కంచి పరమాచార్యులు శ్రీశ్రీశ్రీ చంద్రశేఖరేంద్రసరస్వతీస్వామి వారి జీవిత విశేషాలు - మూడవ భాగం

మూడవ భాగం: ధర్మబోధ, సేవా కార్యక్రమాలు, చివరి సంవత్సరాలు — 1954 నుంచి 1994 వరకు

జయేంద్ర సరస్వతి స్వామిని వారసునిగా సిద్ధం చేసిన తరువాత కూడా పరమాచార్యులు యాత్రలు, ధర్మబోధ కొనసాగించారు. పీఠానికి అవసరమైన బాధ్యతలను క్రమంగా శిష్యునికి నేర్పించారు. వ్యక్తిగత సాధనతోపాటు ఒక సంస్థను దీర్ఘకాలం నడిపించడానికి తరువాతి తరాన్ని తయారు చేయడం అవసరమని ఆచరణలో చూపించారు.

1957లో ఆయన పీఠాధిపత్యానికి యాభై సంవత్సరాలు పూర్తయ్యాయి. కలవైలో ఉత్సవం జరిగింది. ఈ సందర్భంగా గతంలో చేసిన పనుల గురించి గర్వపడటం కంటే, మిగిలిన జీవితంలో చేయవలసిన కర్తవ్యాన్ని గుర్తించాలని బోధించారు. మనకు అప్పగించిన పనిని శ్రద్ధగా చేయడాన్ని భగవంతుని సేవగా భావించాలని చెప్పారు.

1957 నుంచి 1959 మధ్య మద్రాసులో ఆయన చేసిన ప్రవచనాలు ఎంతోమందిని ఆకట్టుకున్నాయి. కఠినమైన తాత్త్విక విషయాలను రోజువారీ జీవితంలోని ఉదాహరణలతో వివరించేవారు. పూజ, భక్తి, ధ్యానం, మంచి ప్రవర్తన, కుటుంబ బాధ్యతలను కలిపి చెప్పేవారు. ఆధ్యాత్మిక జీవితం కోసం ప్రతి మనిషి తనకు సాధ్యమైన స్థాయిలో క్రమశిక్షణను అలవాటు చేసుకోవాలని సూచించారు.

ఆయన బోధనలలో అద్వైతానికి ప్రధాన స్థానం ఉండేది. అన్ని జీవులలోనూ ఒకే ఆత్మతత్త్వం ఉందని తెలుసుకోవడం దాని మూలభావం. ఆ భావన ప్రవర్తనలో కనిపించాలంటే ఇతరుల బాధను పట్టించుకోవాలని, సేవ చేయాలని వివరించారు. సంపాదన, సౌకర్యాలతోపాటు మనసులో నిజాయితీ, వినయం, దయ పెరగాలని చెప్పారు.

ప్రతి రోజూ కొంత సమయం దైవస్మరణకు కేటాయించడం, తన కర్తవ్యాన్ని సక్రమంగా చేయడం, అనవసరమైన ఖర్చులను తగ్గించడం వంటి విషయాలను పదేపదే ప్రస్తావించారు. తన మతాన్ని శ్రద్ధగా అనుసరిస్తూనే ఇతరుల విశ్వాసాలను అవమానించకుండా ఉండాలని సూచించారు. ఆయనను కలవడానికి పండితులు, కళాకారులు, ఉద్యోగులు, గ్రామీణులు, ఇతర దేశాల నుంచి వచ్చిన ఆధ్యాత్మిక అన్వేషకులు కూడా వచ్చేవారు.

1966లో ప్రారంభమైన పిడికెడు బియ్యం కార్యక్రమం ఆయన సేవా దృక్పథానికి మంచి ఉదాహరణ. ప్రతి ఇంట్లో వంటకు ముందు కొద్దిగా బియ్యాన్ని పక్కన పెట్టి, వాటిని సమీకరించి అన్నదానానికి ఉపయోగించాలన్నది దాని భావం. పెద్ద మొత్తంలో విరాళం ఇవ్వలేనివారు కూడా సేవలో భాగస్వాములు కావడానికి ఇది అవకాశం కల్పించింది. చిన్న సహాయం అనేకమంది కలిసినప్పుడు పెద్ద అవసరాన్ని తీర్చగలదని ఈ కార్యక్రమం చూపించింది.

అదే సంవత్సరం ఆయన రచించిన మైత్రీం భజత అనే సంస్కృత గీతాన్ని ఎం.ఎస్. సుబ్బులక్ష్మి ఐక్యరాజ్యసమితిలో ఆలపించారు. స్నేహాన్ని పెంచుకోండి, యుద్ధాన్ని విడిచిపెట్టండి, ఇతరులపై దురాక్రమణ చేయవద్దు, అందరి శ్రేయస్సును కోరుకోండి అనేది ఆ గీతంలోని సందేశం. కాంచీపురంలో ఉన్న ఒక సన్యాసి శాంతి సందేశం సంగీతం ద్వారా ప్రపంచ వేదికను చేరుకుంది.

1968లో పరమాచార్యులు తెలుగు ప్రాంతాలలో పర్యటించారు. భద్రాచలం రామాలయ పునఃప్రతిష్ఠ కార్యక్రమంలో పాల్గొన్నారు. సికింద్రాబాద్‌లో బస చేశారు. తరువాత విజయవాడలో జరిగిన వేదపండితుల సమావేశానికి మార్గదర్శకత్వం వహించారు. వేదవిద్యతోపాటు ఆలయ ఆగమాలు, శిల్పం, సంప్రదాయ కళలకు సంబంధించిన చర్చలను ప్రోత్సహించారు.

1969లో కాంచీపురానికి తిరిగి వచ్చిన తరువాత మఠపు రోజువారీ నిర్వహణ బాధ్యతలను జయేంద్ర సరస్వతి స్వామికి అప్పగించి, తాను సాధన, మౌనం, భక్తులకు మార్గదర్శకత్వంపై ఎక్కువ దృష్టి పెట్టారు. కంచి పరిసరాలలో సాధారణమైన ప్రదేశాలలో నివసించారు.

1978 ఏప్రిల్‌లో, ఎనభై మూడేళ్లు దాటిన వయసులో, మరో సుదీర్ఘ పాదయాత్ర ప్రారంభించారు. ఆంధ్రప్రదేశ్, కర్ణాటక, మహారాష్ట్ర ప్రాంతాలలో పర్యటించారు. మధ్యలో కొన్ని ప్రదేశాలలో నెలలపాటు బస చేస్తూ ఈ యాత్రను ఆరు సంవత్సరాలు కొనసాగించారు. 1984లో కాంచీపురానికి తిరిగి వచ్చారు.

ఈ కాలంలో పీఠ గురుపరంపరలో మరో తరం చేరింది. 1983 మే 29న శంకర విజయేంద్ర సరస్వతి స్వామి సన్యాసం స్వీకరించి పీఠానికి 70వ ఆచార్యులయ్యారు. పరమాచార్యులు, జయేంద్ర సరస్వతి స్వామి, విజయేంద్ర సరస్వతి స్వామి ముగ్గురి సాన్నిధ్యం భక్తులకు ప్రత్యేక అనుభూతిగా నిలిచింది.

పరమాచార్యులు వివిధ సందర్భాలలో చేసిన ఉపదేశాలు దైవత్తిన్ కురల్ అనే పేరుతో విస్తృతంగా ప్రచారంలోకి వచ్చాయి. భక్తి, వేదాంతం, ఆచారాలు, సంగీతం, కుటుంబ జీవితం, నీతి వంటి అనేక విషయాలు అందులో ఉన్నాయి. ఆయన మాటలను ప్రత్యక్షంగా వినలేనివారికి కూడా ఆ బోధనలు చేరాయి.

కాంచీపురానికి తిరిగి వచ్చిన తరువాత వృద్ధాప్యం కారణంగా శారీరక కదలికలు తగ్గినా, ప్రజల అవసరాలపై ఆయన శ్రద్ధ కొనసాగింది. తక్కువ ఆదాయం ఉన్న ఆలయాల అర్చకులకు సహాయం చేయడానికి ఏర్పాట్లను ప్రోత్సహించారు. పాత ఆలయాల పునరుద్ధరణ, పండితుల చర్చలు, వేదపారాయణాలపై ఆసక్తి చూపించారు. తన దర్శనానికి వచ్చినవారి కష్టాలను విని ఆశీర్వదించేవారు.

1993లో ఆయన వందవ జన్మసంవత్సరాన్ని పురస్కరించుకొని భక్తులు ఉత్సవాలు నిర్వహించారు. అయితే వంద సంవత్సరాలు పూర్తయ్యే 1994 మే నెలకు ముందే, 1994 జనవరి 8న కాంచీపురంలో మహాసమాధి పొందారు. అప్పటికి ఆయన వయసు 99 సంవత్సరాలు. దాదాపు 87 సంవత్సరాలు కంచి కామకోటి పీఠానికి ఆచార్యులుగా ఉన్నారు.

పాఠశాలలో ప్రతిభ చూపిన స్వామినాథన్ అనే బాలుడు, అనూహ్యంగా వచ్చిన పీఠబాధ్యతను స్వీకరించి, జీవితమంతా అధ్యయనం, సాధన, ధర్మబోధకు అంకితం చేశారు. వేద పరిరక్షణ, ఆలయ సంరక్షణ, నిరాడంబర జీవితం, ప్రజలతో ప్రత్యక్ష సంబంధం ఆయన జీవితంలో ప్రధానంగా కనిపిస్తాయి. భక్తులు ఆయనను మహాస్వామి, మహాపెరియవ, పరమాచార్యులు అని ప్రేమగా స్మరించుకుంటారు.