సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారి కౌశలం

సింగీతం శ్రీనివాసరావు గారు తెలుగు సినిమాకు అందించిన గొప్ప సంపద వినూత్నంగా వైవిధ్యంగా ఆలోచించే ధైర్యం. నిజజీవిత కథ, మాటలు లేని హాస్యం, కాలప్రయాణం, జానపద సాహసం — ఇంత భిన్నమైన కథలను ప్రేక్షకులకు దగ్గరగా చెప్పగలగడం ఆయన ప్రత్యేకత. ప్రతి కథకు తగిన రూపాన్ని ఎంచుకుని, నటనను, సంగీతాన్ని, సాంకేతికతను అందుకు అనుగుణంగా ఉపయోగించారు. ఆయన చిత్రాలను పరిశీలిస్తే తెలుగు సినిమా పరిధిని, ఔన్నత్యాన్ని ఎంతగా విస్తరించారో తెలుస్తుంది.

1931 సెప్టెంబరు 21న నెల్లూరు జిల్లాలో జన్మించిన సింగీతం గారు, కేవీ రెడ్డి వద్ద పనిచేస్తూ సినిమా నిర్మాణంలోని మెళకువలు నేర్చుకున్నారు. మాయాబజార్ వంటి చిత్రాల కథా చర్చల్లో పాల్గొన్నారు. 1972లో నీతి–నిజాయితీ అనే చిత్రంతో దర్శకుడయ్యారు. తరువాత తెలుగు, తమిళ, కన్నడ తదితర భాషల్లో పనిచేసి, 1980లలో జీవితకథలతోనూ దృశ్య హాస్యంతోనూ, 1990లలో కాలప్రయాణం, జానపద కథలతోనూ ప్రత్యేక గుర్తింపు పొందారు. కొత్త ప్రయోగాలపై ఆసక్తిని చివరివరకు కొనసాగించి, 2026లో ‘సింగ్ గీతం’ను అందించారు. 2026 అక్టోబరు 3న చెన్నైలో కన్నుమూశారు. 

మయూరి (1985) చిత్రంలో ఆయన సున్నితమైన కథనాన్ని చూడవచ్చు. ప్రమాదంలో కాలు కోల్పోయి, కృత్రిమ కాలుతో తిరిగి నాట్యం చేసిన సుధా చంద్రన్ జీవితాన్ని తెరకెక్కించారు. పేరున్న నటిని తీసుకోవాలనే ఆలోచన ఉన్నప్పటికీ, సుధానే ప్రధాన పాత్ర పోషించాలని ఆయన కోరారు. నటనలో అనుభవం లేని ఆమెకు ధైర్యం చెప్పి నటింపజేశారు. తన జీవితాన్ని తానే తెరపై చూపించడం వల్ల ఆ పాత్రకు వచ్చిన నిజాయితీ ఈ చిత్రానికి ప్రత్యేక బలం. ఆమె పోరాటం తెలుగు ప్రేక్షకులకు చేరడంలో ఆయన నటీనటుల ఎంపిక కీలకమైంది. 

పుష్పక విమానం (1987) చిత్రంలో కమల్ హాసన్, అమలతో ఒక్క సంభాషణా లేకుండా పూర్తి కథ చెప్పారు. ముఖకవళికలు, కదలికలు, పరిసరాల శబ్దాలు, సంగీతంతో హాస్యాన్నీ భావాలనూ వ్యక్తం చేశారు. ఇది శబ్దం లేని సినిమా కాదు, మాటలు లేకుండా శబ్దాన్ని కథకు ఉపయోగించిన సినిమా. హత్యకు మంచుతో చేసిన కత్తిని ఉపయోగించాలనే సన్నివేశం ఆయన చిత్రంలోని కాల్పనిక శక్తికి, సృజనాత్మకతకు ఉదాహరణ. భాషకు అతీతంగా ప్రేక్షకులను అలరించిన ఈ ప్రయోగం జాతీయ స్థాయిలో ఉత్తమ ప్రజాదరణ పొందిన వినోద చిత్రంగా పురస్కారం అందుకుంది. 

ఆదిత్య 369 (1991) చిత్రంలో కాలప్రయాణం అనే కొత్త భావనను తెలుగు చరిత్రతో కలిపారు. బాలకృష్ణ పోషించిన ఆధునిక యువకుడి పాత్రను శ్రీకృష్ణదేవరాయల కాలంలోకి తీసుకెళ్లి, తరువాత భవిష్యత్తును చూపించారు. మూడు కాలాల కథను ఒక వజ్రాయుధంతో అనుసంధానించడం ఆయన కథ నిర్మాణంలోని తెలివి. కాలయంత్రం నమ్మదగినట్లు కనిపించేందుకు పేకేటి రంగాతో ముందుగా చిన్న నమూనా చేయించి, తరువాత పెద్ద యంత్రాన్ని నిర్మింపజేశారు. కొత్త ఆలోచనతో పాటు దాన్ని తెరపై చూపించే విధానానికీ ఆయన ఇచ్చిన ప్రాధాన్యం ఇందులో కనిపిస్తుంది. 

‘భైరవ ద్వీపం’ (1994) చిత్రంతో తెలుగు జానపద చిత్రానికి కొత్త ఉత్సాహం ఇచ్చారు. ఎగిరే మంచం, మాయా గుర్రం, మాంత్రికుడి ద్వీపం వంటి ఊహలను సాహస కథలో భాగం చేశారు. బాలకృష్ణ పాత్ర శాపంతో వికృతరూపం పొందడం, చివరికి తల్లి ఆ శాపాన్ని స్వీకరించడం ద్వారా దృశ్య అద్భుతాలకు కుటుంబ అనుబంధాన్ని జోడించారు. అందుకే ఆ ప్రపంచం ప్రేక్షకులకు భావోద్వేగంతోనూ దగ్గరైంది.

సింగీతం గారి వారసత్వం ఈ వైవిధ్యంలోనే ఉంది. కొత్తదనాన్ని ప్రేక్షకులు ఆస్వాదించే కథగా మలచగలిగిన నైపుణ్యం ఆయనది. తెలుగు సినిమాకు మరిన్ని కథలు, మరిన్ని కథన పద్ధతులు సాధ్యమని చూపించిన సృజనశీలిగా ఆయన చిరకాలం గుర్తుండిపోతారు.