1955లో విడుదలైన మిస్సమ్మ విజయ ప్రొడక్షన్స్ నిర్మాణ విలువలకు, ఎల్.వి. ప్రసాద్ దర్శకత్వ ప్రతిభకు, చక్రపాణి రచనా నైపుణ్యానికి, సాలూరి రాజేశ్వరరావు సంగీత సృజనాత్మకతకు సమగ్ర ప్రతీకగా నిలిచిన చిత్రం. నిరుద్యోగం, మతభేదాలు, ఆర్థిక ఇబ్బందులు, కుటుంబ అనుబంధాలు వంటి సామాజిక అంశాలను సున్నితమైన హాస్యంతో మేళవించిన కథను చక్రపాణి అత్యంత చురుకైన స్క్రీన్ప్లేగా మలిచారు. బెంగాలీ సాహిత్యంలోని కథాంశాలను ఆధారంగా తీసుకున్నప్పటికీ, వాటిని తెలుగు సామాజిక వాతావరణానికి అనుగుణంగా మార్చి, పాత్రల స్వభావాల నుంచే హాస్యాన్ని పుట్టించడం రచనలోని గొప్పతనం. విజయ ప్రొడక్షన్స్కు ఇది తొలి పూర్తిస్థాయి ద్విభాషా నిర్మాణం కావడం కూడా సాంకేతికంగా, నిర్మాణపరంగా ఒక ముఖ్యమైన మైలురాయి.
నిర్మాణంలోని ప్రతి విభాగం కథా స్వభావానికి అనుగుణంగా పనిచేసింది. మార్కస్ బార్ట్లీ ఛాయాగ్రహణం మిస్సమ్మకు సహజమైన, సజీవమైన దృశ్యభాషను అందించింది. జమీందారు ఇల్లు, పాఠశాల, గ్రామీణ పరిసరాలు వంటి నేపథ్యాలను కళా దర్శకులు మాధవపెద్ది గోఖలే, కళాధర్ కథలోని సామాజిక వాతావరణానికి సహజమైన విస్తరణగా తీర్చిదిద్దారు. సి.పి. జంబులింగం, కల్యాణం కూర్పు హాస్య సన్నివేశాలకు చురుకుదనాన్ని, భావోద్వేగ ఘట్టాలకు అవసరమైన నిడివి, విరామాలను సమతుల్యం చేసింది. ఎల్.వి. ప్రసాద్ నటీనటులకు సన్నివేశాలను స్వయంగా ప్రదర్శించి నటనను రాబట్టే పద్ధతిని అనుసరించడం వల్ల సంభాషణలు కృత్రిమంగా అనిపించకుండా, పాత్రల సహజ ప్రవర్తనలో భాగంగా మారాయి. భానుమతి స్థానంలో సావిత్రిని కథానాయికగా తీసుకోవడం నిర్మాణ చరిత్రలో అనూహ్యమైన మలుపు. ఇప్పటికే కొన్ని రీళ్లు చిత్రీకరించిన దశలో జరిగిన ఈ మార్పును ప్రసాద్ సృజనాత్మకంగా అధిగమించి, సావిత్రి నటనా సామర్థ్యాన్ని కథానాయిక పాత్రకు అనుగుణంగా వినియోగించారు.
నటన మిస్సమ్మకు అత్యంత బలమైన పునాది. సావిత్రి మేరీగా అమాయకత్వం, ఆత్మగౌరవం, చురుకుదనం, భావోద్వేగం అన్నింటినీ అతి సహజంగా మేళవించారు. ఈ పాత్ర ఆమెను అగ్రశ్రేణి కథానాయికగా నిలబెట్టిన కీలక మలుపుగా మారింది. ఎన్.టి. రామారావు ఎం.టి. రావుగా తన సాధారణ గంభీరమైన తెరవ్యక్తిత్వాన్ని పక్కనపెట్టి, మితమైన హాస్యంతో పాత్రను నడిపించారు. అక్కినేని నాగేశ్వరరావు డిటెక్టివ్ రాజుగా కనిపించడం ఆయన నటనా పరిధికి చక్కటి ఉదాహరణ. తనపై ఏర్పడిన విషాద ప్రేమకథానాయకుడి ముద్రను అధిగమించి, స్వచ్ఛమైన హాస్యపాత్రను స్వీకరించడం ఆయనలోని నటుడి వైవిధ్యాన్ని స్పష్టంగా చూపించింది. ఎస్.వి. రంగారావు జమీందారుగా గంభీరత, అమాయకత్వం, కుటుంబానురాగాన్ని సమతుల్యం చేశారు. రమణారెడ్డి, రేలంగి, జమున, అల్లురామలింగయ్య తదితరులు తమ పాత్రలను కథలో విడిగా కనిపించే హాస్య భాగాలుగా కాకుండా ప్రధాన కథనంలో సహజంగా కలిసిపోయేలా చేశారు. ముఖ్యంగా రేలంగి దేవయ్యగా పాడిన, నటించిన సన్నివేశాలు చిత్ర హాస్య స్వరూపానికి ప్రత్యేకమైన గుర్తింపును ఇచ్చాయి.
సాలూరి రాజేశ్వరరావు సంగీతం మిస్సమ్మ విజయాన్ని మరో స్థాయికి తీసుకెళ్లింది. పాటలు కథను నిలిపివేసే సంగీత విరామాలుగా కాకుండా పాత్రల మనస్తత్వాన్ని, సన్నివేశాల వాతావరణాన్ని, కథలోని భావోద్వేగాన్ని ముందుకు నడిపించే కథన సాధనాలుగా పనిచేశాయి. పింగళి నాగేంద్రరావు పదాలకు రాజేశ్వరరావు అందించిన స్వరాలు సరళత, మాధుర్యం, సందర్భానుకూలతలను సమన్వయపరిచాయి. ఆడువారి మాటలకు అర్థాలే వేరులే, రావోయి చందమామా, ఏమిటో ఈ మాయ, బాలనురా మదనా, తెలుసుకోనవే యువతీ, బృందావనమది అందరిదీ వంటి గీతాలు విభిన్న భావాలకు భిన్నమైన సంగీత ఛాయలను అందించాయి. ముఖ్యంగా బృందావనమది అందరిదీ, రావోయి చందమామా వంటి యుగళగీతాల్లో సాహిత్యం, స్వరం, గాత్రం, తెరపై నటన పరస్పరం పూరకంగా పనిచేశాయి. రేలంగి పాడిన బాబు ధర్మం చెయ్ బాబు వంటి పాటలు పాత్రను మరింత గుర్తుండిపోయేలా చేశాయి. సంగీతం చిత్రానికి అలంకారం కాకుండా దాని భావప్రపంచంలో అంతర్భాగంగా మారడమే రాజేశ్వరరావు ప్రతిభకు అసలు కొలమానం.
దర్శకుడిగా ఎల్.వి. ప్రసాద్ గొప్పతనం మిస్సమ్మలోని తీవ్రమైన సామాజిక అంశాలను ఎక్కడా ఉపన్యాసంగా మార్చకుండా, పాత్రల ప్రవర్తన ద్వారా చెప్పడంలో స్పష్టమవుతుంది. నిరుద్యోగం, మతం, డబ్బు, సామాజిక గౌరవం వంటి అంశాలు కథలో సహజంగా ప్రవహిస్తాయి. హిందూ యువకుడు రావు, క్రైస్తవ యువతి మేరీ తమ ఉపాధి కోసం భార్యాభర్తలుగా నటించాల్సి రావడం కథకు హాస్యాన్ని మాత్రమే కాకుండా మానవ సంబంధాలపై ఒక సున్నితమైన పరిశీలనను కూడా అందిస్తుంది. వారి మధ్య మొదట కనిపించే విభేదాలు క్రమంగా అనుబంధంగా మారడం దర్శకుడు ఎక్కడా బలవంతంగా రుద్దకుండా సన్నివేశాల ద్వారా అభివృద్ధి చేశారు. చక్రపాణి పదునైన సంభాషణలు, ప్రసాద్ నియంత్రిత దర్శకత్వం కలిసి హాస్యాన్ని అతిశయోక్తికి లేదా అసభ్యతకు దూరంగా ఉంచాయి.
1955 జనవరి 12న విడుదలైన మిస్సమ్మ ఘన విజయాన్ని సాధించి 100 రోజుల ప్రదర్శనను పూర్తి చేసింది. తమిళ రూపం మిస్సియమ్మ కూడా 100 రోజుల విజయాన్ని సాధించింది. ఈ ద్విభాషా నిర్మాణం విజయ ప్రొడక్షన్స్కు ప్రతిష్ఠను పెంచడమే కాకుండా, ఇందులో నటించిన ప్రధాన కళాకారులకు కూడా విస్తృతమైన గుర్తింపును తీసుకువచ్చింది. తరువాత హిందీలో మిస్ మేరీగా పునర్నిర్మించబడటం, మిస్సమ్మలోని సంభాషణలు, పాటలు తెలుగు ప్రజల దైనందిన భాషలోనూ స్థానం సంపాదించుకోవడం దాని దీర్ఘకాలిక ప్రభావానికి నిదర్శనం.
మొత్తంగా మిస్సమ్మ ఒక విజయవంతమైన హాస్యచిత్రం మాత్రమే కాదు; కథ, స్క్రీన్ప్లే, దర్శకత్వం, నటన, ఛాయాగ్రహణం, కళా రూపకల్పన, కూర్పు, సంగీతం, సాహిత్యం అన్నీ ఒకే సృజనాత్మక దృష్టితో పనిచేసిన సమగ్ర చిత్ర నిర్మాణానికి అద్భుతమైన ఉదాహరణ. ఎల్.வி. ప్రసాద్ దర్శకత్వ నియంత్రణ, చక్రపాణి రచనా పదును, సావిత్రి నటనా వైవిధ్యం, ఎన్.టి. రామారావు సహజమైన హాస్యనటన, అక్కినేని నాగేశ్వరరావు పాత్ర వైవిధ్యం, ఎస్.వి. రంగారావు అద్భుతమైన పాత్రచిత్రణ, సాలూరి రాజేశ్వరరావు సంగీత మాధుర్యం కలిసి మిస్సమ్మను తెలుగు సినిమా స్వర్ణయుగానికి ప్రతినిధిగా నిలిపాయి.
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి