కంచి పరమాచార్యులు శ్రీశ్రీశ్రీ చంద్రశేఖరేంద్రసరస్వతీస్వామి వారి జీవిత విశేషాలు - రెండవ భాగం

రెండవ భాగం: పాదయాత్రలతో ప్రజలకు చేరువైన జగద్గురువు — 1919 నుంచి 1954 వరకు

1919 మార్చిలో మహాస్వామి సుదీర్ఘ దేశయాత్ర ప్రారంభించారు. ఈ యాత్ర దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాలు కొనసాగింది. పెద్ద పట్టణాలతోపాటు చిన్న గ్రామాలకు కూడా వెళ్లారు. ఎక్కువగా కాలినడకన ప్రయాణించేవారు. అవసరమైన సందర్భాలలో పల్లకిని ఉపయోగించేవారు. రోజువారీ పూజ, జపం, అనుష్ఠానాలను కొనసాగిస్తూనే ప్రజలను కలుసుకొని వారి ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఇచ్చేవారు.

ఈ ప్రయాణాలు ఆయనకు ప్రజల జీవన పరిస్థితులను దగ్గరగా చూసే అవకాశం కలిగించాయి. గ్రామాలలోని ఆలయాల స్థితి, వేదపండితుల జీవనోపాధి, పేదల అవసరాలను తెలుసుకునేవారు. గ్రామస్థులు కలిసి తమ ఊరి ధార్మిక, సామాజిక అవసరాలను తీర్చుకోవాలని ప్రోత్సహించారు. ఆయన ధరించే దుస్తులు, ఆహారం, బస చాలా సాధారణంగా ఉండేవి. దేశంలో ఖాదీ ఉద్యమం బలపడిన కాలం నుంచి ఖాదీ వస్త్రాలను ధరించారు.

1927 అక్టోబరు 15న కేరళలో పాలక్కాడ్ సమీపంలోని నెల్లిచేరి గ్రామంలో మహాత్మా గాంధీ ఆయనను కలిశారు. ఒక సాధారణ గోశాలలో ఈ సమావేశం జరిగింది. ధర్మం, ప్రజల జీవితం వంటి విషయాలపై ఇద్దరూ ఆత్మీయంగా మాట్లాడుకున్నారు. ఈ భేటీ పరమాచార్యుల జీవితంలోని ముఖ్యమైన సంఘటనలలో ఒకటిగా నిలిచింది.

1931లో ఆధ్యాత్మిక అన్వేషణతో భారతదేశానికి వచ్చిన పాల్ బ్రంటన్ ఆయనను కలిశారు. ప్రపంచ శాంతి గురించి బ్రంటన్ అడిగిన ప్రశ్నలకు, మనిషిలో అంతరంగ మార్పు అవసరమని పరమాచార్యులు వివరించారు. ఆయుధాలను తగ్గించడం మాత్రమే సరిపోదనీ, మనుషుల మధ్య అవగాహన, సద్భావం పెరగాలనీ చెప్పారు. బ్రంటన్‌ను తిరువణ్ణామలైలోని రమణ మహర్షిని దర్శించమని సూచించారు.

1931 జనవరిలో పరమాచార్యులు కాంచీపురాన్ని సందర్శించారు. కామాక్షి ఆలయ పరిరక్షణపై దృష్టి పెట్టారు. తరువాత తెలుగు ప్రాంతాలలో పర్యటించారు. 1932లో శ్రీకాళహస్తి, తిరుపతి, తిరుమల వంటి క్షేత్రాలను దర్శించారు. భక్తులకు తెలుగులో ఉపదేశాలు ఇచ్చారు. చిత్తూరు ప్రాంతంలోని బుగ్గలో చాతుర్మాస్యం గడిపారు.

1933లో ఉత్తర భారత యాత్రకు బయలుదేరారు. శ్రీశైలం వంటి క్షేత్రాలను దర్శిస్తూ 1934లో ప్రయాగ చేరుకున్నారు. దక్షిణంలో రామేశ్వరం నుంచి తీసుకువచ్చిన ఇసుకను త్రివేణి సంగమంలో కలిపారు. తరువాత రామేశ్వరంలో అభిషేకానికి ఉపయోగించడానికి గంగాజలాన్ని సేకరించారు. ఈ యాత్ర ఉత్తర, దక్షిణ భారతాల ఆధ్యాత్మిక అనుబంధాన్ని ప్రతిబింబించింది.

ప్రయాగ నుంచి కాశీకి వెళ్లారు. అక్కడ పండితులు ఆయనకు స్వాగతం పలికారు. బెనారస్ హిందూ విశ్వవిద్యాలయంలో మదన్‌మోహన్ మాలవీయ ఆయనను గౌరవించారు. తరువాత గయ, కలకత్తా, పూరీ వంటి క్షేత్రాలను సందర్శించారు. 1935లో కలకత్తాలో చాతుర్మాస్యం, నవరాత్రి ఉత్సవాలు నిర్వహించారు. 1936లో పూరీ జగన్నాథుని దర్శించారు. తిరుగు ప్రయాణంలో తెలుగు ప్రాంతాలలో కూడా పర్యటించారు.

1939లో రామేశ్వరంలో గంగాజలంతో రామనాథస్వామికి అభిషేకం చేయించారు. అదే సంవత్సరం జూన్‌లో కుంభకోణం మఠానికి తిరిగి వచ్చారు. సుదీర్ఘ యాత్రలో అనేక ప్రాంతాల సంప్రదాయాలు, భాషలు, ప్రజల అవసరాలను తెలుసుకున్నారు. ఆ అనుభవం తరువాతి కార్యక్రమాలకు పునాదిగా నిలిచింది.

1939 నుంచి గ్రామాలలో మఠ ప్రతినిధులుగా పనిచేసే ముద్రాధికారుల వ్యవస్థను అభివృద్ధి చేశారు. ఆలయాలను బాగుచేయడం, పూజలు క్రమంగా జరిగేలా చూడడం, పురాణ ప్రవచనాలు ఏర్పాటు చేయడం వారి పనులలో ఉండేవి. గ్రామస్థులను కలిపి బావులు, చెరువులు వంటి ఉమ్మడి అవసరాల కోసం పనిచేయించడం, పశువుల సంరక్షణను ప్రోత్సహించడం కూడా ఈ ప్రయత్నాలలో భాగం.

1940వ దశకంలో పాత ఆలయాల పునరుద్ధరణకు ప్రాధాన్యం ఇచ్చారు. తంజావూరు బంగారు కామాక్షి ఆలయం, తిరువానైక్కావల్ ప్రాంతంలోని పురాతన ఆలయాల పనులకు మార్గదర్శకత్వం వహించారు. కంచి కామాక్షి ఆలయ పునరుద్ధరణ తరువాత 1944 ఫిబ్రవరి 7న కుంభాభిషేకం జరిగింది.

వేదవిద్య నేర్చుకునేవారు తగ్గిపోతున్నారని ఆయన ఆందోళన చెందారు. పాఠశాలలు, పరీక్షలు, పండితులకు ఆర్థిక సహాయం, విద్యార్థులకు ప్రోత్సాహం వంటి ఏర్పాట్లకు కృషి చేశారు. వేదాలను పుస్తకాలలో భద్రపరచడంతోపాటు, సరైన స్వరంతో నేర్పే గురువులు, నేర్చుకునే విద్యార్థులు కొనసాగాలని భావించారు.

1950లో తిరుప్పావై, తిరువెంబావైలకు సంబంధించిన సమావేశాన్ని ప్రోత్సహించారు. వైష్ణవ, శైవ పండితులు ఒకే వేదికపై పాల్గొన్నారు. ఆరాధనా పద్ధతులు వేరైనా భగవంతుని చేరుకోవడమే అందరి లక్ష్యమని వివరించారు. సంప్రదాయాలను పాటిస్తూనే పరస్పర గౌరవంతో జీవించాలనే భావనను బలపరిచారు.

1953 జూన్‌లో కాంచీపురానికి చేరుకొని కొంతకాలం అక్కడే ఉన్నారు. పీఠానికి తరువాతి తరాన్ని సిద్ధం చేయాలని నిర్ణయించారు. వేదవిద్య అభ్యసించిన సుబ్రహ్మణ్యం అనే యువకుడిని ఎంపిక చేశారు. 1954 మార్చి 22న ఆయనకు సన్యాస దీక్ష ఇచ్చి జయేంద్ర సరస్వతి అనే పేరు పెట్టారు. పూజావిధులు, పీఠ బాధ్యతలు, ప్రజాసేవకు సంబంధించిన విషయాలలో ఆయనకు శిక్షణ ఇవ్వడం ప్రారంభించారు.