ఓ మనసా! నందకుమారుడైన శ్రీకృష్ణుని నిరంతరం స్మరించుము. గోకులంలోని ఇళ్ల నుండి పాలు, వెన్న దొంగిలించిన వాడు, గోకులంలో బృందావనంలో సంచరించిన శ్రీకృష్ణుని నిరంతరం స్మరించుము. వేణుగానమనే అమృతమును పానము చేసే బాలుడు, సృష్టి స్థితి లయముల కారణములపై ఆలోచించే శ్రీకృష్ణుని నిరంతరం స్మరించుము. పరమయోగులైన వారి హృదయ పంజరములలో నివసించే చిలుక వంటి వాడు, బలవంతులైన ధేనుక బకాసురులను సంహరించిన శ్రీకృష్ణుని నిరంతరము స్మరించుము.
ఈ కీర్తనలో సదాశివ బ్రహ్మేంద్రులు మనస్సును నిరంతర భగవత్స్మరణ వైపు మళ్లిస్తూ, బాలకృష్ణుని లీలామాధుర్యంలోనే పరబ్రహ్మ తత్త్వాన్ని దర్శింపజేస్తున్నారు. గోపికల ఇళ్లలో పాలు, వెన్న దొంగిలించే బాలుడిగా కనిపించే కృష్ణుడే సృష్టి, స్థితి, లయలకు మూలకారణమైన పరమాత్మ కావడం ఈ కీర్తనలోని ప్రధాన ఆధ్యాత్మిక రహస్యం. వెన్నను దొంగిలించడం భక్తుని నిర్మలమైన హృదయాన్ని తనవైపు ఆకర్షించే దైవానుగ్రహానికి ప్రతీకగా భావించవచ్చు. ఆయన వేణునాదం జీవుని అంతర్ముఖం చేసి పరమానందం వైపు పిలిచే దివ్యనాదాన్ని సూచిస్తుంది. ధేనుకాసురుడు, బకాసురుడు వంటి బలమైన రాక్షసులను సంహరించడం మనలోని అజ్ఞానం, అహంకారం, విషయాసక్తి వంటి అంతఃశత్రువులను దైవస్మరణ నశింపజేస్తుందనే అంతరార్థాన్ని సూచిస్తుంది. పరమహంసల హృదయమనే పంజరంలో చిలుకవలె నివసించే కృష్ణుడు బయట వెదకవలసిన దైవం కాదని, నిర్మలమైన హృదయంలో అనుభవించవలసిన అంతర్యామి అని సదాశివ బ్రహ్మేంద్రులు తెలియజేస్తున్నారు. అందుకే వారం వారం అనే పదప్రయోగం అప్పుడప్పుడు చేసే స్మరణను కాకుండా, ప్రతి క్షణమూ మనస్సును భగవంతుని వైపు మరల్చే నిరంతర సాధనను సూచిస్తుంది. అటువంటి స్మరణ క్రమంగా మనస్సును శుద్ధిచేసి, లీలామయుడైన బాలకృష్ణుడే సర్వసృష్టికి ఆధారమైన పరబ్రహ్మ అనే అనుభూతికి సాధకుని చేరుస్తుంది.
బహుధారి రాగంలో స్వరపరచబడిన ఈ కృతిని మంగళంపల్లి బాలమురళీకృష్ణ గారు ఆలపించారు.
