంది.

ఈ చిత్రాన్ని చూసిన నాట్యాభిమానులు ఒక విషయాన్ని ప్రత్యేకంగా గమనిస్తారు. ఆమె నృత్యం ప్రేక్షకుడి దృష్టిని ఆకర్షించడానికి కాదు; సంగీత భావాన్ని దృశ్యరూపంలో ఆవిష్కరించడానికి ఉద్దేశించినదిగా అనిపిస్తుంది. అదే నిజమైన శాస్త్రీయ నర్తకికి ఉండవలసిన లక్షణం.

'భక్త ప్రహ్లాద' – భక్తిరసానికి సాత్త్వికాభినయం

పౌరాణిక చిత్రాలలో నృత్యం అనేది కేవలం రాజసభ వినోదం కాదు; రసానుభూతి, సంస్కృతి, సాహిత్య సౌందర్యాలను మేళవించే సాధనం. భక్త ప్రహ్లాద చిత్రంలో విజయలక్ష్మి గారి నాట్యం ఈ విషయాన్ని స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది.

ఈ చిత్రంలోని ఆమె ప్రదర్శనలో గంభీరత కంటే మాధుర్యం ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. ముఖాభినయంలోని నిర్మలత్వం, నేత్రాలలో ప్రతిఫలించే సాత్త్వికత, సంగీతాన్ని అనుసరించి సాగే సున్నితమైన పాదసంచలనం శృంగారరసాన్ని సహజంగా వ్యక్తీకరిస్తాయి. ఆమె నృత్యాన్ని వీక్షిస్తున్నప్పుడు కళాకారిణి కనిపించదు; పాత్ర మాత్రమే కనిపిస్తుంది. ఇదే ఒక పరిపక్వత పొందిన నర్తకికి లభించే అత్యున్నత ప్రశంస.

'మహామంత్రి తిమ్మరుసు' – దేవాలయ నృత్య సంప్రదాయానికి అద్దం పట్టిన కళాప్రదర్శన

చారిత్రక చిత్రాలలో నాట్యాన్ని సహజంగా మేళవించడం అంత సులభం కాదు. విజయనగర సామ్రాజ్యపు రాజసౌందర్యం, కళాపోషణ, దేవాలయ సంప్రదాయాన్ని ప్రతిబింబించే మహామంత్రి తిమ్మరుసు చిత్రంలో విజయలక్ష్మి గారి నృత్యం ఈ లక్ష్యాన్ని సంపూర్ణంగా నెరవేర్చింది.

ప్రత్యేకించి తిరుమల తిరుపతి వెంకటేశ్వరా గీతంలో ఆమె ప్రదర్శించిన నృత్యం ఒక శాస్త్రీయ నర్తకికి ఉన్న అంతర్ముఖ భక్తిని ప్రతిబింబిస్తుంది. ఈ నృత్యాన్ని పరిశీలిస్తే మొదట కనిపించేది ఆమె భంగిమలలోని ప్రశాంతత. తొందరపాటు లేదు, అతిశయోక్తి లేదు, ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకోవాలనే ప్రయత్నం లేదు. ప్రతి అడుగు ఒక ఆరాధనగా, ప్రతి హస్తముద్ర ఒక అర్చనగా, ప్రతి నేత్రచలనం ఒక ప్రార్థనగా రూపాంతరం చెందుతుంది.

ఈ గీతంలో ఆమె ప్రదర్శించిన లాస్య విన్యాసాలు ఆలయ సంప్రదాయ నృత్యాన్ని గుర్తుకు తెస్తాయి. భరతనాట్యానికి మూలమైన దేవాలయ సేవా సంప్రదాయం ఎంత పవిత్రమో, అదే పవిత్రతను తెరపై నిలబెట్టగలిగింది విజయలక్ష్మి గారే. సంగీతం, భక్తి, నాట్యం—ఈ మూడు పరస్పరం కలిసిపోయి ఒక దివ్యానుభూతిని కలిగించే అరుదైన సినీ నృత్యాలలో ఇది ఒకటి.

'సతీ సుమతి' – దశావతారాన్ని సజీవం చేసిన నాట్యకళా వైభవం

విజయలక్ష్మి గారి నాట్య ప్రస్థానం గురించి మాట్లాడేటప్పుడు సతీ సుమతి చిత్రంలోని మత్సరంబున... గీతాన్ని ప్రస్తావించకుండా ముందుకు సాగడం అసాధ్యం. ఈ ఒక్క నృత్యదృశ్యమే ఆమె ఎందుకు భారతీయ చలనచిత్ర చరిత్రలో అత్యుత్తమ శాస్త్రీయ నర్తకీమణులలో ఒకరిగా గుర్తింపు పొందారో తెలియజేస్తుంది.

ఈ గీతంలో శ్రీమహావిష్ణువు దశావతారాలను కూచిపూడి నృత్య సంప్రదాయాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని ఆవిష్కరించారు. అయితే దీనిని విశిష్టంగా నిలబెట్టింది వస్త్రాల మార్పు కాదు, రంగస్థల వైభవం కాదు —విజయలక్ష్మి గారి అభినయమే.

మత్స్యావతారంలో ఆమె శరీర కదలికలు జలగతిని సూచిస్తాయి. కూర్మావతారంలో స్థిరత్వం ప్రధానంగా కనిపిస్తుంది. వరాహావతారంలో వీరత్వం, నరసింహావతారంలో ఉగ్రరసం, వామనుడిలో బాలసౌమ్యత, త్రివిక్రమునిలో విశ్వరూప వైభవం, పరశురామునిలో ఆగ్రహం, శ్రీరామునిలో ధర్మనిష్ఠ, శ్రీకృష్ణునిలో లీలామాధుర్యం — ప్రతి అవతారానికీ వేర్వేరు శరీర భాషను, నేత్రాభినయాన్ని, లయను, గమనాన్ని ఆమె అద్భుతంగా సృష్టించారు.

ఒకే కళాకారిణి కేవలం కొన్ని నిమిషాల వ్యవధిలో పది భిన్న స్వభావాలను అంత సహజంగా వ్యక్తీకరించడం సాధారణ విషయం కాదు. అందుకే ఈ నృత్యాన్ని నేటికీ నృత్య పండితులు సినీ చరిత్రలో చిత్రీకరించబడిన అత్యుత్తమ శాస్త్రీయ నృత్య దృశ్యాలలో ఒకటిగా పేర్కొంటారు.

ఇతర తెలుగు చిత్రాలలో నాట్య వైభవం

ఎల్. విజయలక్ష్మి గారి ప్రత్యేకత ఏమిటంటే, కథానాయికగా నటించిన చిత్రాలలో మాత్రమే కాదు, నృత్యానికి ప్రాధాన్యం ఉన్న ఏ పాత్రలోనైనా ఆమె తనదైన ముద్ర వేశారు. ఆ కాలంలో దర్శకులు ఒక శాస్త్రీయ నృత్య సన్నివేశాన్ని చిత్రీకరించాలనుకుంటే, ముందుగా గుర్తుకు వచ్చేది విజయలక్ష్మి గారే. ఎందుకంటే ఆమె నృత్యంలో కృత్రిమత్వం ఉండేది కాదు; పాత్ర స్వభావం, సందర్భం, సంగీతం—ఈ మూడింటినీ సమన్వయం చేస్తూ నాట్యాన్ని కథలో భాగంగా మలచగలిగేవారు.

'నర్తనశాల' – రాజసభ నాట్య సంప్రదాయానికి ప్రతిరూపం

తెలుగు చలనచిత్ర చరిత్రలో నర్తనశాల ఒక అపూర్వమైన కళాఖండం. ఈ చిత్రంలో విజయలక్ష్మి గారి నాట్య ప్రదర్శన రాజసభలలో వికసించిన శాస్త్రీయ నృత్య సంప్రదాయాన్ని స్మరింపజేస్తుంది. ఆమె అడుగుల్లో కనిపించే క్రమశిక్షణ, హస్తముద్రల స్పష్టత, పాత్రోచితమైన గాంభీర్యం ఆ కాలపు ఆస్థాన నర్తకీమణుల కళాసంప్రదాయాన్ని తెరపై సజీవంగా నిలబెడతాయి. నృత్యం కథకు అలంకారం మాత్రమే కాదని, పాత్ర వికాసానికి కూడా సాధనమని ఈ చిత్రంలోని ఆమె ప్రదర్శన నిరూపిస్తుంది.

'గుండమ్మ కథ' – లాస్య సౌందర్యానికి చిరునామా

గుండమ్మ కథ ప్రధానంగా కుటుంబ కథా చిత్రమైనప్పటికీ, విజయలక్ష్మి గారి నాట్య ప్రదర్శన చిత్రానికి కళాత్మకమైన మెరుపును జోడించింది. శాస్త్రీయ నృత్యాన్ని గంభీరంగా మాత్రమే కాకుండా, మృదువైన లాస్యంతో, సౌందర్యంతో, సహజమైన అభినయంతో కూడా ప్రేక్షకులను అలరించవచ్చని ఆమె నిరూపించారు. చిరునవ్వులోనూ, నేత్రచలనంలోనూ, సున్నితమైన శరీర విన్యాసంలోనూ ఆమె నాట్య సంస్కారం ప్రతిఫలిస్తుంది.

'పరమానందయ్య శిష్యుల కథ' – జానపదం, శాస్త్రీయతల సమన్వయం

ఈ చిత్రంలో విజయలక్ష్మి గారు శాస్త్రీయ నాట్య వ్యాకరణాన్ని జానపద ఛాయలతో సమన్వయం చేసిన తీరు విశేషమైనది. శాస్త్రీయ నాట్యం ఎంత గంభీరమైనదైనా, ప్రేక్షకులకు చేరువయ్యేలా మలచగల కళాత్మక దృష్టి ఆమెకు ఉండేది. అందుకే గ్రామీణ వాతావరణంలో చిత్రీకరించిన నృత్య సన్నివేశాల్లో కూడా ఆమె ప్రదర్శన సహజంగా, ఆహ్లాదకరంగా కనిపిస్తుంది.

'శ్రీకృష్ణ తులాభారం' – భక్తి, మాధుర్యాల సమ్మేళనం

శ్రీకృష్ణ భక్తిని ప్రధానాంశంగా తీసుకున్న ఈ చిత్రంలో కొనుమిదే కుసుమాంజలి అనే పాటలో విజయలక్ష్మి గారి అభినయం ప్రత్యేకంగా నిలుస్తుంది. శ్రీకృష్ణుని లీలామాధుర్యాన్ని ప్రతిబింబించే సందర్భాల్లో ఆమె చూపిన సాత్త్వికాభినయం, మృదువైన పాదసంచలనం, సంగీతంతో ఏకరూపమయ్యే శరీర భాష ప్రేక్షకునిలో భక్తిరసాన్ని కలిగిస్తాయి. ఆమె నాట్యం చూసిన తరువాత పాట ముగిసిపోతుంది; కానీ ఆ భావం మాత్రం చాలాసేపు మనసులో నిలిచి ఉంటుంది.

బొబ్బిలి యుద్ధం (1964) చిత్రంలోని “నినుచేర మనసాయెరా” గీతం ఎల్. విజయలక్ష్మి గారి వెండితెర నాట్యవైభవాన్ని చక్కగా చూపించే ఉదాహరణగా చేర్చవచ్చు.ఈ జావళి గీతంలో ఆమె అభినయం అత్యున్నతమైన నాట్యకళా ప్రతిభను కనబరుస్తుంది. గాంభీర్యం, లయ, శరీరశుద్ధి కలగలసిన ఒక శాస్త్రీయ నాట్యావిష్కరణలా నిలుస్తుంది; బొబ్బిలి యుద్ధం లాంటి చారిత్రక చిత్రంలో అది పాత్రోచితమైన స్ఫూర్తితో కూడినదిగా ప్రత్యేక ఆకర్షణగా నిలిచింది.

సమకాలీన నర్తకీమణులలో విజయలక్ష్మి స్థానం

దక్షిణ భారతీయ చిత్రసీమలో పద్మిని, రాగిణి, వైజయంతీమాల, ఈ.వి. సరోజ, రాజసులోచన వంటి అద్భుత నర్తకీమణులు ఒకే కాలంలో వెలుగొందారు. వారిలో ప్రతి ఒక్కరికీ తమదైన ప్రత్యేకత ఉంది. వైజయంతీమాల భారతనాట్య వైభవాన్ని జాతీయ స్థాయికి తీసుకెళ్లగా, పద్మిని లాస్యమాధుర్యానికి ప్రతీకగా నిలిచారు. రాజసులోచన తన చురుకైన అభినయంతో ప్రత్యేక గుర్తింపు పొందారు.

ఈ మహోన్నత కళాకారిణుల మధ్య విజయలక్ష్మి గారిని ప్రత్యేకంగా నిలబెట్టింది శాస్త్రీయ నాట్య వ్యాకరణంపై ఆమెకు ఉన్న రాజీపడని నిబద్ధత. కెమెరా కోసం భంగిమలను అతిగా మార్చడం, శాస్త్రీయతను తగ్గించి కేవలం వినోదానికి ప్రాధాన్యం ఇవ్వడం ఆమె ఎప్పుడూ చేయలేదు. అదే సమయంలో సినిమా అనే మాధ్యమం కోరుకునే సౌందర్యాన్ని కూడా కోల్పోలేదు. ఈ సమతుల్యత ఆమెను అత్యంత విశిష్టమైన సినీ నర్తకీమణిగా నిలబెట్టింది.

ప్రముఖ నాట్యాచార్యులు ఆమె ప్రదర్శనలను ప్రశంసిస్తూ, విజయలక్ష్మి నాట్యంలో శాస్త్రం కనిపిస్తుంది; అదే సమయంలో రసం కూడా కనిపిస్తుంది అని పేర్కొనడం యాదృచ్ఛికం కాదు. ఒకవైపు నాట్యశాస్త్ర నియమాలకు కట్టుబడి ఉండి, మరోవైపు ప్రేక్షకుని హృదయాన్ని కదిలించే రసానుభూతిని కలిగించడం అత్యంత క్లిష్టమైన విషయం. ఆ రెండు లక్షణాలు సమపాళ్లలో కలిసిన అరుదైన కళాకారిణి విజయలక్ష్మి.

తెలుగు సినీ నాట్యానికి ఆమె చేసిన సేవ

తెలుగు చలనచిత్రాలలో శాస్త్రీయ నృత్యం ప్రజాదరణ పొందడంలో ఎల్. విజయలక్ష్మి గారి పాత్ర విశేషమైనది. ఆమె నటించిన చిత్రాల ద్వారా వేలాది మంది యువతులు భారతనాట్యం, కూచిపూడి వంటి శాస్త్రీయ నృత్యాల పట్ల ఆసక్తి పెంచుకున్నారు. ఒకప్పుడు ఆలయాలు, సభామండపాలకు మాత్రమే పరిమితమైన నాట్యరూపాలు, సినిమాల ద్వారా సామాన్య ప్రేక్షకుల గృహాల్లోకి చేరడానికి ఆమె వంటి కళాకారిణులు ప్రధాన కారణమయ్యారు.

నేటి తరం ప్రేక్షకులు ఆమె చిత్రాలను చూస్తే అవి పాత సినిమాలుగా కనిపించవచ్చు. కానీ ఒక నాట్య విద్యార్థి దృష్టితో పరిశీలిస్తే, ప్రతి దృశ్యం ఒక పాఠంలా అనిపిస్తుంది. పాదసంచలనం ఎలా ఉండాలి, నేత్రాభినయం ఎంత సూక్ష్మంగా ఉండాలి, హస్తముద్ర ఎక్కడ ప్రారంభమై ఎక్కడ ముగియాలి, సంగీతాన్ని ఎలా అనుసరించాలి—ఇవన్నీ ఆమె నాట్యంలో ప్రత్యక్షంగా కనిపిస్తాయి.

అందుకే ఎల్. విజయలక్ష్మి గారి వారసత్వం సినిమాలతో ముగియలేదు. ఆమె ప్రదర్శించిన ప్రతి శాస్త్రీయ నృత్యం ఈనాటికీ ఒక ఆదర్శంగా, ఒక ప్రమాణంగా, ఒక అధ్యయన గ్రంథంగా నిలిచి ఉంది. భారతీయ నాట్య సంప్రదాయాన్ని వెండితెరపై గౌరవప్రదంగా నిలబెట్టిన కళాతపస్వినిగా ఆమె పేరు తెలుగు సినీ చరిత్రలో చిరస్థాయిగా వెలుగొందుతూనే ఉంటుంది.

వివాహానంతర జీవితం

1969లో సురజిత్ కుమార్ దే దత్తాతో విజయలక్ష్మి గారి వివాహం జరిగింది. వివాహానంతరం ఆమె విదేశాలకు వెళ్లి కుటుంబ జీవితాన్ని ఆరంభించారు. ఫిలిప్పీన్స్‌లో కొంతకాలం నివసించిన తరువాత అమెరికాలో స్థిరపడ్డారు. అక్కడ ఉన్నత విద్యను అభ్యసించి విజ్జి దే దత్తాగా అకౌంటంటుగా వృత్తి జీవితంలోనూ విజయవంతమయ్యారు. ఆవిడ కుమారుడు రాజ్ దే దత్తా పారిశ్రామికవేత్తగా విజయం సాధించారు. అయితే నాట్యంతో ఆమె అనుబంధం ఎన్నడూ తెగిపోలేదు. సందర్భానుసారంగా భారతీయ శాస్త్రీయ నృత్యాన్ని విదేశాలలో పరిచయం చేస్తూ భారతీయ సంస్కృతికి ఒక సాంస్కృతిక రాయబారిగా నిలిచారు.

చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతీ స్వామి వైభవం

ఆంగరైకు చెందిన శ్రీ సత్తూర్ సుబ్రహ్మణ్యం గారి తల్లి పరమాచార్యుల వారిపై అపార భక్తి కలిగిన మహనీయురాలు. వారి ఇంట్లో కోటి శ్రీరామనామ జపయజ్ఞం ప్రారంభమైనప్పటికీ, తొలి రోజుల్లో ఆశించినంతమంది భక్తులు రాలేదు. అదే సమయంలో ఒక భక్తురాలు కన్నీటి పర్యంతమై వారి ఇంటికి వచ్చి, తన ఇంట్లో ఉన్న పరమాచార్యుల వారి విగ్రహం కొన్ని రోజులుగా స్పష్టంగా "నన్ను సత్తూర్ ఇంటికి తీసుకెళ్ళు" అని పలుకుతోందని తెలిపింది. మొదట అది తన భ్రమ అనుకున్న ఆమెకు, అదే దివ్య ఆదేశం పదేపదే వినిపించడంతో భక్తి, భయభక్తులతో ఆ విగ్రహాన్ని సుబ్రహ్మణ్యం గారి ఇంటికి తీసుకువచ్చింది. రామనామ జపం జరుగుతున్న ప్రదేశంలో ఆ విగ్రహాన్ని ప్రతిష్ఠించిన వెంటనే, ఆమెకు ఆ దివ్య స్వరం వినిపించడం పూర్తిగా ఆగిపోయింది. ఈ విశేషాన్ని సుబ్రహ్మణ్యం గారి కుటుంబ సభ్యులే తరువాత భక్తులతో పంచుకున్నారు.

ఆ తరువాత ఆ ఇంట్లో జరిగిన మార్పు అందరినీ ఆశ్చర్యచకితులను చేసింది. అప్పటివరకు కొద్దిమంది మాత్రమే హాజరవుతున్న రామనామ జపానికి వందలాది మంది భక్తులు స్వచ్ఛందంగా తరలివచ్చారు. కోటి రామనామ యజ్ఞం అత్యంత వైభవంగా పూర్తయింది. ఈ సంఘటనను భక్తులు కేవలం ఒక అద్భుతంగా మాత్రమే కాకుండా, భగవన్నామ సంకీర్తన జరిగే చోటే పరమాచార్యుల వారి అనుగ్రహ సాన్నిధ్యం స్వయంగా వెలుగొందుతుందనే దివ్య సత్యానికి నిదర్శనంగా భావిస్తారు. పరమాచార్యుల వారు తమ జీవితమంతా ధర్మం, గురుభక్తి, రామనామ మహిమలనే నిజమైన అద్భుతాలని ఉపదేశించారు. అందువల్ల ఈ సంఘటనలో విగ్రహం మాట్లాడిందనే అంశం కంటే, రామనామ ప్రచారానికి పరమాచార్యుల వారి కృప స్వయంగా మార్గదర్శకత్వం వహించిందనే ఆధ్యాత్మిక సందేశమే భక్తుల హృదయాలను మరింతగా స్పృశిస్తుంది.

శ్రీగురుభ్యోనమః. 

శ్యామశాస్త్రుల వారి "మాయమ్మ"

సంగీత త్రయంలో పెద్దవారు శ్యామశాస్త్రి గారు. ఆయన వాగ్గేయకారులు, దేవీ భక్తులు, ఉపాసకులే కాదు పారంపర్యంగా వచ్చిన తంజావూరు బంగారు కామాక్షీ అమ్మవారి దేవస్థానంలో అర్చకత్వం కూడా చేశారు. సనాతనమైన ఈ బంగారు కామాక్షీ విగ్రహం తొలుత కాంచీపురంలో ఉండగా ఆది శంకరులే శ్యామశాస్త్రి గారి పూర్వీకులకు ఆ విగ్రహ పూజా బాధ్యతలను అప్పగించారట. 16వ శతాబ్దం మధ్యలో రాజకీయ పరిస్థితుల వలన శ్యామశాస్త్రి పూర్వీకులు కాంచీపురం వదలి ఆ విగ్రహాన్ని తంజావూరు తీసుకు వచ్చి అక్కడ ప్రతిష్ఠించి అక్కడి రాజుల ఆదరణతో ఆ బంగారు కామాక్షి దేవాలయానికి వైభవం వచ్చేలా చేశారు. తంజావూరు మహారాజా తులజావారు మేల రాజవీధిలో ఆ గుడికై పెద్ద స్థలాన్ని కేటాయించి, అగ్రహారాలు, మాన్యాలు, ఆభరణాలు కానుకగా ఇచ్చారు. శ్యామశాస్త్రి తండ్రిగారైన విశ్వనాథశాస్త్రి గారు మరణించిన తరువాత శ్యామశాస్త్రి గారు అమ్మ కైంకర్య బాధ్యతలను స్వీకరించారు. 

శ్యామశాస్త్రి కన్న ముందు వారి కుటుంబంలో ఎవ్వరికీ సంగీతంలో ప్రవేశం లేదు. ఆ బంగారు కామాక్షి కరుణతో ఆయన అద్భుతమైన గాయకునిగా, వాగ్గేయకారునిగా పేరొందారు. నిత్యపూజాదికాల తరువాత శ్యామశాస్త్రి వారు ఆ అమ్మ ముందు కూర్చుని ఆనందభాష్పాలు రాలుస్తూ తన కృతులను గానం చేసేవారు. ఎలా? ఆ తల్లిని తన కన్న తల్లిలా, తాను ఒక పసిబిడ్డవానిగా త్రికరణ శుద్ధిగా భావించి పాడేవారు. అమ్మను వేడుకోవడం, అమ్మను నుతించటం, అమ్మను ప్రశ్నించటం, అమ్మ లాలన పొందిన అనుభూతులు, అమ్మ ప్రేమను ఆస్వాదించిన వర్ణనలు...ఆయన కీర్తనలన్నీ మాతృభావనతో వ్రాసినవే.

ఒకసారి ఒక బ్రాహ్మణుడు ఆయనకు కలలో వచ్చి మదురై వెళ్ళి మీనాక్షీ అమ్మను ఆరాధించమని చెప్పగా, శ్యామశాస్త్రుల వారు అక్కడికి వెళ్ళి నవరత్నమాలికగా పేరొందిన తొమ్మిది అద్భుతమైన కృతులను రచించి అమ్మ ముంగిట ఆలపించారు. వాటిలో ఏడు మాత్రమే మనకు అందుబాటులో ఉన్నాయి - సరోజదళనేత్రి, దేవీ మీననేత్రి (శంకరాభరణం రాగంలో), మరివేరే గతి యెవరమ్మ (ఆనందభైరవి), నన్ను బ్రోవు లలిత (లలిత), మాయమ్మ (ఆహిరి), దేవీ నీ పద సారస (కాంభోజి), మీనలోచనా బ్రోవ (ధన్యాసి). తమాషా ఏమిటంటే శ్యామశాస్త్రి కుటుంబీకులు తమిళ అయ్యరు బ్రాహ్మణులైనా, ఆయన కృతులన్నీ తెలుగులో వ్రాసినవే. కాబట్టి శ్యామశాస్త్రి పూర్తిగా తెలుగు వారే అని చెప్పవచ్చు. చక్కని లయజ్ఞానంతో, మధురమైన భావసంపదతో, స్వరాక్షర మరియు ప్రాసల సౌందర్యంతో, రాగ అర్థ రస భావనలతో ఆయన కామాక్షీ, మీనాక్షీ పరదేవతలను తన కృతులతో కొలిచారు. శ్యామశాస్త్రి తన రచనలలో దేవీవైభవం పరిపూర్ణంగా ఆవిష్కరించారు. మాతృప్రేమను కురిపించి, అనుగ్రహించి, ఘనపాపములను తొలగించే అమ్మను 300కు పైగా కృతులలో నుతించారు. సంగీత త్రయంలో దేవీతత్త్వాన్ని ఒక కుమారునిగా అద్బుతంగా వర్ణించారు. 

నాదోపాసనలో మాతృతత్త్వాన్ని, పరదేవతానుగ్రహాన్ని మనకు అమూల్యమైన ఆధ్యాత్మిక సంపదగా కృతులను అందించిన శ్యామశాస్త్రుల వారు తంజావూరు బంగారు కామాక్షి సేవలోనే తరించి పరమపదించారు. వీరి కుమారులైన సుబ్బరాయశాస్త్రి గారు తండ్రి వద్ద, వారి సమకాలీకులైన త్యాగరాజస్వామి, ముత్తుస్వామి దీక్షితుల వారి వద్ద సంగీత శిక్షణను పొంది మంచి వాగ్గేయకారులుగా పేరొందారు. 

స్వాంతంబులోన నిన్నే తలచిన సుజనులకెల్లనీ వేళ  సంతోషము లొసగేవని నీవు మనోరథ ఫలదాయిని వని
కాంతమగు పేరు పొందితివి కారుణ్యమూర్తివై జగము  కాపాడిన తల్లి కదా నేడు నీదు బిడ్డను లాలించి
కనక గిరి సదన లలిత నిను భజన సంతతము సేయ నిజముగను
వినుము నిఖిల భువన జననీ ఇపుడు మా దురితము దీర్చి వరాలిచ్చి

పాలించు కామాక్షీ! పావనీ! పాపశమనీ! 

ఎన్నాళ్ళని నా కన్నులు కాయగ - ఆత్రేయ భక్తి గీతం

మధురభక్తిలో అనేక రకాలు, బహుళంగా ఉండే భావన నాయికా నాయకుని భావనైతే మాతృత్వ భావన, స్నేహ భావన లాంటివి ఈ మార్గంలో మరెన్నో. దేని ప్రత్యేకత దానిదే. కానీ, ఆ పరమాత్మను తన బిడ్డగా భావించే మాతృత్వ మధుర భక్తి చాలా ఉన్నతమైనది. తన బిడ్డను లాలించించే రీతినే ఆ తల్లి పరమాత్మను కూడా లాలిస్తుంది. ఈ భావనలను ఎందరో వాగ్గేయకారులు, రచయితలు అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు. వారిలో అన్నమాచార్యుల వారు అగ్రగణ్యులు. అటువంటి మాతృత్వ భావనలతో నిండిన ఓ మధుర భక్తి గీతం శ్రీవేంకటేశ్వర మహాత్మ్యం చిత్రానికి ఆత్రేయ గారు రచించారు. పెండ్యాల వారి సంగీతం, బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి శాంతకుమారి గారి నటన, గాత్రం కూడా. వకుళమాత శ్రీకృష్ణునికై ఎదురు చూస్తూ ఆరాధించే సన్నివేశం. యశోద మళ్లీ కలియుగంలో వకుళమాతగా జన్మించి శ్రీనివాసుని తల్లి అయ్యింది. శాంతకుమారి పూర్తిగా శాస్త్రీయ సంగీతంలో శిక్షణ పొందిన. గాయనీమణి. చాలా ఆర్తితో, భక్తితో ఈ గీతాన్ని ఆలపించారు. 

ఎన్నాళ్ళని నా కన్నులు కాయగ ఎదురు చూతురా గోపాల
ఎంత పిలచినా ఎంత వేడినా ఈ నాటికి దయరాదేల

గోపాల నంద గోపాల గోపాల నంద గోపాల

వీనుల విందుగ వేణుగానము విని తరింపగా వేచితిరా
వేచి వేచి యీ వెన్నముద్దవలె కరగిపోయెరా నా బ్రతుకు కరగిపోయెరా నా బ్రతుకు

వెన్న మీగడలు జున్ను పాలకు ఏమి కొరతరా మన యింట
పాలను ముచ్చిలి పరుల చేతిలో దెబ్బలు తినకురా కన్నయ్యా ఈ తల్లి హృదయము ఓర్వలేదయా

ఎన్నాళ్ళని నా కన్నులు కాయగ యెదురు చూతురా గోపాలా
ఎంత పిలచినా ఎంత వేడినా ఈ నాటికి దయరాదేల

గోపాల నంద గోపాల గోపాల నంద గోపాల
గోపాల నంద గోపాల గోపాల నంద గోపాల

https://www.youtube.com/watch?v=6KLid-HkoFc 

సరససామదానభేదదండ చతుర - త్యాగరాజస్వామి కృతి

 

సరససామదానభేదదండ చతుర సాటి దైవమెవరే బ్రోవవే

పరమ శాంభవాగ్రేసరుండగుచు పల్కు రావణుండు తెలియలేకపోయె

హితవు మాటలెంతో బాగ బల్కితివి సతముగానయోధ్యనిచ్చేనంటివి

నత సహోదరుని రాజు చేసి రాక హతము చేసితివి త్యాగరాజనుత

ఓ శ్రీరామా! సందర్భోచితంగా సామదానభేదదండోపాయములలో నిపుణుడవైన నీ సాటి దైవమెవరు, నన్ను బ్రోవుము! శివభక్తులలో అగ్రగణ్యుడనని గొప్పలు చెప్పుకునే రావణుడు నీ మహత్తును తెలుసుకోలేకపోయాడు. యుద్ధ సమయములో హితవైన మాటలను ఎంతో బాగా పలికినావు, తప్పును తెలుసుకుని శరణు కోరినచో శాశ్వతముగా అయోధ్యను కూడా ఇచ్చెదననినావు, దుష్టుడైన రావణుని వీడి నీ శరణు కోరిన అతని సోదరుడు విభీషణుని రాజు చేసినావు, దండోపాయముతో రావణుని హతము చేసినావు, పరమశివునిచే నుతించబడే ఓ శ్రీరామా! నన్ను బ్రోవుము. 

- త్యాగరాజస్వామి

శ్రీరామచంద్రుని గుణవైభవాలను మనోజ్ఞంగా ఆవిష్కరించే ఈ కృతిని సద్గురువులు కాపీనారాయణి రాగంలో స్వరపరచారు. ఈ కృతిని రంజని-గాయత్రి సోదరీమణులు అద్భుతంగా ఆలపించారు. 

 https://www.youtube.com/watch?v=ZSsiWR4W5wA 

శ్రీ చంద్రశేఖరాయ నమస్తే నమస్తే - అక్కారై స్వర్ణలత గారి రచన

 

శ్రీ చంద్రశేఖరాయ నమస్తే నమస్తే

శ్రీకరాయ సదా భక్త జన చింతితార్థ శుభఫలప్రదాయ

శ్రీ చంద్రమౌళీశ్వర పూజకాయ దయామయాయ

మహాచార్యాయ శ్రోత్రియాయ మహార్థోపదేశాయ వరాయ

దాస జనాది మనోహరాయ దాన దీక్షా పరాయణాయ

భాసమాన శాంతచిత్తాయ భాగధేయ నిర్ధారకాయ

సరసిజ వదన సముజ్జ్వలాయ పరమానంద సుభాగ్యదాయ

కీరవాణయే శిక్షకాయ సుఖప్రదాయ జగన్మయాయ

ఓ శ్రీ చంద్రశేఖర మహాస్వామీ! మీకు పునఃపునః నమస్కారములు. మీరు మంగళప్రదులు, భక్తుల సత్కోరికలను నెరవేర్చి శుభఫలాలను అనుగ్రహించేవారు. శ్రీ చంద్రమౌళీశ్వరుని పరమభక్తితో ఆరాధించే కరుణామూర్తి, వేదశాస్త్రాలలో ప్రవీణులైన మహాచార్యులు, పరమార్థాన్ని బోధించే జగద్గురువులు. మీ సౌమ్యత, దాతృత్వం, ధర్మనిష్ఠ, ప్రశాంత స్వభావం అందరి హృదయాలను ఆకర్షిస్తాయి. భక్తుల జీవితాలను శ్రేయోమార్గంలో నడిపించి వారికి భాగ్యం, ఆనందం, శుభం ప్రసాదిస్తారు. కమలంలా ప్రకాశించే ముఖకాంతితో, మధురమైన ఉపదేశంతో జగత్తును సన్మార్గంలో నడిపిస్తూ, సమస్త జీవులకు సుఖశాంతులను అనుగ్రహించే సర్వవ్యాపక దివ్యస్వరూపులు మీరు. మీకు నమస్కారములు. 

- అక్కారై స్వర్ణలత గారి రచన, సంగీతం.  

https://www.youtube.com/watch?v=gLrUa7W7Xeo

అలంపురం జోగులాంబ క్షేత్ర విశేషాలు

దక్షిణ కాశిగా ప్రసిద్ధి చెందిన అలంపురం, శైవం–శాక్తేయం రెండింటి వైభవాన్ని ఏకకాలంలో దర్శింపజేసే అరుదైన పుణ్యక్షేత్రం. ఇక్కడ వెలసిన జోగులాంబ అమ్మవారు అష్టాదశ మహా శక్తి పీఠాలలో ఒకరిగా భక్తులచే ఆరాధింపబడుతున్నారు. నవబ్రహ్మేశ్వరాలయాలతో కలిసి ఈ క్షేత్రం భారతీయ ఆధ్యాత్మిక, చారిత్రక, శిల్పకళా సంపదకు చిరస్మరణీయ చిహ్నంగా నిలిచింది.

క్షేత్ర పరిచయం

తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని జోగులాంబ గద్వాల జిల్లాలో తుంగభద్రా నది ఒడ్డున, కృష్ణా–తుంగభద్రా సంగమానికి సమీపంలో అలంపురం ఉంది. పురాణాలలో ఈ ప్రాంతాన్ని హేమలాపురం, దక్షిణ కాశి, అలాగే శ్రీశైల మహాక్షేత్రానికి పశ్చిమ ద్వారం అని పేర్కొన్నారు. స్కంద పురాణంలో కూడా ఈ క్షేత్ర మహిమ ప్రస్తావించబడింది.  ఇక్కడ ఒకవైపు జోగులాంబ అమ్మవారు శక్తి స్వరూపిణిగా కొలువై ఉండగా, మరోవైపు ఏడవ–ఎనిమిదవ శతాబ్దాలకు చెందిన నవబ్రహ్మ శివాలయాలు శైవ సంప్రదాయానికి ప్రతీకలుగా నిలిచాయి.

శక్తి పీఠంగా అలంపురం

పురాణాల ప్రకారం, దక్ష యజ్ఞంలో అవమానానికి గురైన సతీదేవి యోగాగ్నిలో దేహత్యాగం చేసింది. విషాదంలో మునిగిన పరమశివుడు ఆమె దేహాన్ని మోస్తూ తాండవం చేయగా, లోకాల రక్షణార్థం మహావిష్ణువు సుదర్శన చక్రంతో సతీదేవి శరీరాన్ని ఖండించాడు. ఆ శరీర భాగాలు పడిన ప్రాంతాలే శక్తి పీఠాలుగా ప్రసిద్ధి చెందాయి. అలంపురంలో సతీదేవి పై దవడ పళ్లు (Upper Teeth) పడినట్లు శాక్తేయ సంప్రదాయం విశ్వసిస్తుంది. అందువల్ల ఈ క్షేత్రం అష్టాదశ మహా శక్తి పీఠాలలో అత్యంత పవిత్రమైనదిగా భావించబడుతుంది.  పూర్వకాలంలో ఈ ప్రాంతం హలంపురం, హేమళాపురంగా పిలువబడేది.

జోగులాంబఅనే పదం తెలుగు పదమైన యోగుల అమ్మనుండి ఉద్భవించిందని పండితులు చెబుతారు. అంటే యోగులకు తల్లి, యోగసాధకులను కాపాడే ఆదిశక్తి అనే భావన. ఇక్కడ అమ్మవారు ఉగ్రరూపంలో దర్శనమిస్తారు. శవంపై ఆసీనురాలై, తలపై తేలు, బల్లి, కప్ప వంటి ప్రతీకలతో కనిపించడం విశేషం. ఇవి జీవన–మరణ చక్రం, ప్రకృతిలోని భయాలను అధిగమించే దివ్యశక్తికి సంకేతాలుగా భావిస్తారు. 

చారిత్రక కాలక్రమం (Timeline)

 క్రీస్తుశకం 7వ శతాబ్దం బాదామి చాళుక్యుల పాలనలో జోగులాంబ ఆలయం మరియు నవబ్రహ్మ శివాలయాలు నిర్మించబడ్డాయి. ఆ కాలంలో అలంపురం దక్షిణ భారతదేశంలో ప్రముఖ శైవ–శాక్త కేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది.  7వ–9వ శతాబ్దాల మధ్య చాళుక్యులు తొమ్మిది శివాలయాలను నిర్మించారు. వీటినే నవబ్రహ్మ ఆలయాలు అంటారు. ఇవి భారతీయ దేవాలయ శిల్పకళలో ప్రారంభ దశ నాగర శైలికి అద్భుత ఉదాహరణలుగా నిలిచాయి.   14వ శతాబ్దం (సుమారు 1390 ఛే)సమయంలో బహమనీ దండయాత్రల సమయంలో అసలు జోగులాంబ ఆలయం ధ్వంసమైంది. అయితే భక్తులు అమ్మవారి మూలవిగ్రహాన్ని రక్షించి సమీపంలోని బాలబ్రహ్మేశ్వర ఆలయంలో శతాబ్దాల పాటు భద్రపరిచి నిత్యపూజలు కొనసాగించారు.  దాదాపు ఆరు శతాబ్దాల తరువాత 2005లో ఆధునిక ఆలయం నిర్మించి, పురాతన విగ్రహాన్ని తిరిగి ప్రతిష్ఠించారు. అప్పటి నుండి జోగులాంబ అమ్మవారు మళ్లీ స్వస్థానంలో భక్తులకు దర్శనమిస్తున్నారు. 

నవబ్రహ్మ ఆలయాల విశిష్టత

అలంపురంలోని తొమ్మిది శివాలయాలు: బాల బ్రహ్మ,  స్వర్గ బ్రహ్మ,  పద్మ బ్రహ్మ,  అర్క బ్రహ్మ,  వీర బ్రహ్మ,  కుమార బ్రహ్మ, గరుడ బ్రహ్మ,  విశ్వ బ్రహ్మ,  తారక బ్రహ్మ. ఈ ఆలయాలు ఎర్రరాతితో నిర్మించబడి, ఉత్తర భారత నాగర శైలి మరియు దక్షిణ భారత ద్రావిడ శైలుల సమ్మేళనాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. బాలబ్రహ్మేశ్వర ఆలయంలో నేటికీ నిత్యపూజలు కొనసాగుతున్నాయి. 

ఆధ్యాత్మిక విశిష్టత

అలంపురం ప్రత్యేకత ఏమిటంటే ఇక్కడ శివుడు మరియు శక్తి ఒకే క్షేత్రంలో సమాన ప్రాధాన్యంతో ఆరాధింపబడుతున్నారు. భక్తులు ముందుగా జోగులాంబ అమ్మవారిని దర్శించి, అనంతరం బాలబ్రహ్మేశ్వర స్వామిని దర్శించడం సంప్రదాయంగా భావిస్తారు.

ఈ క్షేత్ర దర్శనంతో శత్రు బాధలు తొలగుతాయని, గ్రహదోషాలు శాంతిస్తాయని, యోగసిద్ధి, ఆధ్యాత్మిక పురోగతి కలుగుతుందని, కుటుంబ సౌఖ్యం, ఆరోగ్యం, ఐశ్వర్యం లభిస్తాయని భక్తుల విశ్వాసం. 

ముఖ్య ఉత్సవాలు

జోగులాంబ ఆలయంలో సంవత్సరం పొడవునా పూజలు జరుగుతున్నప్పటికీ ముఖ్యంగా ఆశ్వయుజ నవరాత్రులు, విజయదశమి, మహాశివరాత్రి, కార్తీకమాస ప్రత్యేక పూజలు, శక్తి హోమాలు, చండీ పారాయణాలు అత్యంత వైభవంగా నిర్వహిస్తారు. ఈ సందర్భాలలో వేలాది మంది భక్తులు దేశం నలుమూలల నుంచి తరలివస్తారు. 

శిల్పకళా ప్రాముఖ్యం

నవబ్రహ్మ ఆలయాలు భారత పురావస్తు శాఖ (ASI) సంరక్షణలో ఉన్న ప్రముఖ చారిత్రక కట్టడాలు. చాళుక్యుల ప్రారంభ దేవాలయ నిర్మాణ శైలికి ఇవి గొప్ప నిదర్శనాలు. పట్టడకల్, ఐహోళె వంటి కర్ణాటక దేవాలయాల అభివృద్ధికి పూర్వ రూపంగా అలంపురం ఆలయాలను పరిశోధకులు పేర్కొంటారు.

కూడవెల్లి సంగమేశ్వర ఆలయం – చాళుక్యుల ప్రాచీన శైవ సంపద

అలంపురం పుణ్యక్షేత్రంలో జోగులాంబ అమ్మవారి ఆలయం, నవబ్రహ్మ దేవాలయాలతో పాటు అత్యంత ప్రాచీనమైన శైవక్షేత్రాలలో కూడవెల్లి (కూడలి) సంగమేశ్వర స్వామి ఆలయం ఒకటి. సంగమేశ్వరఅనే పేరు సంగమంఅనే పదం నుండి ఉద్భవించింది. ఒకటి కంటే ఎక్కువ పవిత్ర నదులు కలిసే ప్రాంతానికి సంగమం అని పేరు. ఈ ఆలయం మొదట కృష్ణా–తుంగభద్రా నదుల సంగమానికి సమీపంలోని కుడవెల్లి గ్రామంలో నిర్మించబడింది. శాసనాధారాల ప్రకారం ఇది అలంపురంలోని చాళుక్య దేవాలయాలలో అత్యంత ప్రాచీనమైన నిర్మాణంగా భావించబడుతోంది.  చాళుక్యుల కాలంలో నిర్మించబడిన ఈ ఆలయం శైవ ఆరాధనకు ప్రధాన కేంద్రంగా నిలిచింది. శ్రీశైలం జలవిద్యుత్ ప్రాజెక్టు నిర్మాణం కారణంగా అసలు స్థలం జలాశయంలో మునిగిపోయే పరిస్థితి ఏర్పడడంతో, భారత పురావస్తు శాఖ (ASI) 1979–1990 మధ్యకాలంలో ఆలయాన్ని రాతి రాయిగా   విడదీసి, ప్రస్తుత అలంపురం సమీపానికి తరలించి యథాతథంగా పునర్నిర్మించింది. భారతదేశంలో విజయవంతంగా పునఃస్థాపించబడిన ప్రాచీన దేవాలయాలలో ఇది ఒక విశిష్ట ఉదాహరణగా గుర్తింపు పొందింది. 

ఆలయం తూర్పు ముఖంగా నిర్మించబడింది. గర్భగృహం, అంతరాలయం, మండపం, నంది మండపం, శిల్పాలతో అలంకరించిన స్తంభాలు చాళుక్య శిల్పకళా నైపుణ్యాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. గంగ, యమునా, శివుని వివిధ రూపాలు, మకరతోరణాలు, హంసతోరణాలు వంటి శిల్పాలు విశేష ఆకర్షణగా నిలుస్తాయి.  భక్తుల విశ్వాసం ప్రకారం సంగమేశ్వర స్వామిని దర్శించడం ద్వారా పితృదేవతల అనుగ్రహం, పాప విమోచనం, కుటుంబ శ్రేయస్సు లభిస్తాయి. ముఖ్యంగా మహాశివరాత్రి, కార్తీకమాసం సందర్భంగా వేలాది మంది భక్తులు ఇక్కడ ప్రత్యేక అభిషేకాలు నిర్వహిస్తారు.

పాపనాశి దేవాలయ సముదాయం – పాపాలను హరించే పవిత్ర క్షేత్రం

అలంపురానికి నైరుతి దిశలో సుమారు 1.5 కి.మీ. దూరంలో ఉన్న పాపనాశి దేవాలయ సముదాయం చాళుక్యుల తరువాత రాష్ట్రకూటులు మరియు పశ్చిమ చాళుక్యుల కాలంలో, సుమారు 9వ నుండి 11వ శతాబ్దాల మధ్య నిర్మించబడింది. ఈ సముదాయంలో ప్రస్తుతం 23 ప్రాచీన దేవాలయాలు ఉన్నాయి. ఇవి ప్రధానంగా శివునికి అంకితం చేయబడినప్పటికీ, విష్ణు, దేవి మరియు ఇతర దేవతలకు సంబంధించిన శిల్పాలు కూడా కనిపిస్తాయి.  ఈ సముదాయంలోని ప్రధాన ఆలయం పాపనాశీశ్వర స్వామి ఆలయం. పాపనాశిఅనే పేరుకు అర్థం పాపాలను నశింపజేసేవాడు. ఈ క్షేత్రంలో భక్తిశ్రద్ధలతో స్నానం చేసి, శివుని దర్శించి పూజలు చేస్తే జన్మజన్మాంతర పాపాలు తొలగుతాయని విశ్వాసం. అందుకే ఈ ప్రాంతానికి పాపనాశిఅనే పేరు వచ్చింది.  ఈ ఆలయాలు ప్రధానంగా నాగర శిల్పశైలిలో నిర్మించబడ్డాయి. గర్భగృహాలు, మండపాలు, నంది విగ్రహాలు, నాట్యమూర్తి శివుడు (నటరాజ), సప్తమాతృకలు, సముద్రమథనం వంటి పురాణ ఘట్టాలను ప్రతిబింబించే శిల్పాలు భారతీయ దేవాలయ కళకు అపూర్వ నిదర్శనాలు. శ్రీశైలం జలాశయ నిర్మాణంతో ఈ ఆలయాల అసలు ప్రదేశం మునిగిపోయే ప్రమాదం ఏర్పడడంతో, భారత పురావస్తు శాఖ 1980లలో ఈ దేవాలయాలను శాస్త్రీయ పద్ధతిలో విడదీసి ఎత్తైన ప్రదేశానికి తరలించి పునర్నిర్మించింది. ఈ పునఃస్థాపన భారతీయ వారసత్వ సంరక్షణలో ఒక గొప్ప విజయంగా పరిగణించబడుతుంది. 

యాత్రికులకు ఉపయోగకరమైన సమాచారం

రాష్ట్రం: తెలంగాణ
జిల్లా: జోగులాంబ గద్వాల
సమీప నగరం: కర్నూలు (సుమారు 27 కి.మీ.)
హైదరాబాద్ నుండి దూరం: సుమారు 220 కి.మీ.
సమీప నదులు: తుంగభద్రా – కృష్ణా సంగమం
ప్రత్యేకతలు: అష్టాదశ మహా శక్తి పీఠం, నవబ్రహ్మ శివాలయాలు, దక్షిణ కాశి, శ్రీశైల పశ్చిమ ద్వారం. 

శ్రీశైలం ఇష్టకామేశ్వరి దేవి ఆలయం

ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని నంద్యాల జిల్లాలో, శ్రీశైలం క్షేత్రానికి సమీపంలోని దట్టమైన నల్లమల అటవీ ప్రాంతంలో వెలసిన పవిత్ర శక్తి పీఠమే **శ్రీ ఇష్టకామేశ్వరి దేవి ఆలయం**. శ్రీ మల్లికార్జున స్వామి, భ్రమరాంబికా దేవి ఆలయాల తర్వాత భక్తులు అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో దర్శించుకునే క్షేత్రాలలో ఇది ఒకటి. ప్రకృతి ఒడిలో, గుహను పోలిన చిన్న ఆలయంలో కొలువై ఉన్న ఈ అమ్మవారు భక్తుల కోరికలను నెరవేర్చే దేవిగా విశ్వసించబడుతున్నారు. "ఇష్టకామేశ్వరి" అనే పేరుకే "భక్తుల ఇష్టకామ్యాలను నెరవేర్చే దేవి" అనే అర్థం ఉంది. 

ఈ ఆలయం శ్రీశైలం నుండి సుమారు 20 కిలోమీటర్ల దూరంలో అడవి ప్రాంతంలో ఉంది. సాధారణ వాహనాలు వెళ్లలేని మార్గం కావడంతో ప్రత్యేక జీపుల ద్వారా కొంతదూరం ప్రయాణించి, అక్కడి నుంచి కొంతదూరం కాలినడకన చేరుకోవాల్సి ఉంటుంది. ఈ ప్రయాణం సాహసోపేతమైనదైనా, నల్లమల అడవుల సహజ సౌందర్యం భక్తులకు మరపురాని అనుభూతిని కలిగిస్తుంది. అడవి సంరక్షణ నిబంధనల కారణంగా సాయంత్రం తర్వాత ఈ ప్రాంతంలో ప్రవేశానికి పరిమితులు ఉంటాయి. 

ఆలయంలోని ప్రధాన దేవత పార్వతీదేవి స్వరూపమైన ఇష్టకామేశ్వరి అమ్మవారు. అమ్మవారి విగ్రహం నాలుగు చేతులతో దర్శనమిస్తుంది. రెండు చేతుల్లో తామర పుష్పాలు, మరో చేతిలో శివలింగం, ఇంకో చేతిలో రుద్రాక్ష జపమాలను ధరించి ఉంటుంది. ఈ రూపం శైవ సంప్రదాయంలో పార్వతీదేవి తపోమూర్తి స్వరూపాన్ని సూచిస్తుందని పండితులు భావిస్తారు. ఆలయం చిన్న గుహలో ఉండటం వల్ల అక్కడి ప్రశాంతమైన వాతావరణం భక్తుల్లో ఆధ్యాత్మిక భావాన్ని మరింత పెంచుతుంది. 

ఈ ఆలయంలో అత్యంత విశేషంగా చెప్పుకునే అంశం అమ్మవారి నుదురు. దర్శనానికి వచ్చిన భక్తులు కుంకుమను అమ్మవారి నుదుటిపై సమర్పించడం ఆనవాయితీ. ఆ సమయంలో విగ్రహం నుదుటి భాగం మానవ చర్మంలా మృదువుగా అనిపిస్తుందని అనేక మంది భక్తులు తమ అనుభవంగా చెబుతారు. దీనిని భక్తులు దైవ మహిమగా భావిస్తారు. అయితే ఇది భక్తుల విశ్వాసానికి సంబంధించిన అంశమని గుర్తుంచుకోవాలి. 

స్థానిక చెంచు గిరిజనులు ఈ ఆలయ సేవా కార్యక్రమాల్లో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషిస్తూ తరతరాలుగా అమ్మవారిని ఆరాధిస్తున్నారు. శ్రీశైలం ప్రాంత చరిత్రలో చెంచు సమాజానికి ప్రత్యేక స్థానం ఉండటంతో, ఈ ఆలయం వారి ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయాలకు కూడా ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. ఇక్కడ దద్దోజనం, పొంగలి వంటి నైవేద్యాలను సమర్పించడం ఆనవాయితీగా కొనసాగుతోంది. 

ఇష్టకామేశ్వరి ఆలయం నిర్మాణ కాలానికి సంబంధించిన ఖచ్చితమైన శాసన ఆధారాలు లేనప్పటికీ, ఆలయ నిర్మాణ శైలి మరియు శిల్పకళను పరిశీలించిన చరిత్రకారులు దీనిని సుమారు 8వ నుండి 10వ శతాబ్దాల మధ్యకాలానికి చెందిన ప్రాచీన దేవాలయంగా భావిస్తున్నారు. ఈ ఆలయం శ్రీశైలం మహాక్షేత్ర పరిధిలోని ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయంలో ఒక విశిష్ట స్థానాన్ని సంపాదించుకుంది.

ప్రతి సంవత్సరం తెలుగు రాష్ట్రాలతో పాటు కర్ణాటక, మహారాష్ట్ర, తమిళనాడు వంటి ప్రాంతాల నుంచి వేలాది మంది భక్తులు ఈ క్షేత్రాన్ని సందర్శిస్తారు. ప్రకృతి, ఆధ్యాత్మికత, ప్రాచీన సంప్రదాయం ఈ మూడు అంశాల సమ్మేళనంగా నిలిచిన ఇష్టకామేశ్వరి దేవి ఆలయం శ్రీశైలం యాత్రలో తప్పక దర్శించదగిన పవిత్ర స్థలంగా ప్రసిద్ధి చెందింది.  

బహుముఖప్రజ్ఞాశాలి పసుపులేటి కన్నాంబ

 తెలుగు సినీ చరిత్రలో భాష, నవరసాలు మేళవించిన నటనాకౌశలం కలిగిన నటీమణులలో సావిత్రి కన్నా ముందు తరం వారిలో అగ్రగణ్యురాలు పసుపులేటి కన్నాంబ గారు. ఆరోజుల్లో ఏడువారాల నగలు వేసుకునే ధనవంతురాలైన మహిళగా పేరోందారు. బాగా సంపాదిస్తున్న రోజుల్లో ఇంట్లో ఎక్కడ పడితే అక్కడ దాచుకునేవారట. నిండైనా విగ్రహం, అనన్యసమానమైన వాక్పటిమ, సంభాషణల్లో స్పష్టత. పల్నాటి నాగమ్మగా, ద్రౌపదిగా, కౌసల్యగా, జోథాబాయిగా, చంద్రమతిగా, చండికగా, పార్వతిగా, కణ్ణగిగా ఎన్నో పౌరాణిక చారిత్రాత్మక మరియు సాంఘిక పాత్రలను 170కు పైగా చిత్రాలలో అద్భుతంగా పోషించిన నటనారాణి కన్నాంబ గారు. అంతే కాదు సావిత్రి, అనసూయ, అన్నపూర్ణ వంటి స్త్రీపాత్రలే కాదు, ఎన్నో మగపాత్రలు కూడా నాటకాలలో వేశారు కన్నాంబగారు. ఆవిడ పద్యాలు పాడితే వన్స్ మోర్ అని ప్రేక్షకులు చప్పట్లు కొడుతూ కోరేవారట. 

పసుపులేటి కన్నాంబ జన్మతేదీ గురించి ఖచ్చితమైన సమాచారం లేదు. వివిధ వేదికల్లో ఆమె జనన సంవత్సరం 1910, 1912, 1913గా పేర్కొనబడింది. అయితే, 1949 అక్టోబరులో పేసుం పడం పత్రికకు ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూలో కన్నాంబ తన జన్మతేదీ 1911 అక్టోబర్ 5 అని పేర్కొన్నారు. 

కన్నాంబ కడపలో లోకాంబ, వెంకటనరసయ్య దంపతులకు జన్మించారు. ఆమె తండ్రి ప్రభుత్వ కాంట్రాక్టర్. ఏకైక సంతానమైన కన్నాంబ, ఏలూరులోని తన మాతామహుల వద్ద పెరిగింది. ఆమె తాత నాథముని నాయుడు గ్రామ వైద్యుడు కాగా, అమ్మమ్మ గ్రామ నర్సుగా సేవలందించేది. చిన్నప్పటి నుంచే ఆమెకు సంగీతంపై మంచి పట్టు ఉండేది. కర్ణాటక సంగీతంలో శిక్షణ పొందింది. సాహిత్యం, కవిత్వం అంటే అమితమైన అభిరుచి ఉన్న ఆమె తాత, ఆమె విద్యాభ్యాసాన్ని స్వయంగా పర్యవేక్షించారు. 

రంగస్థల ప్రవేశం

1927లో, పదహారేళ్ల వయసులో, ఏలూరులో నారాల నాటక సమాజం ప్రదర్శించిన హరిశ్చంద్ర నాటకాన్ని కన్నాంబ వీక్షించింది. ఆ నాటకంలో చంద్రమతి పాత్రధారి ఎంతో భావోద్వేగంతో పాట పాడుతూ ఏడ్చినా, ప్రేక్షకులు నవ్వారు. అది చూసిన కన్నాంబ, "ఇంకా బాగా నటించాలి" అని గట్టిగా వ్యాఖ్యానించింది. దీంతో మనస్తాపానికి గురైన ఆ నటుడు, "నటన అంత సులభం కాదు, నువ్వే వచ్చి చేసి చూపు" అని సవాలు విసిరాడట. కన్నాంబ వెంటనే వేదికపైకి ఎక్కి పాట పాడి, నటించి, కాసేపటి క్రితం నవ్విన అదే ప్రేక్షకులను కన్నీళ్లు పెట్టించింది. ఆమె అసాధారణ నటనా ప్రస్థానానికి అదే నాంది అయింది. మరుసటి రోజే ఆమె ఆ నాటక సంస్థలో ప్రధాన నటిగా చేరి, అనసూయ, సావిత్రి, యశోద వంటి పాత్రలను పోషించి విశేష ప్రశంసలు అందుకుంది.

ఈ నాటక సమాజ నిర్వాహకుల్లో ఒకరైన కడారు నాగభూషణం కన్నాంబను ప్రేమించి 1934 ఏప్రిల్‌లో వివాహం చేసుకున్నారు. అది ఆయన రెండో వివాహం. నాగభూషణం గారు నాటక ప్రయోక్త, దర్శక నిర్మాతలు. అదే సంవత్సరం ఈ దంపతులు శ్రీరాజరాజేశ్వరి నాట్య మండలి అనే తమ స్వంత నాటక సంస్థను స్థాపించి, మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీతో పాటు నిజాం ప్రాంతాల్లోనూ నాటకాలు ప్రదర్శించారు. తదుపరి అడుగు సహజంగానే సినీరంగమే అయింది. స్టార్ కంబైన్స్ సంస్థకు చెందిన ఎ. రామయ్య, కొల్హాపూర్‌లోని శాలిని సినీటోన్ స్టూడియోలో రూపొందిన హరిశ్చంద్ర చిత్రంలో చంద్రమతి పాత్ర కోసం ఆమెను ఆహ్వానించారు. ఆమె అంగీకరించడంతో సినీ జీవితం ప్రారంభమైంది.

ఆ తర్వాత బెజవాడకు చెందిన సరస్వతి టాకీస్ సంస్థ ద్రౌపది వస్త్రాపహరణం (1936) చిత్రంలో ద్రౌపది పాత్రను ఆమెకు అప్పగించింది. ఈ చిత్రం కూడా కొల్హాపూర్‌లోనే తెరకెక్కింది. వెల్ పిక్చర్స్ నిర్మించిన కనకధార చిత్రంలో ఆమె విషాదభరిత నటనకు అపారమైన ప్రశంసలు లభించాయి. అలా ఆమె స్టార్‌గా ఎదగడం ప్రారంభమైంది. అనంతరం హెచ్.ఎం.రెడ్డి, బి.ఎన్.రెడ్డిలతో కలిసి గృహలక్ష్మి(1938) చిత్రంలో నటించారు. తరువాత జయా ఫిలిమ్స్ నిర్మించిన కాళిదాసు చిత్రంలో నటించింది. ఈ సంస్థే తర్వాత శోభనాచల స్టూడియోస్, అనంతరం వీనస్ స్టూడియోస్‌గా రూపాంతరం చెందింది. సరస్వతి టాకీస్ భాగస్వామ్యంతో రూపొందిన చండిక చిత్రంలో ఆమె ప్రధాన పాత్ర పోషించింది. ఆ చిత్రంలో కోపం, ద్వేషం, ప్రేమ వంటి విభిన్న భావోద్వేగాలను అద్భుతంగా ఆవిష్కరించి, అప్పటివరకు విషాద నాయికగా ఉన్న తన ఇమేజ్‌కు భిన్నమైన కోణాన్ని చూపించింది.

తమిళ చిత్రరంగంలో అడుగులు

రాజగోపాల్ పిక్చర్స్, మోషన్ పిక్చర్ ప్రొడ్యూసర్స్ కౌన్సిల్ (తరువాతి జెమినీ స్టూడియో)లో కృష్ణ తూతు చిత్రాన్ని నిర్మించాలనుకున్నప్పుడు, దర్శకుడు రఘుపతి ప్రకాశ్ ఆమెను తన తొలి తమిళ చిత్రానికి ఎంపిక చేశారు.అయితే తమిళ సంభాషణల ఉచ్చారణలో తడబాటు, బలమైన తెలుగు యాస కారణంగా ఆ చిత్రం ఆశించిన విజయం సాధించలేదు. కానీ, ఎం.కె.త్యాగరాజ భాగవతార్ నటించిన క్లాసిక్ చిత్రం అశోక్ కుమార్ నిర్మాతలు ఆమెపై విశ్వాసం ఉంచారు. ఆ చిత్రంలో రచయిత ఎలంగోవన్ రాసిన తమిళ సంభాషణలను ఆమె ఎంతో చక్కగా పలకడంతో, 1941లో రూపొందిన కణ్ణగి చిత్రంలో ప్రధాన పాత్రకు ఆమెనే సహజ ఎంపికగా మారింది.

ఇప్పటికే ఆమె, భర్త నాగభూషణంతో కలిసి శ్రీరాజరాజేశ్వరి ఫిల్మ్ కంపెనీని స్థాపించారు. త్యాగరాజ భాగవతార్ పాటలకు అనుగుణంగా నృత్యం చేయడానికి ఆమె ప్రత్యేకంగా భరతనాట్యం నేర్చుకుంది. ఆయన పాడితే ఆమె నర్తించడం అనే తరహా దృశ్యాలు ప్రేక్షకులను ఎంతగానో అలరించి, తర్వాతి చిత్రాలకు మార్గదర్శకంగా నిలిచాయి.

అమరమైన నటన

జూపిటర్ ఫిలిమ్స్ నిర్మించిన కణ్ణగి చిత్రానికి ఆర్.ఎస్.మణి దర్శకత్వం వహించగా, ఎలంగోవన్ కథ, సంభాషణలు రాశారు. సాహిత్య గంభీరతతో కూడిన కవితాత్మక తమిళాన్ని భావోద్వేగం, స్పష్టమైన ఉచ్చారణ, సరైన లయతో ఆమె పలికిన తీరు చిరస్మరణీయంగా నిలిచింది. ఆ చిత్రంలో ఆమె నటన ఈ రోజుకీ ఆదర్శప్రాయంగా భావించబడుతుంది. కన్నాంబ పేరు "కణ్ణగి" పాత్రకు పర్యాయపదంగా మారిపోయింది. ఆ చిత్రంలో ఆమె, యు.ఆర్.జీవరత్నం మధ్య సాగిన ప్రశ్నోత్తర గీతం తర్వాతి కాలంలో అనేక చిత్రాలకు ఆదర్శంగా నిలిచింది. ఈ చిత్ర సంగీత దర్శకుడు ఎస్. వి. వెంకట్రామన్‌కు  ఈ అవకాశం రావడానికి కారణం, అప్పటికే కన్నాంబ నిర్మించిన తల్లి ప్రేమ చిత్రానికి ఆయన సంగీతం సమకూర్చడం. అనంతరం ఆయన మీరా వంటి చిరస్మరణీయ చిత్రాలకు సంగీతం అందించారు.

కన్నాంబగారు కేవలం నటి మాత్రమే కాదు, గాయని కూడా. సినిమాల్లో నటించడమే కాకుండా అనేక చిత్రాల్లో తన పాటలను తానే ఆలపించారు. ఆ కాలంలో ప్లేబ్యాక్ విధానం పూర్తిగా స్థిరపడకముందు నటీనటులే పాటలు పాడేవారు. గృహలక్ష్మి, తల్లిప్రేమ, చండిక, మాయా మచ్చీంద్ర, పల్నాటి యుద్ధం వంటి చిత్రాల్లో ఆమె గానం ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకుంది. కన్నాంబ గారు నవరసాలను సమానంగా పోషించిన అరుదైన నటి. చాలామంది "ట్రాజెడీ క్వీన్"గా గుర్తించినప్పటికీ, ఆమె విషాద పాత్రలకే పరిమితం కాలేదు. పౌరాణిక, చారిత్రాత్మక, జానపద, సాంఘిక చిత్రాల్లో కోపం, వీరత్వం, కరుణ, హాస్యం, భక్తి వంటి అన్ని రసాలను సమర్థంగా ప్రదర్శించి నవరస నటిగా పేరు తెచ్చుకున్నారు. 

ఆమె భర్త కడారు నాగభూషణంతో కలిసి స్థాపించిన శ్రీ రాజరాజేశ్వరి ఫిల్మ్ కంపెనీ దక్షిణ భారత చిత్రసీమలో అత్యంత క్రమశిక్షణ కలిగిన నిర్మాణ సంస్థలలో ఒకటిగా పేరుపొందింది. వీరు సిబ్బందికి జీతాలు నెలాఖరుకే ముందుగానే చెల్లించేవారు. సెట్లో పనిచేసే ప్రతి ఒక్కరికీ భోజన సదుపాయం కల్పించేవారు.కళాకారులు, సాంకేతిక నిపుణులను కుటుంబ సభ్యుల్లా చూసుకునేవారు. 

కన్నాంబ దంపతులు అవసరంలో ఉన్నవారికి డబ్బులు అప్పుగా ఇవ్వడం, చాలామందికి హామీదారులుగా సంతకాలు చేయడం వల్ల భారీ ఆర్థిక నష్టాలను ఎదుర్కొన్నారు. నిర్మించిన కొన్ని సినిమాలు కూడా నష్టపోవడంతో జీవితాంతంలో ఆర్థిక పరిస్థితి బలహీనపడింది. ఆవిడ స్థాపించిన నిర్మాణ సంస్థ తెలుగు, తమిళ భాషలతో పాటు కొన్ని చిత్రాలను కన్నడలో కూడా నిర్మించింది. ఆ కాలంలో బహుభాషా నిర్మాణాలను చేపట్టిన తొలి మహిళా నిర్మాతల్లో ఆమె ఒకరు. దాదాపు రెండున్నర దశాబ్దాల పాటు దక్షిణ భారత సినీరంగంలో అగ్రనటిగా కొనసాగారు. ఆవిడ నిర్మించిన నవజీవనం (1949) చిత్రం అప్పటి ఉమ్మడి మద్రాస్ రాష్ట్రం నుంచి ఉత్తమ చిత్రంగా గుర్తింపు పొందింది. ఇది ఆమె నిర్మాతగా సాధించిన ముఖ్య విజయాల్లో ఒకటి. 1940–50 దశకాల్లో ఆమెకు ఉన్న ప్రజాదరణ ఎంతగానో ఉండేది. అప్పట్లో మార్కెట్లో కన్నాంబ లోలాకులు అనే పేరుతో ఆభరణాలు కూడా అమ్ముడయ్యేవని సినీ రచయిత రావికొండలరావు తన రచనల్లో పేర్కొన్నారు. 

ఆమె చివరి చిత్రాలు

ఆమె జీవితం చివరిదశలో కూడా నటన కొనసాగించారు. "ఆత్మబలం", "రామదాసు", "పరువు ప్రతిష్ఠ", "లవకుశ", "ఆప్తమిత్రులు", "ఆత్మబంధువు" వంటి చిత్రాల్లో ముఖ్యమైన పాత్రలు పోషించారు. 

మరణానంతరం చోటుచేసుకున్న విషాద సంఘటన

కొన్ని జీవితచరిత్రలు, కుటుంబ సభ్యుల కథనాల ప్రకారం, కన్నాంబను సంప్రదాయం ప్రకారం నగలతో సమాధి చేయగా, అనంతరం ఆమె సమాధిని దొంగలు తవ్వి నగలు అపహరించారని, ఆమె భౌతికకాయం కూడా కనిపించకుండా పోయిందని ప్రచారంలో ఉంది. దీనిపై పలు కథనాలు ఉన్నప్పటికీ, ఖచ్చితమైన చారిత్రక ఆధారాలు పరిమితంగానే ఉన్నాయి. 

మహిళా నిర్మాతలకు మార్గదర్శి

1930–40 దశకాల్లో మహిళలు నటించడం కూడా అరుదైన కాలంలో, కన్నాంబ నటి మాత్రమే కాకుండా నిర్మాణ సంస్థను విజయవంతంగా నడిపిన తొలి తెలుగు మహిళా నిర్మాతల్లో ఒకరిగా నిలిచారు. ఆమె తర్వాత భానుమతి, సావిత్రి వంటి నటీమణులు నిర్మాణ రంగంలోకి రావడానికి ఆమె ఆదర్శంగా నిలిచారు. 

వ్యక్తిత్వం, కుటుంబం, వారసత్వం

కన్నాంబ అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలు కలిగిన వ్యక్తి. ప్రతి రోజు సినిమా షూటింగ్‌కు బయలుదేరే ముందు పూజ చేసేది. ఆమెకు సంతానం లేకపోవడంతో ఒక కుమారుడిని, ఒక కుమార్తెను దత్తత తీసుకున్నారు. కుమార్తె రాజరాజేశ్వరి, దర్శకుడు సి. పుల్లయ్య కుమారుడు, దర్శకుడు సి. ఎస్. రావును వివాహం చేసుకుంది. దత్తపుత్రుడు తబలా విద్వాంసుడు. 170కుపైగా చిత్రాల్లో నటిగా, 25కుపైగా చిత్రాలకు నిర్మాతగా సేవలందించిన ఆమె కెరీర్‌లో మనోహర చిత్రంలో రాజమాత పాత్ర మరో మైలురాయిగా నిలిచింది.

ప్రముఖ నటి అంజలీదేవి కన్నాంబ గురించి ఇలా గుర్తుచేసుకున్నారు - తమిళంలో సంభాషణలు ఎలా చెప్పాలో, పెద్దలకు నమస్కారం ఎలా చేయాలో వంటి చిన్నచిన్న విషయాలనూ ఆమె మాకు నేర్పేవారు. తమిళ సినీ ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టిన అనేక తెలుగు నటీనటులకు ఆమె స్ఫూర్తిగా నిలిచారు.

1964 మే 7న కన్నాంబ కన్నుమూశారు. ఏ భాషలోనైనా రాణించాలంటే ఆ భాషను నేర్చుకోవాలనే సంకల్పం ఉంటే చాలని కన్నాంబ తన జీవితంతో నిరూపించారు. నేటి తరానికి కూడా అది ఒక గొప్ప పాఠమే. 

శ్రీరంగపట్నం సమీపంలోని శ్రీ నిమిషాంబాదేవి ఆలయం

కర్ణాటక రాష్ట్రంలోని మండ్య జిల్లాలో, చారిత్రక ప్రాధాన్యం కలిగిన శ్రీరంగపట్నం పట్టణానికి సుమారు రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో, కావేరీ నది ఒడ్డున గంజాం గ్రామంలో వెలసిన శ్రీనిమిషాంబాదేవి ఆలయం దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యంత ప్రసిద్ధ శక్తి పీఠాలలో ఒకటిగా భావించబడుతుంది. ఈ ఆలయం ప్రకృతి సౌందర్యం, ఆధ్యాత్మిక శక్తి, చారిత్రక నేపథ్యం మరియు స్థానిక ప్రజల విశ్వాసాల సమ్మేళనంగా నిలిచింది. నిమిషాంబ అనే పేరే ఈ ఆలయ ప్రత్యేకతను తెలియజేస్తుంది. సంస్కృతంలో నిమిష అంటే ఒక క్షణం లేదా కన్నుమూసేంత సమయం, అంబ అంటే పార్వతీదేవి. భక్తులు కోరుకున్న కోరికలను అమ్మవారు అత్యంత త్వరగా నెరవేర్చుతారని ఉన్న విశ్వాసం వల్ల ఆమెకు "నిమిషాంబ" అనే నామం వచ్చింది. 

నిమిషాంబాదేవి ఎవరు?

నిమిషాంబా దేవిని పార్వతీదేవి యొక్క ఉగ్ర-కరుణామయ స్వరూపంగా ఆరాధిస్తారు. శక్తి, రక్షణ, దుష్ట సంహారం, భక్తులకు తక్షణ అనుగ్రహం ప్రసాదించడం వంటి లక్షణాలతో ఈ దేవి ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆలయంలో ప్రధాన విగ్రహం ముందు శ్రీచక్రం ప్రతిష్ఠించబడటం ఈ క్షేత్రానికి మరింత తాంత్రిక, శ్రీవిద్యా సంప్రదాయ ప్రాముఖ్యతను ఇస్తుంది. నిత్యం శ్రీచక్రానికి కుంకుమార్చన నిర్వహించడం ఆలయ విశిష్ట ఆచారాలలో ఒకటి. 

స్థలపురాణం – నిమిషంలో ప్రత్యక్షమైన తల్లి

ఈ ఆలయంతో ముడిపడిన అత్యంత ప్రసిద్ధ కథ ముక్తరాజు ముక్తరాస) గురించినది. స్థలపురాణం ప్రకారం, సోమవంశ ఆర్యక్షత్రియ వంశానికి చెందిన రాజు ముక్తరాజు తీవ్ర తపస్సు చేసి పార్వతీదేవిని ఆరాధించాడు. అదే సమయంలో అతని రాజ్యంపై శుభాహు, ఘటోధరుడు వంటి రాక్షసులు దాడి చేసి ప్రజలను బాధించారు. రాజు ఎంతో భక్తితో దేవిని ప్రార్థించగా, అమ్మవారు ప్రత్యక్షమై "నీకు ఎప్పుడైనా ఆపద వచ్చినా నేను ఒక నిమిషంలో వచ్చి నిన్ను రక్షిస్తాను" అని వరమిచ్చిందని కథ చెబుతుంది.

ఆ తర్వాత జరిగిన యుద్ధంలో రాజు దేవిని స్మరించగానే అమ్మవారు క్షణాల్లో ప్రత్యక్షమై రాక్షసులను సంహరించిందని విశ్వాసం. అందుకే ఆమెకు నిమిషాంబ అనే పేరు ఏర్పడిందని స్థానిక సంప్రదాయం చెబుతుంది. ఈ కథలో చారిత్రక ఆధారాల కంటే భక్తి సంప్రదాయం మరియు స్థానిక స్థలపురాణం ప్రధానమైనవి. చరిత్రకారులు దీనిని శాసనాధారాలతో నిర్ధారించలేకపోయినప్పటికీ, అనేక శతాబ్దాలుగా ఈ కథ భక్తుల విశ్వాసంలో జీవిస్తోంది.

ఆలయ నిర్మాణ చరిత్ర

ప్రస్తుతం కనిపిస్తున్న ఆలయం సుమారు 400 సంవత్సరాల క్రితం మైసూరు రాజా మొదటి వడయార్ పాలనలో నిర్మించబడినదిగా భావించబడుతోంది. కొన్ని సంప్రదాయాలు దీనిని ముమ్మడి కృష్ణరాజ వడయార్ కాలానికి చెందినదిగా పేర్కొంటాయి. అయితే దీనికి సంబంధించిన ఖచ్చితమైన శాసన ఆధారాలు పరిమితంగానే ఉన్నాయి. ఆలయం చిన్నదైనా ద్రావిడ శైలిలో నిర్మించబడింది.

ఆలయ ముఖ్య విశేషాలు:

* ఏడు అంతస్తుల రాజగోపురం
* తూర్పు ముఖంగా ఉన్న గర్భగుడి
* దేవి ఎదుట ప్రతిష్ఠించిన శ్రీచక్రం
* శివుని ముక్తేశ్వర/అక్షీశ్వర లింగం
* లక్ష్మీనారాయణ స్వామి ఆలయం
* కావేరీ నదికి దిగే రాతి మెట్లు

ఈ మూడు దేవాలయాలు ఒకే ప్రాంగణంలో ఉండటం శైవ, శాక్తేయ, వైష్ణవ సంప్రదాయాల సమన్వయాన్ని సూచిస్తుంది. 

కాకులకు నైవేద్యం – ప్రత్యేక సంప్రదాయం

ఈ ఆలయంలో ప్రసిద్ధి చెందిన ఒక విశిష్ట ఆచారం ఉంది. పూజారి మొదట బలిపీఠంపై నైవేద్యాన్ని ఉంచి పెద్ద ఇత్తడి గంటను మోగిస్తారు. గంట శబ్దం వినగానే సమీపంలోని కాకులు వచ్చి నైవేద్యాన్ని స్వీకరిస్తాయని స్థానిక సంప్రదాయం చెబుతుంది. భక్తులు దీనిని దేవి కృపకు సంకేతంగా భావిస్తారు. ఇది ఆలయానికి ప్రత్యేక గుర్తింపుగా మారింది. 

"నిమిషంలో కోరిక నెరవేరుతుంది" అనే విశ్వాసం

ఈ ఆలయం అత్యంత ప్రసిద్ధి పొందడానికి ప్రధాన కారణం భక్తులలో ఉన్న విశ్వాసం. భక్తులు ముఖ్యంగా ఈ కోరికలతో అమ్మవారిని దర్శిస్తారు:

* వివాహం త్వరగా జరగడం
* సంతాన ప్రాప్తి
* కోర్టు వ్యవహారాల్లో విజయం
* ఉద్యోగం
* వ్యాపారాభివృద్ధి
* కుటుంబ సమస్యల పరిష్కారం
* మానసిక ప్రశాంతత

ఒక్కసారి నిజమైన భక్తితో ప్రార్థిస్తే అమ్మవారు నిమిషాల్లో స్పందిస్తుంది అనే నమ్మకం శతాబ్దాలుగా కొనసాగుతోంది. 

శ్రీచక్ర మహిమ

నిమిషాంబాలయంలో ప్రత్యేకమైనది శ్రీచక్రం. శ్రీవిద్యా సంప్రదాయంలో శ్రీచక్రాన్ని సాక్షాత్ ఆదిపరాశక్తి స్వరూపంగా భావిస్తారు. అందువల్ల ఇక్కడ కుంకుమార్చనలు, చండీహోమాలు, దుర్గాహోమాలు, నవరాత్రి విశేష పూజలు అత్యంత వైభవంగా నిర్వహిస్తారు. 

మొదటి రాజా వడయార్‌కు దేవి కలలో దర్శనం (స్థలపురాణం)

మైసూరు రాజు మొదటి రాజా వడేయార్ ఒకసారి కలలో నిమిషాంబాదేవిని దర్శించాడు. కావేరీ నది ఒడ్డున తన ఆలయాన్ని నిర్మించాలని అమ్మవారు ఆజ్ఞాపించారని, ఆ తర్వాత రాజ్యంలో శాంతి, ఐశ్వర్యం పెరిగాయని చెబుతారు. అయితే దీనికి చారిత్రక పత్రాధారాలు లేవు.చారిత్రకంగా విశ్వసనీయమైన విషయం ఏమిటంటే, వడేయార్ రాజులు ఈ ఆలయానికి ప్రోత్సాహం అందించారు. వారు నిత్య పూజలు నిర్వహించేలా దానాలు చేశారు. శ్రీచక్ర ఆరాధనను ప్రోత్సహించారు, పండుగలు నిర్వహించేందుకు సహాయం చేశారు, కావేరీ ఘాట్‌లను అభివృద్ధి చేశారు.

స్థానిక కథనాల ప్రకారం, వడయార్ రాజుల సైనికులు యుద్ధానికి వెళ్లే ముందు నిమిషాంబా దేవిని దర్శించి ఆశీర్వాదం తీసుకునేవారు. యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత క్షేమంగా తిరిగి వచ్చిన వారు ఆలయానికి కానుకలు సమర్పించేవారని చెబుతారు.

శ్రీరామకృష్ణ పరమహంస – త్రైలింగస్వామి మహాసంగమం

క్రీ.శ. 1868 ప్రాంతంలో శ్రీరామకృష్ణ పరమహంస కాశీ యాత్రకు వచ్చారు. ఈ యాత్రను మథుర్‌బాబు ఏర్పాటు చేశారు. ఆయనతో పాటు హృదయ్‌ (హృదయరామ్) సహా సుమారు 125 మంది యాత్రికులు వచ్చారు.

ఆ సమయంలో మణికర్ణికా ఘాట్ వద్ద త్రైలింగస్వామి నివసించేవారు. త్రైలింగస్వామి కాళీ ఉపాసకులు కూడా. మణికర్ణికా ఘాట్‌లో అప్పట్లో నిరంతర శవదహనం వల్ల మెట్లన్నీ కాలిపోయేంత వేడిగా ఉండేవి, ఆయన ఆ వేడిని లెఖ్ఖపెట్టకుండా ఆ రాళ్ల మీదే కూర్చునేవాడు, ఆయన శరీరానికి ఎటువంటి హానీ కలగలేదు కూడా.  సాధారణంగా ఆయన ఎవ్వరితోనూ మాట్లాడరు; తన దగ్గరకు వచ్చిన వారిని కూడా ప్రోత్సహించరు. కానీ శ్రీరామకృష్ణులను చూసిన వెంటనే వారికి ప్రత్యేకమైన ఆదరణ చూపారు. సంజ్ఞల ద్వారా తన దగ్గరకు రమ్మని పిలిచి, తన పక్కనే కూర్చోబెట్టారు. అనంతరం తన నస్యపు (స్నఫ్) పెట్టెను వారికి అందించారు.

అప్పుడు శ్రీరామకృష్ణులు ఒక గంభీరమైన ప్రశ్న అడిగారు:

“భగవంతుడు ఒక్కడేనా? లేక అనేక రూపాలలో ఉన్నాడా?”

త్రైలింగస్వామి మాటలతో కాకుండా సంజ్ఞల ద్వారా ఇలా సమాధానం ఇచ్చారు:

“నువ్వు సమాధి స్థితిలో ఉన్నప్పుడు భగవంతుడు ఒక్కడే. ప్రపంచ చైతన్యంలో ఉన్నప్పుడు ఆయనే అనేక రూపాలుగా కనిపిస్తాడు.”

ఈ సమాధానం విని శ్రీరామకృష్ణులు ఎంతో సంతోషించి, త్రైలింగస్వామిని పరమహంస స్థితిని పొందిన మహాయోగిగా అభివర్ణించారు.

కాశీలో ఉన్న సమయంలో శ్రీరామకృష్ణులు త్రైలింగస్వామిని అనేకసార్లు దర్శించారు. తరువాత శ్రీరామకృష్ణుల ఆహ్వానంపై త్రైలింగస్వామి మథుర్‌బాబు నివాసానికి కూడా విచ్చేశారు. అక్కడ శ్రీరామకృష్ణులు స్వయంగా పాయసం వండి, అపారమైన భక్తి ప్రేమలతో త్రైలింగస్వామికి తమ చేతులతోనే భోజనం పెట్టారు.

ఈ మహాసంగమం భారత ఆధ్యాత్మిక చరిత్రలో ఇద్దరు మహాజ్ఞానుల పరస్పర గౌరవం, ఆత్మైక్యానుభూతి, మరియు అద్వైత సత్యానికి అద్భుత సాక్ష్యంగా నిలిచింది.

దక్షిణేశ్వర్ తిరిగి వెళ్లిన తరువాత రామకృష్ణ పరమహంస తన శిష్యులతో త్రైలింగస్వామి గురించి ఎంతో గొప్పగా చెప్పారు. ఆయనను సాక్షాత్ పరమశివుని రూపంగా వర్ణించారు.  ఇదంతా రామకృష్ణుల వారి శిష్యులు శారదానంద తమ  శ్రీశ్రీరామకృష్ణ లీలాప్రసంగ అనే బెంగాలీ పుస్తకంలో ప్రస్తావించారు, దానిలోని కొంత భాగాన్ని తరువాత రామకృష్ణ ది గ్రేట్ మాస్టర్ అని ఆంగ్లంలోకి స్వామి జగదానంద అనువదించారు. 

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ జీవిత చరిత్ర

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ, ఆంగ్లీకరించిన రూపంలో బంకిమ్ చంద్ర ఛటర్జీ, వంగభూమిలో జన్మించిన గొప్ప నవలా రచయిత, కవి, వ్యాసకర్త, పాత్రికేయుడు మరియు ప్రభుత్వ అధికారి. ఆధునిక బెంగాలీ సాహిత్యానికి పునాది వేసిన మహానుభావుడిగా ఆయనను "సాహిత్య సామ్రాట్" అని గౌరవిస్తారు. భారత జాతీయ గీతం "వందే మాతరం" రచయితగా ఆయన పేరు చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయింది. ఆయన రచనలు భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమానికి స్ఫూర్తినిచ్చి దేశభక్తి భావాలను ప్రజల్లో మేల్కొల్పాయి.

బాల్యం, విద్యాభ్యాసం మరియు వృత్తి:

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ 1838 జూన్ 26న బ్రిటిష్ భారతదేశంలోని బెంగాల్ ప్రెసిడెన్సీలోని నైహటి (కాంతల్పారా) గ్రామంలో జన్మించారు. ఆయన తండ్రి యాదవ చంద్ర చటోపాధ్యాయ బ్రిటిష్ ప్రభుత్వంలో డిప్యూటీ కలెక్టర్‌గా పనిచేశారు. తల్లి దుర్గాదేవి. చిన్ననాటి నుంచే బంకిమ్ చంద్రకు చదువుపై, సాహిత్యంపై ఆసక్తి ఉండేది. ఆయనకు ఇద్దరు అన్నలు సంజీవ్‌చంద్ర మరియు విష్ణుచంద్ర. ఆయన హూగ్లీ మోహ్సిన్ కళాశాలలో చదివి, తరువాత కలకత్తా ప్రెసిడెన్సీ కళాశాలలో ఉన్నత విద్యను అభ్యసించారు. 1859లో కలకత్తా విశ్వవిద్యాలయం నుండి బీఏ పట్టభద్రులైన తొలి విద్యార్థులలో ఒకరిగా గుర్తింపు పొందారు.ఆ తరువాత లా కూడా చదివారు.

చదువు పూర్తయిన తరువాత బ్రిటిష్ ప్రభుత్వంలో డిప్యూటీ మేజిస్ట్రేట్ మరియు డిప్యూటీ కలెక్టర్్‌గా సుమారు మూడు దశాబ్దాల పాటు సేవలందించారు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పటికీ, భారతీయ సంస్కృతి, భాష, సమాజం మరియు జాతీయ చైతన్యం గురించి రచనలు చేస్తూ ప్రజల్లో ఆత్మగౌరవాన్ని పెంపొందించారు.

సాహిత్య ప్రస్థానం:

మొదట ఆంగ్లంలో "Rajmohan's Wife" అనే నవలను రచించారు. తరువాత బెంగాలీ భాషలో రచనలు ప్రారం భించి ఆధునిక బెంగాలీ నవలకు కొత్త దిశను చూపారు. ఆయన ప్రసిద్ధ రచనలు:

దుర్గేశ్‌నందిని (1865) – ఆధునిక బెంగాలీ చారిత్రక నవలకు శ్రీకారం.
కపాలకుండలా (1866) – అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన నవల.
విషవృక్ష (1873) – సామాజిక సమస్యలను ప్రతిబింబించిన రచన.
కృష్ణకాంతుని వీలునామా ((Krishnakanter Will)).
ఆనందమఠ్ (1882) – దేశభక్తిని రగిలించిన అమర రచన.
దేవీ చౌధురాణి (1884) – మహిళా శక్తిని ప్రతిబింబించిన నవల.
సీతారామ్ (1887).
కృష్ణచరిత్ర – శ్రీకృష్ణునిపై తాత్విక విశ్లేషణ.

1872లో ఆయన "బంగదర్శన్" అనే సాహిత్య పత్రికను ప్రారంభించి అనేక రచయితలకు వేదిక కల్పించారు.

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ రచించిన "రాజసింహ" (1881) మరియు "ఆనందమఠ్" (1882) చారిత్రక, రాజకీయ నేపథ్యంతో కూడిన ప్రముఖ నవలలు. 1872లో బంకిమ్ స్థాపించిన "బంగదర్శన్" పత్రికలో ఈ నవల మొదట ధారావాహికగా ప్రచురితమైంది. అదనంగా, ఆయన భగవద్గీతపై వ్యాఖ్యానం రచించడంతో పాటు సాంఖ్య తత్వశాస్త్రంపై లోతైన విశ్లేషణ చేశారు. భారతీయ తాత్విక సంప్రదాయాలపై ఆయనకు ఉన్న పాండిత్యం, సాహిత్యంతో పాటు తత్వచింతనలోనూ ఆయన విశిష్ట స్థానాన్ని చాటిచెప్పింది. రామకృష్ణ పరమహంసతో ముఖ్యమైన అనుయాయులుగా బంకించంద్ర పేరొందారు. 

"వందే మాతరం" – భారత జాతీయ గీతం:

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ రచించిన "వందే మాతరం" మొదట ఆయన ఆనందమఠ్ నవలలో ప్రచురితమైంది. ఈ గీతం భారతమాతను తల్లిగా భావించి ఆమెకు వందనం చేస్తుంది. భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో ఈ గీతం లక్షలాది మంది దేశభక్తులకు స్ఫూర్తినిచ్చింది. సభలు, ఉద్యమాలు, నిరసన కార్యక్రమాలలో "వందే మాతరం" నినాదం స్వాతంత్ర్య సమరయోధులకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. తరువాత దీనికి భారతదేశ జాతీయ గీతం (National Song) హోదా లభించింది. 

దేశసేవ:

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ కేవలం రచయిత మాత్రమే కాదు; తన కలం ద్వారా జాతీయ చైతన్యాన్ని పెంపొందించిన మహనీయుడు. ఆధునిక బెంగాలీ నవలకు బలమైన పునాది వేశారు. భారతీయ సంస్కృతి, చరిత్ర, ఆధ్యాత్మికతను సాహిత్యంలో ప్రతిష్ఠించారు. "వందే మాతరం" ద్వారా దేశభక్తి భావాలను ప్రజల్లో నాటారు. స్వాతంత్ర్యోద్యమ నాయకులకు, యువతకు స్ఫూర్తినిచ్చారు. బెంగాల్ పునరుజ్జీవన (Bengal Renaissance) ఉద్యమంలో ప్రముఖ పాత్ర పోషించారు. భారతీయ భాషల్లో సాహిత్య రచనలకు కొత్త ప్రమాణాలను నెలకొల్పారు.

చివరి రోజులు, వారసత్వం:

జీవితాంతం సాహిత్య సేవలో నిమగ్నమైన బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ 1894 ఏప్రిల్ 8న కలకత్తాలో మధుమేహం వల్ల వచ్చిన సమస్యలతో కన్నుమూశారు. ఆయన మరణించినప్పటికీ ఆయన రచనలు, ఆలోచనలు భారతీయులలో దేశభక్తిని, సాంస్కృతిక గౌరవాన్ని నేటికీ ప్రేరేపిస్తున్నాయి. 

బంకిమ్ చంద్ర చటోపాధ్యాయ భారతదేశ సాహిత్య చరిత్రలో చిరస్మరణీయ వ్యక్తి. ఆయన రచించిన "వందే మాతరం" స్వాతంత్ర్య సమరంలో కోట్లాది భారతీయులకు స్ఫూర్తిగా నిలిచింది. ఆధునిక భారతీయ సాహిత్య వికాసంలో ఆయన చేసిన కృషి అపూర్వమైనది. బెంగాలీ భాషను ప్రపంచ స్థాయికి తీసుకెళ్లడంలో ఆయన కీలక పాత్ర పోషించారు. దేశభక్తి, సాహిత్యం, సంస్కృతి అనే మూడు రంగాలలో ఆయన  చూపిన ప్రభావం నేటికీ కొనసాగుతోంది. 

భారపు పగ్గాలు - కథ (11/06/2018)

"ఇంకా ఎన్నాళ్లు మావయ్యా ఇలా మాటల్లేకుండా? ఎప్పుడో ముప్ఫై ఏళ్ల క్రితం, పూర్తిగా భిన్నమైన పరిస్థితులలో, అపోహలు, అపార్థాల వల్ల దూరమైన బంధుత్వాలు ఇప్పటికైనా ఒకటి కావాలి. మాకు మాత్రం ఎవరున్నారు చెప్పు? అమ్మ, నాన్నలు కూడా పెద్దవారయ్యారు. మీరు మాట్లాడుకోవటం లేదనే కానీ మీరంటే అమ్మకు చాలా అభిమానం మావయ్యా. ఆలోచించండి..." అన్నాడు విశ్వం. ఆలోచనలో పడ్డాడు 58 ఏళ్ల సత్యం. విశ్వం సత్యం చెల్లెలు గౌరి కొడుకు. తనకూ చెల్లెలిని చూడాలని, మాట్లాడాలనే ఉంది, కానీ పెద్దవాడినన్న అహంకారం ఇంకా ముందడుగు వేయనీయట్లేదు. ఆలోచనలు ముప్ఫై ఏళ్లు వెనక్కి వెళ్లాయి. 

"గౌరీ! చదువు పూర్తైంది, మంచి బ్యాంక్ ఉద్యోగంలో చేరావు. ఇక పెళ్లి చేసుకుంటే మంచిది కదమ్మా! మీ వదిన వాళ్ల దూరపు బంధువు ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడు. స్టేట్ బ్యాంక్ ఆఫ్ ఇండియాలో ప్రొబేషనరీ ఆఫీసర్. నీ ఉద్యోగానికి, చదువుకు అనువైన సంబంధం. వాళ్లు నిన్ను మా పెళ్లిలో చూశారుట. మీ వదినను రెండు మూడు సార్లు అడిగారు...ఏమంటావ్?" అన్నాడు సత్యం. "ఒరేయ్ సత్యం! మనమ్మాయి అదృష్టవంతురాలు, దాన్ని అడిగేదేముంది, వెంటనే వాళ్లను పెళ్లి చూపులకు రమ్మని చెప్పు" అంది సత్యం, గౌరిల తల్లి సావిత్రమ్మ. భర్త చిన్న వయసులోనే మరణిస్తే కష్టపడి పిల్లలను చదివించి పెద్ద చేసింది. సత్యం పెళ్లి ఓ రెండేళ్ల క్రితమే అయ్యింది. సత్యం భార్య రమ గవర్నమెంట్ కాలేజీలో ఫిజిక్స్ లెక్చరర్. సత్యం ఇన్‌కం ట్యాక్స్ డిపార్టుమెంటులో మంచి ఉద్యోగస్థుడు. సత్యం, రమలకు గౌరి అంటే చాలా ఇష్టం. ముగ్గురూ స్నేహితుల్లా ఉంటారు. 

"సూర్యం! అమ్మ, అన్నయ్య నాకు పెళ్లి చూపులు ఏర్పాటు చేస్తున్నారు. మన ప్రేమ సంగతి ఎవ్వరికీ తెలియదు. అందరూ ఈ సంబంధం నాకు కుదిరినట్లే అన్నట్లు మాట్లాడుకుంటున్నారు. నాకు ఏమీ తోచటం లేదు...మీ ఇంట్లో పరిస్థితులు మెరుగు పడ్డాక మా ఇంట్లో మన ప్రేమ గురించి చెబుదామని ఆగాను" అంది. "గౌరీ! ఇప్పుడున్న పరిస్థితులలో మన వివాహం వెంటనే జరగటం అసంభవం, నాన్న గారు మంచంలో ఉన్నారు, పెళ్లి ప్రస్తావన తెచ్చే పరిస్థితులు మా ఇంట్లో లేవు..." అన్నాడు. సూర్యం పరిస్థితి తెలిసిన గౌరికి ఏమి చేయాలో అర్థం కావట్లేదు. పెళ్లి చూపుల రోజు దగ్గర పడుతోంది. సూర్యాన్ని వదులుకొని ఈ పెళ్లికి తలవంచే మనస్తత్వం గౌరికి లేదు. ఇప్పటికే మనసా వాచా సూర్యమే తన భర్త అని భావించింది. 

"అన్నయ్యా, వదినా! నేను ఈ పెళ్లి చూపులకు సిద్ధంగా లేను. నేను ఇప్పటికే మా బ్యాంకులో సహోద్యోగి సూర్యాన్ని ప్రేమిస్తున్నాను. అతనే నా భర్త కావాలని నా సంకల్పం. నన్ను క్షమించండి. మీకు ఈ విషయం చెప్పలేకపోయాను. సూర్యం ఇంట్లో పరిస్థితుల వలన ఇంకొన్నాళ్లు ఆగి చెబుదామనుకున్నాను" అని ధైర్యం తెచ్చుకుని చెప్పేసింది గౌరి. సత్యం మొహం ఎర్రబడింది. తను అంతగా ప్రేమించే చెల్లెలు తనతో జీవితంలో అతి ముఖ్యమైన విషయం పంచుకోలేదన్న ఆవేదన, రమ బంధువుల వద్ద తన మాటపోయిందన్న ఆక్రోశం అతని మనసును పాషాణం చేశాయి. రమ కూడా తను గౌరితో అంత చనువుగా ఉంటుంది, ఏ ఒక్కరోజు కూడా మనసులోని మాట చెప్పలేదని నొచ్చుకుంది. అంతే, ఆ రోజు నుండి ఆ భార్య భర్తలు గౌరితో మాట్లాడటం మానేశారు. గౌరి ఎంత ప్రయత్నించినా, సావిత్రమ్మ ఎంత చెప్పినా సత్యం మనసు కరగలేదు, ,గౌరి కూడా వెనుకడుగు వేయలేదు. గౌరి ఇంట్లో నుంచి బయటకు వెళ్లి స్నేహితురాలితో కలిసి ఉండటం మొదలు పెట్టింది. బిడ్డల మధ్య ఈ మనస్పర్థలతో సావిత్రమ్మ నలిగిపోయింది. నిస్సహాయతతో మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఓ నాలుగు నెలలకు సూర్యం తండ్రి ఆరోగ్యం కుదుటపడింది. సూర్యం, గౌరి వివాహం చేసుకున్నారు. తన వైపు వారెవ్వరూ రాలేదన్న విషయం గౌరిని బాధించినా తన జీవితం సూర్యంతోనే అనుకుని వైవాహిక జీవితం ఆరంభించింది. గౌరికి పిల్లలు పుట్టారని తెలిసినా, సత్యం వెళ్లలేదు. ఎవరి సంసారాలు వాళ్లవి. తీరని అగాథం ఆ అన్నాచెల్లెళ్ల మధ్య ఏర్పడింది. "ఒరేయ్ సత్యం, అమ్మా రమా! మీ అందరి పంతాలు, పట్టింపులు ఎలా ఉన్నా, నా కన్న ప్రేమను నేను చంపుకోలేను. గౌరి కాన్పులకు కూడా పెద్దగా సాయం చేయలేకపోయాను. ఇక నావల్ల కాదు. నేను మాత్రం అప్పుడప్పుడు గౌరి వాళ్లింటికి వెళ్లి వస్తూ ఉంటాను. మీరు అడ్డు చెప్పవద్దు" అని గట్టిగానే కొడుకుకు, కోడలికి తన మనసులోని మాట చెప్పింది. పరిస్థితి అర్థమై వారు ఏమీ మాట్లాడలేదు. 

శుభకార్యాలలో కలుసుకున్నా, సత్యం-గౌరి ఒకరినొకరు పలకరించుకోకపోవటం, నచ్చజెప్పే పెద్దలను విసుక్కోవటం...ఇద్దరికీ పిల్లలు, స్కూళ్లు బాధ్యతలు. అలా ఓ 15 ఏళ్లు గడిచిపోయాయి. గౌరికి ఇద్దరు అబ్బాయిలు. పెద్దవాడు విశ్వనాథ్, చిన్నవాడు ఈశ్వర్. బంధాల మధ్య దూరాలు వచ్చినా రక్తసంబంధపు వాసనలు ఎక్కడకు పోతాయ్? విశ్వం అచ్చం మేనమామ సత్యం పోలికే. రెండు తరాలు ఆ కుటుంబాన్ని చూసినవారు విశ్వాన్ని చూసి సత్యం పోలికలని ఇట్టే గుర్తు పట్టేంత ప్రస్ఫుటం. అందరూ నువ్వు మీ మావయ్య పోలికే అని చెబుతూ ఉంటే మావయ్యను కలుసుకోవాలని, మాట్లాడాలన్న కుతూహలం విశ్వానికి కలిగింది. అమ్మమ్మ సావిత్రమ్మతో తన మాన్సులోని మాటను బయట పెట్టాడు. కొడుకు ఆగ్రహం తెలిసిన సావిత్రమ్మ చాలా సార్లు ఆ ప్రస్తావనను వినీ వినననట్టు ఊరుకున్నా, విశ్వం మొండి పట్టు పట్టాడు. "అమ్మమ్మా! నువ్వేం చేస్తావో నాకు తెలియదు. నేను మావయ్యను కలవాల్సిందే" అన్నాడు. 

"సత్యం! గౌరి కొడుకు విశ్వం....." అనబోయింది సావిత్రమ్మ. "ఆ విశ్వం?" అని తీక్షణంగా ప్రశ్నించాడు. కూతురు పేరెత్తితేనే కొడుకు రౌద్ర రూపం దాలుస్తున్నాడని భయపడింది. ధైర్యం చేసి "విశ్వం అని గౌరి పెద్ద కొడుకు. వాడు నిన్ను కలవాలనుకుంటున్నాడు..." అంది. "నాతో ఏం పని? వాళ్లమ్మ చేసిన ఘన కార్యానికి వివరణ ఇచ్చుకుంటాడా?" అని తిరిగి ప్రశ్నించాడు సత్యం. "లేదురా, ఒక్కసారి నిన్ను కలుద్దామని అనుకున్నాడు. వాడివి అన్నీ నీ పోలికలే" అని సావిత్రమ్మ. కోపంగా, కుతుహూలంగా అమ్మవైపు చూసి మౌనంగా సరే అన్నాడు. విశ్వం లోపలకి వచ్చాడు. అందరూ అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. చిన్ననాటి సత్యం ఎదుట నిలిచాడా అన్నట్లున్నాడు. తనను పరిచయం చేసుకుని కాసేపు ఉండి వెళ్లిపోయాడు విశ్వం. అతని మాటలు, నడవడిక అంతా సత్యం లాగనే ఉండటంతో అతనిపై అందరికీ వాత్సల్యం వెంటనే కలిగింది. అలా చిగురించటం మొదలైంది విశ్వంతో బంధం. 

ఆలోచనల పరంపర నుండి వర్తమానంలోకి వచ్చాడు సత్యం. విశ్వం అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పవచ్చు. కానీ, వెంటనే చెప్పలేదు. ఓ పది నిమిషాల తరువాత - "విశ్వం! వాళ్లు మా మాట కాదని పెళ్లి చేసుకున్నారు అన్న దాని కన్నా ఈ ఇల్లు వదిలి వెళ్లి ముప్ఫై ఏళ్లైంది, తిరిగి వచ్చి నాతో, మీ అత్తయ్యతో మాట్లాడాలని ఎప్పుడూ మీ అమ్మ, నాన్నలకు అనిపించలేదు అన్న విషయం నన్ను చాలా బాధిస్తుంది. సాటి స్నేహితుల్లా ఉండే వాళ్లం, మాతో ఉన్న అనుబంధానికి పెళ్లైన తరువాత వచ్చి మాట్లాడవలసిన బాధ్యత తనది కదా?" అని ప్రశ్నించాడు సత్యం. "మావయ్యా! మీ మాట కాదని వెళ్లినందుకు అపరాధ భావంతోనే అమ్మ తిరిగి రాలేదు. తన ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడల్లా మీరు ఎంత కోపం ప్రదర్శించేవారు అమ్మమ్మ ద్వారా తెలుసుకుని ఇక్కడికి రావటానికి మరింత భయపడ్డానని అమ్మ చెప్పింది" అన్నాడు. 

ఇదే సమయం అనుకుని సావిత్రమ్మ కొడుకుతో - "నాన్నా సత్యం! నేను పెద్ద దాన్ని అయ్యాను. ఎన్నాళ్లుంటానో తెలియదు. మీరు ఉన్నది ఇద్దరు, మీరు కలిసి మెలిసి ఉండకపోవటం అనేది నా జీవితంలో ఓ పెద్ద వెలితి. ఈ రెండు కుటుంబాలు ఒకటి కావాలి. ఆడపిల్ల ఇంటికి వస్తూ పోతూ ఉంటేనే మనకు కూడా శుభం. ఇన్నాళ్లు ఎలానూ లేదు, ఇకనైనా ప్రయత్నిస్తే బాగుంటుంది" అంది. రమ కూడా "అత్తయ్యగారు చెప్పింది నిజమే, తోబుట్టువులతో ఉన్న ఆనందం ఎక్కడా దొరకదండీ. తప్పొప్పులు పక్కకు పెడదాం. మనం కూడా రిటైర్మెంట్ దగ్గర పడుతున్నాం. మనస్పర్థలు మరచిపోయి ఆనందంగా ఉండవలసిన సమయం. పిల్లలకు కూడా ఈ బంధాలు ఎంతో అవసరం..." అంది. ఆలోచనలో పడ్డాడు సత్యం. సమాధానం చెప్పకుండా అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు.

ఆదివారం మధ్యాహ్నం. బెల్ మోగింది. తలుపు తెరిచిన గౌరి ఎదుట అన్నయ్య సత్యాన్ని చూసి నోటమాట రాలేదు. "అమ్మా, ఎవరు వచ్చారో చూడు" అని మావయ్య వెనక నుండి పక్కకు వచ్చి హత్తుకుంటూ చెప్పాడు విశ్వం. సావిత్రమ్మ, రమ గౌరికి చెరో పక్క నిలుచుని అన్నాచెల్లెళ్లు మళ్లీ కలుసుకునే అపురూపమైన ఘట్టాన్ని ఆస్వాదించారు. 

"అన్నయ్యా, వదినా - నన్ను క్షమించండి. ఆనాడు యుక్తవయస్సులో ఉన్న ఆత్మాభిమానంతో, మీరంటే ఉన్న భయంతో, నేను ముందడుగు వేయలేకపోయాను. పిల్లలు పెద్దై, వయసు మళ్లుతున్న సమయంలో నా వాళ్లు కావాలి అన్నది మరింత తెలిసి లోలోపల కుమిలిపోతున్నాను. విశ్వం పుణ్యమా అని మీరు నా ఇంటికి వచ్చారు. నా పట్ల మీరు చూపించిన వాత్సల్యానికి, సాన్నిహిత్యానికి బదులుగా సూర్యంతో నా ప్రేమను సరైన సమయంలో మీకు తెలుపలేకపోయాను...ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే ఎంత చిన్న విషయం అనిపిస్తోంది. నన్ను ఆయన ఎంత బాగా చూసుకున్నా, నా వాళ్లు నా ఆనంద జీవితంలో భాగంగా లేరు అన్నది చాలా పెద్ద లోటుగా ఉండేది. అహంకారం, భయం నన్ను ఆ ఇంట మళ్లీ అడుగుపెట్టనీయకుండా చేశాయి" అని కన్నీళ్లు రాలుస్తూ అన్నా వదినలకు నమస్కరించంది. "గౌరీ! మీ వదిన నీకిష్టమని జీడిపప్పు పాకం తీసుకువచ్చింది" అని నవ్వుతూ చెల్లెలెని దగ్గరకు తీసుకున్నాడు సత్యం. సూర్యం కూడా విశ్వాన్ని  అభినందించాడు. ఆ జంటలు మళ్లీ కొత్త జీవితాన్ని ఆరంభించాయి. సావిత్రమ్మ గుండె బరువు తగ్గింది. ఎన్నో ఏళ్ల తరువాత నిజమైన సంక్రాంతి పండుగ వచ్చింది అని పిల్లలను ఆశీర్వదించింది. 

నర్తనశాల చిత్రంలో ఎన్టీఆర్ బృహన్నల పాత్ర

అభినయంలో నవరసాలను, స్త్రీపురుష హావభావాలను ఏకకాలంలో ఎలా కనబరచాలో అన్నదానికి పాఠ్యాంశంగా చెప్పుకునే సన్నివేశం 1963లో విడుదలైన రాజ్యం పిక్చర్స్ వారి నర్తనశాల చిత్రంలో బృహన్నల-ఉత్తర మధ్య చిత్రీకరించబడిన సలలితరాగసుధారససారం అన్న గీతం. 

ఎన్టీఆర్ మేటి హీరోగా ఉన్నప్పుడు బృహన్నల లాంటి విభిన్నమైన, క్లిష్టమైన పాత్ర ఒప్పుకునే సాహసం చేశారు చూడండి, దానికి ఆయనకు విశ్వవిఖ్యాత నటసార్వభౌమ అన్నది బిరుదు పూర్తిగా సముచితం. అనన్యపరాక్రమశూరుడు, పౌరుషానికి మారుపేరైన వీరాధివీరుడు అర్జునుని పాత్ర నుండి పేడి బృహన్నల పాత్రలోకి నందమూర్తి తారకరామారావు గారు ఎలా రూపాంతరం చెంది పాత్రలో పరకాయప్రవేశం చేశారో ఈ పాట, చిత్రంలో మిగిలిన సన్నివేశాలలో కూడా బృహన్నలగా ఆయన నటన చూస్తే అర్థమవుతుంది. కాటుక పెట్టుకుని, స్త్రీలు ధరించే కొన్ని ఆభరణాలు ధరించే, వీరత్వానికి సూచికగా ఉండే చంద్రవంకను తిలకంగా ధరించి, వస్త్రధారణ స్త్రీపురుషుల ఆహార్యానికి అనువుగా ఎంచుకోవటం ఒక వైపు, నడకలో, కంటిచూపులోని భావనల్లో వీర శృంగార రసాలు, నాట్యశాస్త్రంలోని మెలకువలు ఒకపక్క గొప్ప శాస్త్రీయ నృత్య విదుషీమణి అయిన ఎల్ విజయలక్ష్మి గారి పక్కన పూర్తిగా దీటుగా, సముచితంగా నటించగలగటం...నందమూరి వారి పట్టుదలకు, కౌశలానికి చుక్కాని. ఇంతే కాదు సముద్రాల వారి సాహిత్యం, సుసర్ల దక్షిణామూర్తి గారి సంగీతం, మంగళంపల్లి వారి గాత్రం...ఇవన్నీ కూడా మేళవించబడిన పాట ఇది, దానికి పూర్తి న్యాయం చేయాలంటే ఎన్టీఆర్ ఎంతటి సాధన చేసుంటారో ఊహించండి. 

ఈరోజు హీరోలకు కండలు పెంచి, బూతులు మాట్లాడుతూ, ఒక వందమందిని చితకతన్ని, స్కార్పియోలను, ఫార్చూనర్లను గాల్లోకి ఎగిరేసే సూడోవీరలక్షణాల మీద దృష్టి. బృహన్నల లాంటి పాత్రలు వేయగలిగితే నటనలోని నిజమైన క్లిష్టత అర్థమవుతుంది. నటన అంటే పాత్రకు, సన్నివేశానికి తగినట్లుగా పరకాయప్రవేశం చేయగలగటం. నిజంగా అది తపస్సే. నేటి నటుల్లో ప్రతిభకు కొదవలేదు, వైవిధ్యమైన పాత్రలను ఎంచుకోగలగటం, వాటిని ప్రజలు ఆదరించేలా నటించటం, ఆటుపోట్లను తట్టుకోవటం...ఇవి పెద్దగా లేవు. అందుకే ఇప్పటికీ హీరోలుగా నటనకు ఎన్టీఅర్, ఏఎన్నార్ ఉత్తమ ఉదాహరణలుగా నిలిచి ఉన్నారు.  

శ్రీ అవధూతేంద్ర సరస్వతి స్వామి

శ్రీ అవధూతేంద్ర సరస్వతి స్వామివారు ఆధునిక యుగంలో నామసంకీర్తన మహిమను ప్రజల్లో విస్తృతంగా ప్రచారం చేసిన మహనీయ సద్గురువులలో అగ్రగణ్యులు. 1914 నవంబర్ 28వ తేదీన పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా అత్తిలి గ్రామంలో శ్రీ పెమ్మరాజు హనుమంతరావుగారు, శ్రీమతి పల్లాలమ్మగార్ల దంపతులకు జన్మించిన ఆయన, బాల్యం నుంచే భగవద్భక్తి, సంగీతాభిరుచి, ఆధ్యాత్మిక చింతనలతో విశిష్టతను ప్రదర్శించారు.

యౌవనంలో భక్తి నాటకాలలో శ్రీరాముడు, శ్రీకృష్ణుడు వంటి దైవపాత్రలను ధరించి భక్తజనులను ఆకట్టుకున్న ఆయన, క్రమంగా భగవన్నామ మహిమను గ్రహించి సంపూర్ణంగా ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో ప్రవేశించారు. అనంతరం “శ్రీ సియా రఘువరదాసు” అనే నామాన్ని స్వీకరించి, శ్రీరామనామ జపం, భజన, రామాయణ పారాయణం మరియు సత్సంగ ప్రచారాన్ని తన జీవిత ధ్యేయంగా చేసుకున్నారు. భక్తి, వైరాగ్య, జ్ఞాన సంపత్తులతో అలంకృతులై “శ్రీ అవధూతేంద్ర సరస్వతి” అనే గౌరవనామంతో భక్తులచే ఆరాధింపబడ్డారు.

స్వామివారి జీవితమంతా భగవన్నామ ప్రచారానికే అంకితమైంది. ముఖ్యంగా “హరే రామ హరే రామ, రామ రామ హరే హరే; హరే కృష్ణ హరే కృష్ణ, కృష్ణ కృష్ణ హరే హరే” మహామంత్రాన్ని గ్రామగ్రామాన ప్రచారం చేసి, వేలాది మందిని నామసంకీర్తన మార్గంలో నడిపించారు. ఆయన నిర్వహించిన ఏకాహాలు, సప్తాహాలు, అఖండ నామసంకీర్తన యజ్ఞాలు అనేక ప్రాంతాలలో భక్తి జ్యోతిని వెలిగించాయి. సామాన్యులు సైతం సులభంగా ఆచరించగల ఆధ్యాత్మిక సాధనగా నామస్మరణను ఆయన ప్రతిపాదించారు.

హనుమాన్ చాలీసా పారాయణ ప్రచారంలో కూడా స్వామివారి పాత్ర విశేషమైనది. శ్రీ ఆంజనేయస్వామి అనుగ్రహమే కలియుగంలో భక్తులకు రక్షణ కవచమని బోధిస్తూ, హనుమాన్ చాలీసా పారాయణాన్ని ప్రతి ఇంటికీ చేర్చారు. ఆయన ఉపదేశం వలన అనేక కుటుంబాలు భక్తి, ధర్మ, సత్సంగ మార్గాలలో స్థిరపడ్డాయి.

స్వామివారి ఆధ్యాత్మిక మహత్తు కేవలం ఉపన్యాసాలలోనే కాదు, ఆయన జీవన విధానంలోనూ ప్రతిఫలించింది. నిరాడంబర జీవనం, అహంకార రాహిత్యం, సర్వజీవ దయ, గురుభక్తి, నిరంతర రామనామ స్మరణ ఆయన వ్యక్తిత్వానికి మూల స్తంభాలు. ఆయన సమీపంలో ఉన్నవారు ఒక అపూర్వమైన శాంతి, ఆనందం, దైవసాన్నిధ్యాన్ని అనుభవించేవారని భక్తుల అనుభవాలు తెలుపుతున్నాయి.

స్వామివారు తన జీవితంలో విశేష కాలాన్ని నామసంకీర్తన ప్రచారానికే అంకితం చేశారు. ఆంధ్రప్రదేశ్ మాత్రమే కాకుండా తమిళనాడు, కర్ణాటక, మహారాష్ట్ర, ఉత్తర భారతంలోని అనేక పుణ్యక్షేత్రాలను సందర్శించి రామనామ ప్రచారం చేశారు.

ప్రత్యేకంగా, బృందావనంలో కొంతకాలం నివసించి భగవన్నామ రసానుభూతిలో మునిగిపోయారని భక్తుల వర్ణనలు చెబుతాయి. అరుణాచలం (తిరువణ్ణామలై) సందర్శించి అక్కడి మహనీయులతో సత్సంగం చేసినట్లు శిష్యపరంపరలో ప్రస్తావన ఉంది. కాశీ, అయోధ్య, రామేశ్వరం, తిరుపతి, భద్రాచలం వంటి క్షేత్రాలలో నామసంకీర్తన కార్యక్రమాలు నిర్వహించినట్లు భక్తులు పేర్కొంటారు. గ్రామీణ ప్రాంతాలలో కూడా విస్తృతంగా పర్యటించి, భక్తిని ప్రజల జీవితంలో భాగం చేయడానికి అఖండ నామయజ్ఞాలను ప్రోత్సహించారు.

మహానుభావులతో సత్సంగం స్వామివారి జీవితంలో ఒక విశేషాంశం, ఆయన అనేక ఆధ్యాత్మిక మహనీయులతో కలసి ఉండటం.  భక్తుల స్మృతుల ప్రకారం ఆయనకు రమణమహర్షి పట్ల అత్యంత గౌరవభావం ఉండేది. జిల్లెళ్లమూడి అమ్మ, ఆనందమయి మా వంటి మహాత్ముల ప్రభావం ఆయనపై ఉన్నట్లు కొన్ని వృత్తాంతాలు సూచిస్తాయి.

దక్షిణ భారతంలోని అనేక వైష్ణవ, శైవ, అద్వైత సంప్రదాయ సన్యాసులతో సత్సంగాలు జరిగాయని భక్తులు చెబుతారు. నామసంకీర్తన సంప్రదాయాన్ని విస్తరించిన అనేక భజన మండలి నాయకులకు ఆయన ప్రత్యక్ష ప్రేరణగా నిలిచారు.

1975 జూన్ 11వ తేదీన స్వామివారు మహాసమాధి పొందినప్పటికీ, ఆయన వెలిగించిన నామసంకీర్తన జ్యోతి నేటికీ లక్షలాది భక్తుల హృదయాలలో ప్రకాశిస్తోంది. ఆయన స్థాపించిన భక్తి సంప్రదాయం, ఆయన గానం చేసిన భజనలు, ఆయన ప్రేరణతో కొనసాగుతున్న నామయజ్ఞాలు ఆయన మహోన్నత ఆధ్యాత్మిక వారసత్వానికి నిదర్శనాలు.

శ్రీ అవధూతేంద్ర సరస్వతి స్వామివారు కలియుగంలో “నామమే పరమౌషధం, నామమే పరమపథం” అనే సత్యాన్ని తన జీవితంతో ఆచరించి చూపిన మహాభాగవతులు. భగవన్నామాన్ని శ్వాసగా, భక్తిని స్వభావంగా, లోకక్షేమాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకున్న ఈ మహాత్ముడు భక్తి మార్గంలో నిత్య ప్రేరణాస్వరూపుడిగా చిరస్మరణీయులు.

“రామనామమే ఆయన ప్రాణం; భక్తుల ఉద్ధరణమే ఆయన జీవన ధ్యేయం.”