1, ఆగస్టు 2026, శనివారం

తమిళనాడు చిదంబరం శ్రీ నటరాజస్వామి ఆలయం



తమిళనాడులోని కడలూరు జిల్లాలో వెలసిన చిదంబరం శ్రీ నటరాజస్వామి ఆలయం భారతీయ ఆధ్యాత్మిక చరిత్రలో, శైవ తత్వంలో, దేవాలయ నిర్మాణ కళలో అత్యున్నత స్థానాన్ని పొందిన మహాక్షేత్రం. పంచభూత క్షేత్రాలలో ఆకాశ తత్త్వాన్ని సూచించే పవిత్ర స్థలంగా ఇది ప్రసిద్ధి చెందింది. శివుడు ఆనందతాండవం చేస్తున్న నటరాజస్వరూపంలో ప్రధాన దైవంగా కొలువుదీరిన అరుదైన క్షేత్రం ఇది. భూమి, నీరు, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశం అనే పంచభూతాలలో నిరాకారమైన ఆకాశాన్ని ప్రతిబింబించే ఆలయంగా చిదంబరం శైవ తత్వానికి జీవంతమైన ప్రతీకగా నిలిచింది. భక్తులు దీనిని భూలోక కైలాసంగా, పరమేశ్వరుని ఆనందనిలయంగా భావిస్తారు.

చిదంబరం అనే పేరుకు కూడా విశిష్టమైన ఆధ్యాత్మిక అర్థం ఉంది. చిత్ అంటే పరమజ్ఞానం లేదా చైతన్యం, అంబరం అంటే ఆకాశం లేదా అనంత విశాలత్వం. ఈ రెండు పదాలు కలిసి చిదంబరం అనే పేరుగా రూపుదిద్దుకున్నాయి. అంటే జ్ఞానాకాశం, చైతన్య విశ్వం అనే భావన ఇందులో అంతర్లీనంగా ఉంది. శైవ సిద్ధాంతం ప్రకారం పరమశివుడు ప్రతి జీవి హృదయంలో చైతన్యరూపంగా నివసిస్తాడనే మహాతత్త్వాన్ని ఈ క్షేత్రం ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఈ క్షేత్ర చరిత్ర పురాణకాలం నుంచే ప్రారంభమవుతుంది. పూర్వం ఈ ప్రాంతం తిల్లై వనం అనే దట్టమైన అడవిగా ఉండేది. అక్కడ తిల్లై అనే మడచెట్లు విస్తారంగా పెరిగి ఉండేవి. అందుకే ఈ ప్రాంతం తిల్లైగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఈ అడవిలో మహర్షులు యజ్ఞయాగాలు నిర్వహిస్తూ తమ తపస్సుతోనే విశ్వాన్ని నియంత్రించగలమని గర్వించారని పురాణాలు వివరిస్తాయి. వారి అహంకారాన్ని తొలగించేందుకు పరమేశ్వరుడు దిగంబర భిక్షాటన రూపంలో, మహావిష్ణువు మోహినీ రూపంలో అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యారు. మునులు కోపంతో అభిచార హోమాలు చేసి పులిని, సర్పాన్ని, అపస్మార పురుషుడిని సృష్టించి శివునిపై ప్రయోగించారు. పరమేశ్వరుడు పులిచర్మాన్ని వస్త్రంగా ధరించి, సర్పాలను ఆభరణాలుగా అలంకరించుకుని, అపస్మారునిపై కాలు ఉంచి ఆనందతాండవం చేశారు. ఈ దివ్యనాట్యమే ఆనందతాండవంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. అప్పటి నుండి ఈ ప్రదేశం నటరాజుని నిత్యనృత్యస్థలంగా పూజలందుకుంటోంది.

ఈ దివ్య తాండవాన్ని ప్రత్యక్షంగా దర్శించిన మహర్షులలో వ్యాఘ్రపాదుడు, పతంజలి మహర్షి అత్యంత ప్రసిద్ధులు. వ్యాఘ్రపాద మహర్షికి శివుడు పులి కాళ్లను ప్రసాదించి, ఉత్తమమైన పుష్పాలను సేకరించి తనను ఆరాధించే వరం ఇచ్చాడని పురాణం చెబుతుంది. ఆదిశేషుని అవతారమైన పతంజలి మహర్షి కూడా శివుని ఆనందతాండవాన్ని దర్శించాలనే సంకల్పంతో ఇక్కడికి వచ్చి దీర్ఘకాలం తపస్సు చేశాడు. ఇద్దరు మహర్షుల భక్తికి సంతోషించిన పరమేశ్వరుడు వారికి చిత్సభలో ఆనందతాండవ దర్శనం ప్రసాదించాడని స్థలపురాణం వివరిస్తుంది. నేటికీ ఈ ఇద్దరు మహర్షులు నటరాజస్వామి సమీపంలో శిలారూపాలలో దర్శనమిస్తారు.

చారిత్రకంగా పరిశీలించినప్పుడు చిదంబరం ఆలయం సంగం యుగానికే ప్రసిద్ధ పుణ్యక్షేత్రంగా ఉన్నట్లు ఆధారాలు తెలియజేస్తున్నాయి. ప్రారంభ చోళరాజులు ఈ ఆలయాన్ని అభివృద్ధి చేయడం ప్రారంభించారు. ముఖ్యంగా పరాంతక చోళుడు చిత్సభకు బంగారు తాపడం చేయించి స్వర్ణసభగా అలంకరించాడు. అనంతరం రాజరాజ చోళుడు, రాజేంద్ర చోళుడు, కులోత్తుంగ చోళుడు, విక్రమ చోళుడు వంటి మహారాజులు ఆలయాన్ని విస్తరించి అనేక మండపాలు, గోపురాలు, ప్రాకారాలు నిర్మించారు. చోళ రాజులు నటరాజస్వామిని తమ కులదైవంగా భావించేవారు. వారి రాజముద్రలలో, శాసనాలలో, నాణేలపై కూడా నటరాజుని ప్రతీక కనిపించడం దీనికి నిదర్శనం.

చోళుల అనంతరం పాండ్యులు, విజయనగర సామ్రాజ్యాధిపతులు, నాయక రాజులు కూడా ఆలయ విస్తరణకు విశేష కృషి చేశారు. గోపురాలపై కనిపించే అనేక శిల్పాలు, విశాల మండపాలు, నూరుకాళ్ల మండపం, వెయ్యికాళ్ల మండపం వంటి నిర్మాణాలు వివిధ రాజవంశాల కాలంలో నిర్మించబడ్డాయి. శతాబ్దాలుగా రాజులు ఈ ఆలయాన్ని కేవలం పూజాస్థలంగా కాకుండా కళలకు, వేదాధ్యయనానికి, సంగీతానికి, నాట్యానికి ప్రధాన కేంద్రంగా తీర్చిదిద్దారు.

చిదంబరం ఆలయ నిర్మాణం ద్రావిడ శిల్పకళకు పరాకాష్టగా నిలుస్తుంది. సుమారు నలభై ఎకరాల విస్తీర్ణంలో నిర్మించబడిన ఈ దేవాలయం అనేక ప్రాకారాలతో అలరారుతుంది. నాలుగు దిక్కులలో నాలుగు మహాగోపురాలు ఉన్నాయి. తూర్పు, పడమర, ఉత్తర, దక్షిణ రాజగోపురాలు సుమారు నూట నలభై అడుగులకు పైగా ఎత్తుతో ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్లు కనిపిస్తాయి. ప్రతి గోపురంపైనా వేలాది శిల్పాలు చెక్కబడ్డాయి. దేవతలు, ఋషులు, నాయనార్లు, పురాణ గాథలు, శివలీలలు, నృత్య భంగిమలు అన్నీ ఈ శిల్పాలలో సజీవంగా కనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా భరతముని నాట్యశాస్త్రంలో పేర్కొన్న నూట ఎనిమిది కరణాలను గోపురాలపై శిల్పరూపంలో చెక్కడం ప్రపంచంలోనే అరుదైన విశేషం. అందువల్ల చిదంబరం భారతీయ నృత్య సంప్రదాయానికి కూడా పవిత్ర పీఠంగా పరిగణించబడుతోంది.

ఆలయంలో ఐదు ప్రధాన సభలు ఉన్నాయి. వీటిలో చిత్సభ అత్యంత పవిత్రమైనది. ఇక్కడే నటరాజస్వామి ఆనందతాండవమూర్తిగా కొలువుదీరి ఉంటారు. చిత్సభకు బంగారు తాపడం చేయబడిన పైకప్పు అత్యంత విశిష్టమైనది. సంప్రదాయం ప్రకారం ఈ పైకప్పుపై అమర్చిన ఇరవై ఒక్క వేల ఆరువందల బంగారు పలకలు మనిషి రోజుకు తీసుకునే శ్వాసల సంఖ్యకు ప్రతీకగా భావించబడతాయి. వాటిని బిగించిన డెబ్బై రెండు వేల మేకులు మానవ శరీరంలోని డెబ్బై రెండు వేల నాడులను సూచిస్తాయని శైవ ఆగమాలు వివరిస్తాయి. పైకప్పుపై ఉన్న తొమ్మిది కలశాలు నవశక్తులకు ప్రతీకలుగా భావించబడతాయి. ఈ నిర్మాణమంతా విశ్వం మరియు మానవ శరీరం మధ్య ఉన్న ఆధ్యాత్మిక సంబంధాన్ని సూచించే విధంగా రూపొందించబడింది.

చిత్సభ పక్కనే ఉన్న కనకసభలో నిత్యపూజలు, అభిషేకాలు నిర్వహించబడతాయి. దేవసభలో ఉత్సవమూర్తులు కొలువుదీరుతారు. నృత్తసభలో శివుడు కాళికాదేవితో నృత్యపోటీలో విజయం సాధించినట్లు పురాణగాథ చెబుతుంది. రాజసభ వెయ్యికాళ్ల మండపంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఈ సభలో అనేక ఉత్సవాలు, వేదపారాయణాలు, ధార్మిక కార్యక్రమాలు నిర్వహించబడతాయి. ఈ ఐదు సభలు పంచకృత్యాలకు, పంచభూతాలకు, పంచకోశాలకు ప్రతీకలుగా భావించబడుతున్నాయి.

చిదంబరం ఆలయంలోని అత్యంత గొప్ప విశేషం చిదంబర రహస్యం. నటరాజస్వామి సన్నిధికి కుడివైపున చిన్న తెర వెనుక ఖాళీ స్థలంలో బంగారు బిల్వదళాల అలంకరణ మాత్రమే దర్శనమిస్తుంది. అక్కడ నిరాకార ఆకాశలింగాన్ని పూజిస్తారు. ఇది శివుడు రూపంలోనే కాకుండా అరూప పరబ్రహ్మ స్వరూపంగా కూడా ఉన్నాడనే శైవ సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. భగవంతుడు కేవలం విగ్రహంలోనే కాకుండా అనంత ఆకాశంలో, ప్రతి జీవిలో, ప్రతి అణువులో వ్యాపించి ఉన్నాడనే అద్వితీయ తత్వాన్ని ఈ రహస్యం బోధిస్తుంది. చిదంబర రహస్యం అనేది దాచిన వస్తువు కాదు. అది నిరాకార పరమాత్మను గ్రహించే జ్ఞానానికి సంకేతం.

చిదంబరం మరో విశిష్టత ఏమిటంటే ఇక్కడ శివుడు మరియు విష్ణువు ఒకే ఆలయ సముదాయంలో ఆరాధించబడుతున్నారు. నటరాజస్వామి సన్నిధికి సమీపంలో గోవిందరాజ పెరుమాళ్ ఆలయం ఉంది. ఆదిశేషునిపై శయనిస్తున్న శ్రీమహావిష్ణువు ఇక్కడ దర్శనమిస్తారు. శైవ, వైష్ణవ సంప్రదాయాల సామరస్యానికి ఇది అద్భుతమైన చిహ్నంగా నిలుస్తుంది.

ఈ ఆలయంలో నిత్యపూజలు శైవ ఆగమ విధానాల ప్రకారం అత్యంత నియమనిష్ఠలతో నిర్వహించబడుతున్నాయి. ఉదయం బ్రహ్మముహూర్తంలో పల్లియరై సేవతో ఆరాధన ప్రారంభమవుతుంది. అనంతరం అభిషేకం, అలంకారం, దీపారాధన, వేదపారాయణం, తిరుమురై పారాయణం జరుగుతాయి. రోజుకు ఆరు కాలపూజలు నిర్వహించడం ఈ ఆలయ సంప్రదాయం. ప్రతి పూజలో నటరాజస్వామికి దీపారాధనతో పాటు చిదంబర రహస్యానికి కూడా ప్రత్యేక హారతి సమర్పిస్తారు. ఈ సమయంలో తెర తొలగించి నిరాకార ఆకాశతత్త్వాన్ని భక్తులకు దర్శింపజేస్తారు. సాయంకాల దీపారాధన సమయంలో గంటానాదం, వేదఘోష, నాగస్వర ధ్వనులు ఆలయమంతా మారుమ్రోగుతాయి. ఈ దృశ్యం భక్తులలో అపూర్వమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభూతిని కలిగిస్తుంది.

చిదంబరం ఆలయానికి తిల్లై దీక్షితులు అనే ప్రత్యేక అర్చక వంశం సేవలు అందిస్తోంది. అనేక శతాబ్దాలుగా వారసత్వ పద్ధతిలో ఆలయ పూజలు నిర్వహిస్తున్నారు. వేదాలు, ఆగమాలు, సంప్రదాయ నియమాలను అత్యంత కట్టుదిట్టంగా పాటిస్తూ నటరాజస్వామి సేవలో నిమగ్నమై ఉంటారు. ఈ ప్రత్యేక పరిపాలనా విధానం చిదంబరం ఆలయానికి మరో విశిష్టత.

శైవ భక్తి ఉద్యమంలో చిదంబరానికి అత్యున్నత స్థానం ఉంది. తిరుజ్ఞానసంబందర్, తిరునావుక్కరసర్ అప్పర్, సుందరమూర్తి నాయనార్, మాణిక్యవాచకర్ వంటి మహాభక్తులు ఈ క్షేత్రాన్ని తమ పద్యాలలో అమరత్వం పొందేలా కీర్తించారు. మాణిక్యవాచకర్ రచించిన తిరువాచకం చిదంబరంతో విడదీయరాని సంబంధం కలిగి ఉంది. శెక్కిళార్ రచించిన పేరియపురాణంలో అరవైమూడు మంది నాయనార్ల చరిత్రకు చిదంబరం కేంద్రస్థానంగా నిలుస్తుంది. శైవ సిద్ధాంతాచార్యులు ఉమాపతి శివాచార్యులు, మేయ్కండార్ వంటి మహనీయులు కూడా ఈ క్షేత్ర మహిమను విస్తృతంగా ప్రచారం చేశారు.

భారతీయ నృత్య సంప్రదాయంలో చిదంబరానికి అపూర్వమైన స్థానం ఉంది. భరతనాట్యం కళాకారులు తమ జీవితంలో ఒక్కసారైనా చిదంబర నటరాజుని దర్శించి నాట్యాంజలి సమర్పించడం మహాభాగ్యంగా భావిస్తారు. ప్రతి సంవత్సరం మహాశివరాత్రి సందర్భంగా జరిగే నాట్యాంజలి ఉత్సవంలో దేశ విదేశాల నుండి ప్రముఖ నర్తకులు పాల్గొని నటరాజునికి నృత్యసేవ సమర్పిస్తారు. శివుని ఆనందతాండవం సృష్టి, స్థితి, లయ, తిరోభావం, అనుగ్రహం అనే పంచకృత్యాలకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది. అందువల్ల నృత్యం ఇక్కడ కేవలం కళ మాత్రమే కాదు, అది పరమాత్మతో ఏకత్వాన్ని అనుభవించే యోగమార్గంగా పరిగణించబడుతుంది.

మార్గశిర మాసంలోని ఆరుద్ర దర్శనం చిదంబరం ఆలయంలో అత్యంత వైభవంగా జరిగే ఉత్సవం. ఆ రోజు నటరాజస్వామికి మహాభిషేకం నిర్వహించి విశేష అలంకారంతో భక్తులకు దర్శనం కల్పిస్తారు. ఆని తిరుమంజనం, మహాశివరాత్రి, బ్రహ్మోత్సవం, నవరాత్రి వంటి పర్వదినాలు కూడా అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడతాయి. ఈ ఉత్సవాలలో నటరాజస్వామి వివిధ వాహనాలపై ఆలయ ప్రాకారాలలో విహరిస్తూ భక్తులకు అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తారు.

చిదంబరం కేవలం ఒక ప్రాచీన దేవాలయం మాత్రమే కాదు. అది శైవ తత్వశాస్త్రం, ఆగమ సంప్రదాయం, ద్రావిడ దేవాలయ నిర్మాణకళ, సంగీతం, నృత్యం, వేదాధ్యయనం, భక్తి ఉద్యమం, భారతీయ సంస్కృతికి జీవంతమైన కేంద్రబిందువు. రూపారూపాలకు అతీతమైన పరబ్రహ్మను నటరాజుని ఆనందతాండవం ద్వారా అనుభవింపజేసే ఈ మహాక్షేత్రం ప్రపంచంలోని శైవ భక్తులను, తత్వవేత్తలను, కళాకారులను, చరిత్ర పరిశోధకులను సమానంగా ఆకర్షిస్తూ యుగయుగాలుగా సనాతన ధర్మ వైభవాన్ని ప్రకాశింపజేస్తోంది.

తమిళనాడు శ్రీరంగం శ్రీరంగనాథస్వామి ఆలయం



శ్రీరంగం శ్రీరంగనాథస్వామి ఆలయం భారతదేశంలోని అత్యంత ప్రాచీనమైన, విశిష్టమైన వైష్ణవ దివ్యక్షేత్రాలలో అగ్రగణ్యమైనది. తమిళనాడులోని తిరుచిరాపల్లి నగరానికి సమీపంలో కావేరి, కొల్లిడం నదుల మధ్య ఏర్పడిన పవిత్ర ద్వీపంలో ఈ మహాక్షేత్రం వెలసింది. సుమారు నూట యాభై ఆరు ఎకరాల విస్తీర్ణంలో నిర్మించబడిన ఈ ఆలయం ప్రపంచంలోని అతిపెద్ద క్రియాశీల హిందూ దేవాలయ సముదాయాలలో ఒకటిగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఇది 108 దివ్యదేశాలలో మొదటి స్థానాన్ని పొందిన భూలోక వైకుంఠంగా వైష్ణవ సంప్రదాయం అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో ఆరాధించే పుణ్యక్షేత్రం.

ఈ ఆలయ చరిత్ర పురాణకాలం నుండి ప్రారంభమవుతుంది. బ్రహ్మదేవుడు సత్యలోకంలో శ్రీరంగ విమానాన్ని ప్రతిష్ఠించి శ్రీమహావిష్ణువును ఆరాధించాడని పురాణాలు వివరిస్తాయి. అనంతరం ఈ దివ్య విమానం ఇక్ష్వాకు మహారాజుకు లభించి అయోధ్యలో ఇక్ష్వాకు వంశ రాజుల కులదైవంగా పూజలందుకుంది. శ్రీరామపట్టాభిషేకం అనంతరం ధర్మనిష్ఠుడైన విభీషణునికి శ్రీరాముడు ఈ శ్రీరంగ విమానాన్ని బహుమతిగా సమర్పించాడు. విభీషణుడు లంకకు తీసుకువెళ్తున్న సమయంలో కావేరి తీరంలో సంధ్యావందనం చేయడానికి విమానాన్ని భూమిపై ఉంచగా, అది అక్కడే స్థిరపడిపోయిందని స్థలపురాణం చెబుతుంది. విభీషణుని ప్రార్థన మేరకు శ్రీరంగనాథుడు దక్షిణాభిముఖంగా శయనించి లంకవైపు దృష్టి సారించి నిత్యం విభీషణునికి అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తానని వరమిచ్చాడని వైష్ణవ సంప్రదాయం విశ్వసిస్తుంది. అందువల్ల దక్షిణాభిముఖంగా దర్శనమిచ్చే అరుదైన విష్ణుక్షేత్రంగా శ్రీరంగం ప్రత్యేకతను సంతరించుకుంది.

సంగం యుగానికి చెందిన తమిళ సాహిత్యంలోనూ శ్రీరంగం ప్రస్తావన కనిపిస్తుంది. క్రీస్తుశకం తొలి శతాబ్దాలకే ఈ క్షేత్రం ప్రసిద్ధ పుణ్యస్థలంగా ఉన్నట్లు చారిత్రక ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. ప్రారంభ దశలో చోళ రాజులు ఆలయానికి విశేష ఆదరణ అందించారు. ధర్మవర్మ చోళుడు ఆలయ నిర్మాణాన్ని పునరుద్ధరించాడని సంప్రదాయం చెబుతుంది. అనంతర కాలంలో ఆదిత్య చోళుడు, పరాంతక చోళుడు, రాజరాజ చోళుడు, రాజేంద్ర చోళుడు వంటి మహారాజులు అనేక మండపాలు, ప్రాకారాలు, శాసనాలు, భూదానాలు సమర్పించి ఆలయాభివృద్ధికి తోడ్పడ్డారు. చోళుల అనంతరం పాండ్యులు, హోయసలులు, విజయనగర సామ్రాజ్యాధిపతులు, నాయక రాజులు, సేతుపతి పాలకులు తమ తమ కాలాల్లో ఆలయాన్ని మరింత విస్తరించి వైభవోపేతంగా తీర్చిదిద్దారు.

పదకొండవ శతాబ్దంలో శ్రీరామానుజాచార్యుల ఆగమనంతో శ్రీరంగం ఆధ్యాత్మిక చరిత్రలో స్వర్ణయుగం ప్రారంభమైంది. విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంతాన్ని వ్యవస్థీకరించి సమాజానికి అందించిన రామానుజులు శ్రీరంగాన్ని తమ ప్రధాన కేంద్రంగా ఎంచుకున్నారు. ఆలయ నిత్యారాధన విధానాలను క్రమబద్ధీకరించారు. ఉత్సవాల నిర్వహణకు స్పష్టమైన నియమావళిని రూపొందించారు. వేదపారాయణం, దివ్యప్రబంధ పారాయణం, అర్చకుల విధులు, సేవాక్రమాలు, ఆలయ పరిపాలన, అన్నదానం వంటి అంశాలను సమగ్రంగా పునర్వ్యవస్థీకరించారు. వివిధ వర్గాలకు చెందిన భక్తులు భగవంతుని సేవలో భాగస్వాములు కావాలని ఆయన ప్రోత్సహించారు. భక్తి ద్వారా ప్రతి ఒక్కరికీ మోక్షం సాధ్యమనే సందేశాన్ని సమాజంలో బలంగా స్థాపించారు. నేటికీ శ్రీరంగంలో అనుసరించే అనేక ఆరాధనా సంప్రదాయాలు రామానుజుల కాలంలో ఏర్పడినవే.

శ్రీరామానుజుల జీవసమాధి కూడా శ్రీరంగం ఆలయ ప్రాంగణంలోనే ఉంది. అక్కడ దర్శనమిచ్చే వారి పవిత్ర దివ్యమూర్తి అత్యంత విశిష్టమైనది. వైష్ణవ సంప్రదాయం ప్రకారం అది సాధారణ విగ్రహం కాకుండా రామానుజుల భౌతిక దేహమే ప్రత్యేక ఔషధాలు, పచ్చకర్పూరం, కుంకుమపువ్వు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో సంరక్షించబడుతూ నేటికీ దర్శనమిస్తోందని విశ్వాసం ఉంది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు ఈ సన్నిధిని అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో దర్శిస్తారు.

పదమూడవ శతాబ్దం చివరి భాగం మరియు పద్నాలుగవ శతాబ్దం ప్రారంభంలో దక్షిణ భారతదేశంపై జరిగిన ఇస్లామీయ దండయాత్రల ప్రభావం శ్రీరంగంపైనా పడింది. ఢిల్లీ సుల్తానుల సేనాధిపతి మాలిక్ కాఫూర్ దక్షిణ భారతంపై చేసిన దండయాత్రల కాలంలో ఆలయానికి తీవ్రమైన ముప్పు ఏర్పడింది. అనంతరం ఉలూఘ్ ఖాన్ సేనల దాడుల సమయంలో శ్రీరంగం పెద్దఎత్తున విధ్వంసాన్ని ఎదుర్కొంది. అనేక మంది భక్తులు, అర్చకులు ఆలయ రక్షణ కోసం తమ ప్రాణాలను అర్పించినట్లు వైష్ణవ చరిత్రగ్రంథాలు పేర్కొంటాయి. శ్రీరంగనాథస్వామి ఉత్సవమూర్తి నమ్పెరుమాళ్‌ను భక్తులు శత్రువుల చేతికి చిక్కకుండా రహస్యంగా ఆలయం నుండి తరలించి దక్షిణ భారతంలోని అనేక ప్రాంతాలలో దాదాపు అరవై సంవత్సరాల పాటు అత్యంత జాగ్రత్తగా సంరక్షించారు. తిరుపతి, తిరునారాయణపురం, జ్యోతిష్కుడి సూచనల మేరకు వివిధ ప్రాంతాలలో ఉత్సవమూర్తిని భద్రపరిచారని సంప్రదాయాలు వివరిస్తాయి. ఈ కాలంలో శ్రీవైష్ణవ ఆచార్యులు, అర్చకులు, భక్తులు తమ ప్రాణాలను సైతం లెక్కచేయకుండా సంప్రదాయాన్ని కాపాడారు.

విజయనగర సామ్రాజ్య స్థాపనతో దక్షిణ భారతదేశంలో హిందూ రాజ్యాలు తిరిగి బలపడిన తరువాత శ్రీరంగం పునరుద్ధరణ ప్రారంభమైంది. కుమార కాంపణుడు దక్షిణ దండయాత్రలో విజయం సాధించిన తరువాత ఉత్సవమూర్తి తిరిగి శ్రీరంగానికి తీసుకువచ్చి మహాసంప్రోక్షణ నిర్వహించబడింది. ఆలయ శిథిలాలను పునర్నిర్మించారు. నూతన మండపాలు, గోపురాలు, ప్రాకారాలు నిర్మించబడ్డాయి. అనంతరం విజయనగర రాజులు, మదురై నాయకులు ఆలయాన్ని మరింత వైభవంగా తీర్చిదిద్దారు. ప్రస్తుతం కనిపించే అనేక నిర్మాణాలు ఆ కాలానికి చెందినవే.

శ్రీరంగం ఆలయ నిర్మాణం ద్రావిడ దేవాలయ శిల్పకళకు పరాకాష్టగా నిలుస్తుంది. ఏడు విశాలమైన ప్రాకారాలు వరుసగా ఒకదానిలో మరొకటి నిర్మించబడటం ఈ ఆలయానికి అత్యంత ప్రత్యేక లక్షణం. ఈ ఏడు ప్రాకారాలను భూలోకంలోని ఏడు లోకాలతో, ఆధ్యాత్మికంగా జీవుడు భగవంతుని చేరుకునే ఏడు దశలతో పోలుస్తారు. బాహ్య ప్రాకారాలలో నివాస గృహాలు, దుకాణాలు, మఠాలు, వేదపాఠశాలలు ఏర్పడి ఒక పవిత్ర నగరంలా శ్రీరంగం అభివృద్ధి చెందింది. అంతర్గత ప్రాకారాలలోకి ప్రవేశించిన కొద్దీ భక్తుని మనస్సు భౌతిక ప్రపంచం నుండి దైవసాన్నిధ్యానికి చేరువవుతుందనే భావన ఈ నిర్మాణంలో ప్రతిఫలిస్తుంది.

ఆలయానికి ఇరవై ఒక్క గోపురాలు ఉన్నాయి. వీటిలో దక్షిణ రాజగోపురం అత్యంత విశిష్టమైనది. సుమారు రెండువందల ముప్పై ఆరు అడుగుల ఎత్తుతో ఆసియాలోనే అత్యంత ఎత్తైన దేవాలయ గోపురాలలో ఒకటిగా ఇది ప్రసిద్ధి చెందింది. పునాదులు విజయనగర కాలంలో ఏర్పడినప్పటికీ, ఆధునిక కాలంలో దీని నిర్మాణం పూర్తయింది. ఈ గోపురం దూరం నుంచే భక్తులను ఆహ్వానిస్తూ శ్రీరంగ మహాక్షేత్ర వైభవాన్ని చాటుతుంది. తూర్పు, పడమర, ఉత్తర, దక్షిణ దిక్కులలోని ప్రధాన ప్రవేశ ద్వారాలతో పాటు ప్రతి ప్రాకారానికి ప్రత్యేక గోపురాలు నిర్మించబడ్డాయి. ప్రతి గోపురంపై పురాణగాథలు, దశావతారాలు, ఆళ్వారులు, దేవతలు, గంధర్వులు, యక్షులు, నర్తకుల శిల్పాలు అద్భుతమైన కళానైపుణ్యాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.

ఆలయంలోని వెయ్యి స్తంభాల మండపం నాయకుల కాలపు శిల్పకళా వైభవానికి నిదర్శనం. ప్రతి స్తంభంపైనా గుర్రాలపై యోధులు, యాళి శిల్పాలు, నృత్య భంగిమలు, పురాణ దృశ్యాలు అద్భుతంగా చెక్కబడ్డాయి. గరుడ మండపం, రంగవిలాస మండపం, కిలి మండపం, శేషరాయ మండపం, ఊంజల్ మండపం, వసంత మండపం వంటి అనేక నిర్మాణాలు ఆలయ వైభవాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. చంద్రపుష్కరిణి తీర్థం ఆలయానికి పవిత్రతను చేకూర్చే ప్రధాన తీర్థంగా పరిగణించబడుతుంది.

గర్భగుడిలో ఆదిశేషునిపై భుజంగశయనంలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న శ్రీరంగనాథస్వామి దర్శనం భక్తులను ఆధ్యాత్మిక ఆనందంలో ముంచెత్తుతుంది. ఐదు తలల ఆదిశేషుడు తన ఫణాలను విస్తరించి స్వామివారికి ఛత్రంలా నిలిచి ఉంటాడు. శ్రీదేవి, భూదేవి సమీపంలో ఉండగా, బ్రహ్మదేవుడు నాభికమలం నుండి ఆవిర్భవించిన రూపంలో దర్శనమిస్తాడు. ఈ స్వరూపం సృష్టి, స్థితి, లయలను నియంత్రించే పరబ్రహ్మ స్వరూపానికి ప్రతీకగా భావించబడుతుంది.

శ్రీరంగనాయకి తాయార్ సన్నిధి ఈ ఆలయంలో అత్యంత ప్రాముఖ్యత కలిగినది. తాయార్ అనుగ్రహం లేకుండా రంగనాథుని సంపూర్ణ కృప లభించదని శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయం విశ్వసిస్తుంది. అందువల్ల అనేక మంది భక్తులు ముందుగా తాయార్ దర్శనం చేసుకొని అనంతరం రంగనాథస్వామిని దర్శించుకుంటారు. ఈ భావన శ్రీమహాలక్ష్మి పురుషకార తత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.

శ్రీరంగం దివ్యప్రబంధ సంప్రదాయానికి ప్రధాన కేంద్రం. పన్నెండు మంది ఆళ్వారులలో అధికశాతం మంది ఈ క్షేత్రాన్ని కీర్తిస్తూ అనేక పాశురాలు రచించారు. నమ్మాళ్వార్, తిరుమంగై ఆళ్వార్, పెరియాళ్వార్, ఆండాళ్, కులశేఖర ఆళ్వార్, తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్, తిరుప్పాణాళ్వార్ వంటి మహాభక్తులు శ్రీరంగనాథుని వైభవాన్ని తమ దివ్యప్రబంధాలలో అమరత్వం పొందేలా చేశారు. ముఖ్యంగా తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్ తన జీవితాన్నంతా శ్రీరంగనాథునికి పుష్పమాలలు సమర్పించడానికే అంకితం చేశాడు. తిరుప్పాణాళ్వార్ రచించిన అమలనాదిపిరాన్ శ్రీరంగనాథుని దివ్యమంగళ విగ్రహ సౌందర్యాన్ని అద్భుతంగా వర్ణిస్తుంది.

శ్రీరామానుజుల తరువాత కూరత్తాళ్వాన్, పరాశర భట్టార్, ఎంబార్, నంజీయర్, నంపిళ్ళై, వేదాంత దేశికులు, పిళ్ళై లోకాచార్యులు, మనవాళ మామునులు వంటి మహానుభావులు శ్రీరంగాన్ని తమ ఆధ్యాత్మిక కార్యక్షేత్రంగా తీర్చిదిద్దారు. వేదాంత దేశికులు ఆలయ రక్షణలోనూ, శాస్త్రరచనలోనూ విశిష్ట సేవలు అందించారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు దండయాత్రల సమయంలో సంప్రదాయ గ్రంథాలను, ఉత్సవమూర్తిని రక్షించడంలో కీలక పాత్ర పోషించారు. మనవాళ మామునులు దివ్యప్రబంధ ప్రచారానికి అసాధారణ సేవలు అందించారు. ఈ విధంగా శతాబ్దాలుగా అనేక ఆచార్యుల కృషితో శ్రీరంగం శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయానికి జీవనాడిగా నిలిచింది.

వైకుంఠ ఏకాదశి సందర్భంగా జరిగే అధ్యయనోత్సవం శ్రీరంగంలో అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడుతుంది. పరమపద వాసల్ అని పిలిచే ఉత్తర ద్వారం ఈ సందర్భంగా మాత్రమే తెరవబడుతుంది. ఆ ద్వారం గుండా శ్రీరంగనాథుని దర్శించడం వైకుంఠప్రాప్తికి సంకేతమని భక్తులు విశ్వసిస్తారు. సంవత్సరమంతా జరిగే బ్రహ్మోత్సవాలు, పంగుని ఉత్తిరం, వసంతోత్సవం, జ్యేష్ఠాభిషేకం, పవిత్రోత్సవం, తెప్పోత్సవం వంటి ఉత్సవాలు ఈ క్షేత్రాన్ని నిత్యకల్యాణ పుణ్యక్షేత్రంగా నిలబెడుతున్నాయి.

శ్రీరంగం కేవలం ఒక ఆలయం మాత్రమే కాదు. అది భారతీయ ఆధ్యాత్మికత, వైష్ణవ భక్తి, శిల్పకళ, సంగీతం, వేదపారాయణం, దివ్యప్రబంధ సంప్రదాయం, ఆలయ పరిపాలనా వ్యవస్థ, సామాజిక సమన్వయం, గురుశిష్య పరంపర అన్నింటినీ ఒకే చోట సమన్వయం చేసిన సజీవ సంస్కృతికేంద్రం. యుగయుగాలుగా రాజులు, ఋషులు, ఆళ్వారులు, ఆచార్యులు, కవులు, భక్తులు తమ సేవలతో ఈ మహాక్షేత్రాన్ని అలంకరించారు. ఎన్నో దండయాత్రలు, ప్రకృతి వైపరీత్యాలు, రాజకీయ మార్పులను అధిగమించి నేటికీ భూలోక వైకుంఠంగా కోట్లాది మంది భక్తులకు ఆధ్యాత్మిక శాంతి, భక్తి, మోక్షమార్గాన్ని ప్రసాదిస్తూ శ్రీరంగం శ్రీరంగనాథస్వామి ఆలయం భారతీయ సనాతన ధర్మ వైభవానికి చిరస్థాయి చిహ్నంగా వెలుగొందుతోంది.

తమిళనాడు ఉత్తిరకోసమంగై మరకత శిలతో చెక్కబడిన నటరాజస్వామి



రామేశ్వరానికి సమీపంలో రామనాథపురం జిల్లాలో వెలసిన ఉత్తిరకోసమంగై క్షేత్రం దక్షిణ భారతంలోని అత్యంత ప్రాచీన శైవక్షేత్రాలలో ఒకటిగా విశేష గౌరవాన్ని పొందింది. ఈ ఆలయ ప్రధాన దైవం మంగళనాథస్వామి కాగా, అమ్మవారు మంగళాంబికగా భక్తులకు దర్శనమిస్తారు. అయితే ఈ క్షేత్రాన్ని ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రసిద్ధి చెందేలా చేసిన మహత్తర విశేషం మరకత శిలతో చెక్కబడిన నటరాజస్వామి విగ్రహం. ఏకశిలా మరకతంతో రూపొందిన ఈ అపూర్వ విగ్రహం భారతదేశంలోని అత్యంత అరుదైన దేవతా శిల్పాలలో ఒకటిగా భావించబడుతుంది. శైవ సంప్రదాయంలో నాట్యమూర్తిగా శివుని దర్శించుకునే అనేక క్షేత్రాలు ఉన్నప్పటికీ, సంపూర్ణ మరకత శిలతో రూపొందిన ఇంతటి మహత్తర నటరాజ విగ్రహం ఉత్తిరకోసమంగైలో మాత్రమే దర్శనమిస్తుంది.

ఉత్తిరకోసమంగై అనే పేరుకే ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక అర్థం ఉంది. తమిళ సంప్రదాయం ప్రకారం ఉత్తిరం అంటే పరమ రహస్యం, కోసం అంటే జ్ఞానం లేదా ఉపదేశం, మంగై అంటే పార్వతీదేవి. సృష్టి రహస్యాలను, వేదాంత సారాన్ని, రుద్రతత్త్వాన్ని పరమేశ్వరుడు పార్వతీదేవికి ఈ పవిత్ర ప్రదేశంలోనే ఉపదేశించాడనే విశ్వాసం ఉంది. అందువల్ల ఈ క్షేత్రం శివపార్వతుల మధ్య జరిగిన పరమ జ్ఞానోపదేశానికి ప్రతీకగా భావించబడుతోంది. ఈ కారణంగానే శైవ సిద్ధాంతంలో ఈ ఆలయానికి అత్యున్నత స్థానం లభించింది.

ఈ ఆలయ చరిత్ర అత్యంత ప్రాచీనమైనదిగా స్థానిక సంప్రదాయాలు పేర్కొంటాయి. పురాణ సంప్రదాయాల ప్రకారం ఇది వేల సంవత్సరాల క్రితమే ఉనికిలోకి వచ్చిందని, భూమి ఆవిర్భవించిన కాలానికే ఈ క్షేత్రం కూడా వెలసిందని భక్తులు విశ్వసిస్తారు. చారిత్రకంగా పరిశీలించినప్పుడు పాండ్య రాజుల పాలనలో ఈ దేవాలయం ముఖ్యమైన శైవక్షేత్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. అనంతర కాలంలో సేతుపతి రాజులు ఆలయాన్ని విస్తరించి అనేక మండపాలు, గోపురాలు, ప్రాకారాలను నిర్మించారు. శతాబ్దాలుగా వివిధ రాజవంశాల ఆదరణతో ఆలయం తన వైభవాన్ని కాపాడుకుంటూ నేటికీ శైవ భక్తుల ఆరాధనకు కేంద్రంగా నిలిచింది.

ఉత్తిరకోసమంగై ఆలయం ద్రావిడ దేవాలయ నిర్మాణ సంప్రదాయానికి చక్కని ఉదాహరణ. సుమారు ఇరవై ఎకరాల విస్తీర్ణంలో నిర్మితమైన ఈ దేవాలయ సముదాయంలో విశాలమైన ప్రాకారాలు, ఎత్తైన రాజగోపురం, శిల్పసౌందర్యంతో అలరారే మండపాలు, సుందరమైన స్తంభాలు, అనేక ఉపదేవతల ఆలయాలు దర్శనమిస్తాయి. ప్రతి స్తంభంపైనా నర్తకులు, యక్షులు, గంధర్వులు, యాళి శిల్పాలు అద్భుతమైన నైపుణ్యంతో చెక్కబడ్డాయి. ప్రధాన గర్భగుడికి దారితీసే మార్గంలో గణపతి, సుబ్రహ్మణ్యస్వామి, నంది, నవగ్రహాలు, దక్షిణామూర్తి, భైరవుడు, చండీశ్వరుడు వంటి దేవతలకు ప్రత్యేక సన్నిధులు ఉన్నాయి. ఆలయంలోని సహస్రలింగ మండపం ప్రత్యేక ఆకర్షణగా నిలుస్తుంది. ఇందులో సహస్రలింగాల సమాహారం శివుని అనంతరూపాలకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది.

ఈ క్షేత్రంలోని అత్యంత విశిష్ట సంపద మరకత నటరాజ విగ్రహం. సుమారు ఆరు అడుగుల ఎత్తు కలిగిన ఈ విగ్రహం ఒకే మరకత శిలతో రూపొందించబడిందని సంప్రదాయం చెబుతోంది. మరకతం అత్యంత సున్నితమైన రత్నం కావడంతో విగ్రహానికి ఎటువంటి నష్టం కలగకుండా ఉండేందుకు సంవత్సరం పొడవునా దానిని మందమైన గంధపు పూతతో కప్పి ఉంచుతారు. సంవత్సరంలో ఒక్కసారి మాత్రమే మార్గశిర మాసంలోని తిరువాదిరై పర్వదినాన గంధపు పొరను తొలగించి భక్తులకు సంపూర్ణ మరకత నటరాజ దర్శనం కల్పిస్తారు. ఆ రోజున జరిగే మహాభిషేకాన్ని దర్శించేందుకు దేశ విదేశాల నుండి వేలాది మంది భక్తులు తరలివస్తారు.

ఈ మరకత విగ్రహం పరిరక్షణ కోసం ఆలయంలో ప్రత్యేక నియమాలను పాటిస్తారు. విగ్రహానికి కంపనాలు హానికరమని నమ్మకం ఉండటంతో గర్భగుడి సమీపంలో బలమైన వాద్యఘోషలను నివారిస్తారు. శతాబ్దాలుగా కొనసాగుతున్న ఈ ఆచారం విగ్రహాన్ని సురక్షితంగా సంరక్షించడంలో ముఖ్య పాత్ర పోషించింది. గంధపు పూత కూడా ఆధ్యాత్మిక చిహ్నమే కాకుండా మరకత శిలను ఉష్ణోగ్రత మార్పులు, తేమ వంటి ప్రభావాల నుంచి రక్షించే పరిరక్షణ విధానంగా పరిగణించబడుతోంది.

ఈ క్షేత్రానికి సంబంధించిన మరో విశేషం సహస్ర శివభక్తుల కథ. పురాణగాథ ప్రకారం వెయ్యిమంది మహర్షులు ఇక్కడ శివారాధనలో నిమగ్నమై మోక్షాన్ని పొందారని చెబుతారు. శివుడు వారికి సహస్రలింగ రూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడని, వారిలో ఒక మహర్షి తరువాతి జన్మలో మాణిక్యవాచకుడిగా అవతరించాడని స్థానిక సంప్రదాయం వివరిస్తుంది. అందువల్ల ఈ ఆలయం శైవభక్తి, జ్ఞానం, మోక్షమార్గానికి ప్రతీకగా భావించబడుతోంది.

శైవ సాహిత్యంలోనూ ఈ క్షేత్రానికి ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. తమిళ శైవ నాయనార్లు, సిద్ధులు, సన్యాసులు ఈ ఆలయాన్ని మహిమాన్వితంగా కీర్తించారు. శివుని ఆనందతాండవం కేవలం నాట్యం మాత్రమే కాకుండా సృష్టి, స్థితి, లయం, తిరోభావం, అనుగ్రహం అనే పంచకృత్యాలకు ప్రతీక అని శైవ తత్వం వివరిస్తుంది. ఆ పంచకృత్యాలను మరకత నటరాజ స్వరూపంలో దర్శించడం ద్వారా జీవునికి అంతర్ముఖత, జ్ఞానోదయం కలుగుతాయని భక్తులు విశ్వసిస్తారు. అందువల్ల ఈ క్షేత్ర దర్శనం కేవలం ఆలయ సందర్శనం కాకుండా విశ్వచైతన్యాన్ని అనుభవించే ఆధ్యాత్మిక యాత్రగా పరిగణించబడుతుంది.

రామేశ్వర యాత్రకు వెళ్లే భక్తులు ఉత్తిరకోసమంగై దర్శనాన్ని కూడా అత్యంత పుణ్యప్రదంగా భావిస్తారు. రామేశ్వరం, సేతుమాధవ తీర్థం, లక్ష్మణ తీర్థం వంటి పవిత్ర స్థలాలతో కలిసి ఈ క్షేత్రం శైవ సంప్రదాయంలో ఒక ముఖ్యమైన యాత్రాక్షేత్రంగా గుర్తింపు పొందింది. భౌతిక సంపదకు ప్రతీకగా భావించే మరకత రత్నం, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానానికి ప్రతీక అయిన నటరాజ స్వరూపంతో ఏకమై ఉండటం ఈ ఆలయానికి విశిష్టతను చేకూర్చింది. భారతీయ శిల్పకళ, ద్రావిడ దేవాలయ నిర్మాణ వైభవం, శైవ తత్వవిజ్ఞానం, అపూర్వ రత్నశిల్ప సంపద అన్నీ ఒకే చోట దర్శించగలిగే అరుదైన పుణ్యక్షేత్రంగా ఉత్తిరకోసమంగై యుగయుగాలుగా భక్తులను, చరిత్రకారులను, కళాప్రియులను సమానంగా ఆకర్షిస్తూ నిలిచివుంది.

తమిళనాడు శుచీంద్రం స్థాణుమలయన్ ఆలయం


తమిళనాడులోని కన్యాకుమారి జిల్లాలో నాగర్‌కోయిల్‌కు సమీపంలో ఉన్న శుచీంద్రం గ్రామంలో వెలసిన శ్రీ స్థాణుమలయన్ స్వామి ఆలయం దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యంత విశిష్టమైన క్షేత్రాలలో ఒకటి. ఈ ఆలయం శైవ, వైష్ణవ, బ్రహ్మ సంప్రదాయాల సమన్వయానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. స్థాణుమలయన్ అనే పేరు మూడు దైవస్వరూపాల సమ్మేళనం. స్థాణు అంటే పరమశివుడు, మాల్ అంటే శ్రీమహావిష్ణువు, అయన్ అంటే బ్రహ్మదేవుడు. ఈ ముగ్గురు దేవతల ఐక్యరూపమే స్థాణుమలయన్ స్వామి. భారతదేశంలో త్రిమూర్తులు ఒకే లింగరూపంలో ఆరాధించబడే అరుదైన దేవాలయాలలో శుచీంద్రం అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందినది. వేలాది సంవత్సరాలుగా భక్తి, శిల్పకళ, సంగీతం, వేద సంప్రదాయం, పురాణ వైభవం అన్నింటినీ సమన్వయపరుస్తూ ఈ క్షేత్రం దక్షిణ భారత ఆధ్యాత్మిక చరిత్రలో అపూర్వమైన స్థానాన్ని సంపాదించుకుంది.

శుచీంద్రం అనే పేరుకు సంబంధించిన స్థలపురాణం ఎంతో ప్రసిద్ధి చెందింది. ఇంద్రుడు ఒక సందర్భంలో గౌతమ మహర్షి శాపానికి గురై తన పవిత్రతను కోల్పోయాడు. శాప విమోచనం కోసం ఆయన ఈ క్షేత్రంలో త్రిమూర్తులను ఆరాధించి ఘోర తపస్సు చేశాడు. దేవతల అనుగ్రహంతో ఆయన పాప విముక్తుడై మళ్లీ పవిత్రతను పొందాడు. సంస్కృతంలో శుచి అంటే పవిత్రత అని అర్థం. ఇంద్రుడు ఇక్కడ శుచిత్వాన్ని పొందిన కారణంగా ఈ ప్రాంతం శుచీంద్రం అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందింది. ఈ గాథ ఈ క్షేత్రానికి పవిత్రత, పాపపరిహారం, ఆత్మశుద్ధి అనే భావాలను శాశ్వతంగా అనుసంధానించింది.

ఈ ఆలయానికి కన్యాకుమారి దేవితో కూడా సన్నిహిత సంబంధం ఉంది. స్థలపురాణం ప్రకారం, కన్యాకుమారి దేవి పరమేశ్వరునితో వివాహం జరగాల్సిన సమయంలో శుచీంద్రంలో స్థాణుమలయన్ స్వామిని దర్శించి ఆశీర్వాదం పొందిందని విశ్వసిస్తారు. అనంతరం జరిగిన సంఘటనల కారణంగా ఆ వివాహం జరగకపోయినా, ఈ ప్రాంతంలోని కన్యాకుమారి దేవాలయం మరియు శుచీంద్రం ఆలయం మధ్య ఆధ్యాత్మిక సంబంధం నేటికీ కొనసాగుతోంది. కన్యాకుమారిని దర్శించేందుకు వచ్చే అనేక మంది భక్తులు ముందుగా లేదా తరువాత శుచీంద్రం స్థాణుమలయన్ స్వామిని దర్శించడం సంప్రదాయంగా భావిస్తారు.


చారిత్రకంగా పరిశీలిస్తే, ఈ క్షేత్రానికి కనీసం రెండు వేల సంవత్సరాల ప్రాచీనత ఉన్నట్లు చరిత్రకారులు భావిస్తున్నారు. సంగం యుగ సాహిత్యంలో ఈ ప్రాంత ప్రస్తావన కనిపిస్తుంది. ఏడవ శతాబ్దంలో నాయనార్లు, ఆళ్వార్లు ఈ క్షేత్రాన్ని సందర్శించినట్లు సాహిత్య ఆధారాలు తెలియజేస్తున్నాయి. చోళులు, పాండ్యులు, చేరులు ఈ ఆలయ అభివృద్ధికి విశేషంగా కృషి చేశారు. పదో శతాబ్దం నుండి పదమూడో శతాబ్దం వరకు చోళరాజులు అనేక మండపాలు, శిల్పాలు నిర్మించారు. తరువాత పాండ్య రాజులు ఆలయ ప్రాకారాలను విస్తరించారు. పదహారవ శతాబ్దం నుండి తిరువితాంకూరు మహారాజుల పాలనలో ఆలయానికి మరింత వైభవం చేకూరింది. ముఖ్యంగా మార్తాండ వర్మ, ధర్మరాజు, స్వాతి తిరునాళ్ వంటి రాజులు ఆలయ ఉత్సవాలు, సంగీత సంప్రదాయం, శిల్ప నిర్మాణాలను విశేషంగా ప్రోత్సహించారు. నేటి ఆలయ రూపంలో కనిపించే అనేక నిర్మాణాలు ఈ కాలంలో అభివృద్ధి చెందాయి.

ద్రావిడ శిల్పకళకు ఈ ఆలయం అద్భుతమైన నిదర్శనం. సుమారు నూటముప్పై అడుగుల ఎత్తైన తెల్లని రాజగోపురం దూరం నుంచే భక్తులను ఆకర్షిస్తుంది. గోపురంలోని ప్రతి అంతస్తుపై చెక్కబడిన దేవతామూర్తులు, యక్షులు, గంధర్వులు, పురాణ గాథలు దక్షిణ భారత శిల్పకళా సంపదను ప్రతిబింబిస్తాయి. విశాలమైన ప్రాకారాలు, బలిపీఠం, ధ్వజస్తంభం, నంది మండపం, అనేక ఉపదేవతల సన్నిధులు ఆలయ నిర్మాణ వైభవాన్ని మరింత పెంచాయి.

ఈ ఆలయంలోని ప్రధాన గర్భగృహం అత్యంత విశిష్టమైనది. స్థాణుమలయన్ స్వామి లింగరూపంలో కొలువై ఉంటారు. ఈ లింగంలో శివుడు, విష్ణువు, బ్రహ్మదేవుడు ఏకరూపంగా ఆవిర్భవించారని ఆగమ సంప్రదాయం వివరిస్తుంది. ఈ కారణంగా శైవులు, వైష్ణవులు, స్మార్తులు అనే భేదం లేకుండా అన్ని సంప్రదాయాల భక్తులు సమాన భక్తితో ఈ స్వామిని ఆరాధిస్తారు. 

ఆలయంలోని శిల్ప సంపద ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి పొందింది. ముఖ్యంగా ఒకే రాతితో చెక్కిన సుమారు ఇరవై రెండు అడుగుల ఎత్తైన ఆంజనేయస్వామి విగ్రహం భక్తులను విస్మయానికి గురి చేస్తుంది. దక్షిణ భారతదేశంలోని అతిపెద్ద ఆంజనేయ విగ్రహాలలో ఇది ఒకటిగా భావించబడుతుంది. ఈ విగ్రహం శౌర్యం, భక్తి, వినయం అనే మూడు మహాగుణాలకు ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. ప్రతి సంవత్సరం ప్రత్యేక అభిషేకాల సమయంలో ఈ మహావిగ్రహాన్ని దర్శించేందుకు వేలాది మంది భక్తులు తరలివస్తారు.

ఆలయంలోని సంగీత స్తంభాలు కూడా అత్యంత విశిష్టమైనవి. ఒకే రాతితో నిర్మించిన ఈ స్తంభాలను మృదువుగా తట్టినప్పుడు సప్తస్వరాలను పోలిన వివిధ ధ్వనులు వినిపిస్తాయి. ప్రాచీన భారతీయ శిల్పులు శిల్పకళతో పాటు సంగీత శాస్త్రంలోనూ ఎంతటి ప్రావీణ్యం కలిగి ఉన్నారో ఈ స్తంభాలు తెలియజేస్తాయి. ఈ సంగీత స్తంభాలు భారతీయ దేవాలయ నిర్మాణ కళలో అత్యుత్తమ సృష్టిగా పరిగణించబడుతున్నాయి.

ఆలయ ప్రాంగణంలో గణపతి, సుబ్రహ్మణ్యస్వామి, దక్షిణామూర్తి, చండికేశ్వరుడు, నవగ్రహాలు, దుర్గాదేవి, అయ్యప్పస్వామి, కృష్ణుడు, రామపరివారం, నటరాజస్వామి తదితర అనేక సన్నిధులు ఉన్నాయి. ప్రతి దేవతా సన్నిధికి ప్రత్యేకమైన పురాణ నేపథ్యం, ఉత్సవ సంప్రదాయం ఉంది. ఈ కారణంగా ఒకే ఆలయంలో అనేక దైవ స్వరూపాలను దర్శించే మహాభాగ్యం భక్తులకు లభిస్తుంది.

ఆధ్యాత్మికంగా శుచీంద్రం స్థాణుమలయన్ ఆలయం పాపపరిహార క్షేత్రంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఇంద్రుడు ఇక్కడ పవిత్రతను పొందిన గాథ కారణంగా జీవితంలో చేసిన దోషాలకు ప్రాయశ్చిత్తంగా భక్తులు ఈ క్షేత్రాన్ని దర్శిస్తారు. కుటుంబ శాంతి, ఆరోగ్యం, విద్య, ఐశ్వర్యం, సంతానప్రాప్తి, వివాహసౌఖ్యం కోసం ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహిస్తారు. త్రిమూర్తుల ఏకరూప దర్శనం వల్ల సృష్టి, స్థితి, లయం అనే విశ్వచక్రాన్ని ఒకే దైవస్వరూపంలో అనుభవించగలమనే ఆధ్యాత్మిక భావన ఈ క్షేత్రంలో ప్రధానంగా కనిపిస్తుంది.

ప్రతి సంవత్సరం జరిగే మార్గశిర మాస రథోత్సవం ఈ ఆలయంలో అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడుతుంది. మహారథం గ్రామ వీధులలో ఊరేగే ఈ ఉత్సవాన్ని దర్శించేందుకు లక్షలాది మంది భక్తులు తరలివస్తారు. మహాశివరాత్రి, వైకుంఠ ఏకాదశి, నవరాత్రులు, హనుమజ్జయంతి వంటి పర్వదినాలలో కూడా ఆలయంలో విశేష పూజలు, వేదపారాయణాలు, సంగీత సేవలు, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు నిర్వహించబడతాయి. తిరువితాంకూరు రాజుల కాలం నుండి కొనసాగుతున్న సంగీత సంప్రదాయం నేటికీ ఈ ఆలయంలో సజీవంగా ఉంది.  

తమిళనాడు తిరుమీయచ్చూర్ లలితాంబిక దేవస్థానం వివరాలు




తమిళనాడులోని తిరువారూరు జిల్లాలో, పేరళం సమీపంలోని తిరుమీయచ్చూర్ గ్రామంలో వెలసిన శ్రీ మేఘనాథస్వామి–లలితాంబిక ఆలయం దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యంత పవిత్రమైన శైవ–శాక్త క్షేత్రాలలో ఒకటి. ఈ క్షేత్రాన్ని సాధారణంగా తిరుమీయచ్చూర్ లలితాంబిక ఆలయం అని పిలుస్తారు. పరమేశ్వరుడు మేఘనాథస్వామిగా, పరాశక్తి శ్రీ లలితా త్రిపురసుందరిగా ఇక్కడ కొలువై ఉన్నారు. శివుడు ప్రధాన దేవత అయినప్పటికీ, ఈ ఆలయానికి ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రత్యేక ఖ్యాతిని తెచ్చిపెట్టింది లలితాంబిక అమ్మవారి మహిమాన్వితమైన సన్నిధి. శ్రీవిద్య ఉపాసకులకు, లలితా సహస్రనామ పారాయణం చేసే భక్తులకు ఈ ఆలయం అత్యంత పవిత్రమైన క్షేత్రంగా భావించబడుతుంది. ఇది శైవ సంప్రదాయంలోని 275 పాడల్ పెట్ర స్థలాలలో ఒకటి. తిరుజ్ఞానసంబందర్ ఈ క్షేత్రాన్ని తన తేవారం పద్యాలలో స్తుతించారు. అందువల్ల ఈ ఆలయానికి కనీసం ఏడవ శతాబ్దానికి ముందే విశిష్టమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రాధాన్యం ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది.

ఈ క్షేత్ర చరిత్ర పురాణ, ఆగమ, శాసన సంప్రదాయాల సమ్మేళనంగా నిలుస్తుంది. స్థలపురాణం ప్రకారం, ఒకసారి సూర్యభగవానుడు తన ప్రకాశ గర్వంతో కాలచక్రాన్ని ఆపివేయగా, జగత్తంతా చీకటిలో మునిగిపోయింది. సూర్యుని గర్వాన్ని అణచివేయడానికి పరమేశ్వరుడు తన తేజస్సుతో అతని కాంతిని తగ్గించాడు. తన తప్పును గ్రహించిన సూర్యుడు ఈ క్షేత్రంలో శివుని ఆరాధించి క్షమాపణ కోరగా, పరమేశ్వరుడు మళ్లీ అతనికి తేజస్సును ప్రసాదించాడు. అప్పటి నుండి మేఘనాథస్వామి సూర్యదోష నివారకుడిగా ప్రసిద్ధి చెందారు. ప్రతి సంవత్సరం చిత్తిరై మాసంలో కొన్ని రోజుల పాటు ఉదయసూర్యుని కిరణాలు నేరుగా గర్భగృహంలోని స్వయంభూ లింగంపై పడేలా ఆలయ నిర్మాణం రూపొందించబడింది. ఇది ఆలయ శిల్పవైభవానికి, ఖగోళ పరిజ్ఞానానికి నిదర్శనంగా భావించబడుతుంది.

ఈ క్షేత్రానికి లలితా త్రిపురసుందరి ఆరాధనతో అత్యంత సన్నిహిత సంబంధం ఉంది. భండాసురుని సంహరించిన అనంతరం జగదంబ శాంతస్వరూపిణిగా ఈ క్షేత్రంలో కొలువై, జగత్తు శ్రేయస్సు కోసం కరుణామయిగా దర్శనమిచ్చిందని శ్రీవిద్య సంప్రదాయం చెబుతుంది. వశిన్యాది వాగ్దేవతలు ఇక్కడ అమ్మవారిని స్తుతించగా, ఆమె సహస్ర దివ్యనామాలు వెలుగులోకి వచ్చాయని, అదే లలితా సహస్రనామంగా ప్రసిద్ధి చెందిందని శ్రీవిద్య ఉపాసకుల విశ్వాసం. అందువల్ల తిరుమీయచ్చూర్ లలితా సహస్రనామంతో విడదీయరాని అనుబంధం కలిగిన మహాక్షేత్రంగా భావించబడుతుంది.

ఈ క్షేత్రానికి అగస్త్య మహర్షితో కూడా విశేష సంబంధం ఉంది. హయగ్రీవ స్వామి అగస్త్య మహర్షికి శ్రీవిద్య రహస్యాలను ఉపదేశించిన ప్రదేశంగా తిరుమీయచ్చూర్ ప్రసిద్ధి చెందింది. అగస్త్యుడు ఇక్కడ లలితాంబికను ఉపాసించి పరాశక్తి అనుగ్రహాన్ని పొందినట్లు శ్రీవిద్య సంప్రదాయం వివరిస్తుంది. అందువల్ల ఈ ఆలయం కేవలం పుణ్యక్షేత్రం మాత్రమే కాకుండా శ్రీవిద్య సాధనకు అత్యంత పవిత్రమైన ఆధ్యాత్మిక కేంద్రంగా పరిగణించబడుతోంది.

చారిత్రకంగా పరిశీలిస్తే, ఈ ఆలయానికి కనీసం పదిహేనువందల సంవత్సరాల చరిత్ర ఉన్నట్లు శాసనాలు, సాహిత్య ఆధారాలు తెలియజేస్తున్నాయి. ప్రారంభ ఆలయ నిర్మాణం ప్రాచీన చోళుల కాలానికి చెందినదిగా భావిస్తారు. కోచెంగట్ చోళుడు మొదట ఇటుకలతో ఆలయాన్ని నిర్మించినట్లు సంప్రదాయం చెబుతుంది. పదవ శతాబ్దంలో రాజరాజ చోళుని కాలంలో సెంబియన్ మహాదేవి ఆలయాన్ని గ్రానైట్ రాతితో పునర్నిర్మింపజేసినట్లు శాసన ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. అనంతరం రాజేంద్ర చోళుడు, కులోత్తుంగ చోళుడు తదితర చోళ రాజులు ఆలయాన్ని మరింత విస్తరించారు. తరువాత పాండ్యులు, విజయనగర సామ్రాజ్య పాలకులు, నాయక రాజులు కూడా గోపురాలు, మండపాలు, ప్రాకారాలు నిర్మించి ఆలయ అభివృద్ధికి తోడ్పడ్డారు. ఈ విధంగా అనేక రాజవంశాల పరిరక్షణతో ఆలయం నేటి వైభవాన్ని సంతరించుకుంది.

ద్రావిడ శిల్పకళకు ఈ ఆలయం ఒక అద్భుత నిదర్శనం. తూర్పు దిశగా ఎత్తైన రాజగోపురం భక్తులను ఆహ్వానిస్తుంది. విశాలమైన ప్రాకారాలు, శిల్పాలతో అలంకరించబడిన మండపాలు, శిలాస్తంభాలపై చెక్కిన దేవతామూర్తులు, పురాణ దృశ్యాలు, నృత్య భంగిమలు చోళ శిల్పకళా నైపుణ్యాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. గర్భగృహంపై గజపృష్ట విమానం ఉండటం ఈ ఆలయ ప్రత్యేకత. ఏనుగు వెన్నును పోలిన ఈ విమాన నిర్మాణ శైలి తమిళనాడులోని కొద్ది ప్రాచీన ఆలయాలలో మాత్రమే కనిపిస్తుంది. ఆలయ ప్రాంగణంలో పవిత్ర తీర్థం, ధ్వజస్తంభం, నంది మండపం, గణపతి, సుబ్రహ్మణ్యస్వామి, దక్షిణామూర్తి, చండికేశ్వరుడు, నవగ్రహాలు తదితర ఉపసన్నిధులు సముచిత స్థానాలలో నిర్మించబడ్డాయి.

శ్రీ మేఘనాథస్వామి స్వయంభూ లింగరూపంలో కొలువై ఉండగా, లలితాంబిక అమ్మవారి సన్నిధి ఈ ఆలయానికి ప్రాణస్వరూపం. అమ్మవారు శ్రీచక్ర రాజసింహాసనంపై మహారాజ్ఞిలా ఆసీనురాలై దర్శనమిస్తారు. అభయహస్తంతో భక్తులకు రక్షణను ప్రసాదిస్తూ, అపారమైన కరుణతో చిరునవ్వు చిందించే ఆమె రూపం భక్తులను మంత్రముగ్ధులను చేస్తుంది. శ్రీవిద్య సంప్రదాయంలో వర్ణించిన రాజరాజేశ్వరి స్వరూపాన్ని అత్యంత సుందరంగా ప్రతిబింబించే విగ్రహాలలో ఇది ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.

ఈ క్షేత్రంతో గరుత్మంతుడు, అరుణుడు జన్మించినట్లు చెప్పే పురాణ గాథ కూడా ప్రసిద్ధి చెందింది. కశ్యప మహర్షి భార్యలైన వినత, కద్రువులు ఇక్కడ శివారాధన చేసి వరప్రసాదంగా గరుడుడు, అరుణుడిని పొందినట్లు స్థలపురాణం వివరిస్తుంది. తరువాత అరుణుడు ఇక్కడే తపస్సు చేసి సూర్యభగవానుని రథసారథిగా నియమించబడ్డాడని విశ్వాసం ఉంది. ఈ గాథ కారణంగా సూర్యారాధనకు సంబంధించిన ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం కూడా ఈ క్షేత్రానికి లభించింది.

ఆధ్యాత్మికంగా తిరుమీయచ్చూర్ అత్యంత శక్తివంతమైన శ్రీవిద్య క్షేత్రంగా పరిగణించబడుతుంది. ఇక్కడ లలితా సహస్రనామ పారాయణం చేయడం, శ్రీచక్రార్చన నిర్వహించడం, త్రిపురసుందరీ ఉపాసన చేయడం విశేష ఫలప్రదమని భక్తుల విశ్వాసం. విద్య, జ్ఞానం, ఐశ్వర్యం, వివాహప్రాప్తి, కుటుంబ సామరస్యం, సంతానసౌభాగ్యం, మానసిక ప్రశాంతత, ఆధ్యాత్మిక పురోగతి కోసం వేలాది మంది భక్తులు ప్రతి సంవత్సరం ఈ క్షేత్రాన్ని దర్శిస్తారు. శైవం, శాక్తం అనే రెండు మహాసంప్రదాయాలు సమన్వయంగా కలిసిన అరుదైన క్షేత్రాలలో ఇది ఒకటి.

నవరాత్రి ఉత్సవాలు ఈ ఆలయంలో అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడతాయి. ఆ రోజులలో లలితాంబిక అమ్మవారికి విశేష అలంకారాలు, శ్రీచక్ర పూజలు, లలితా సహస్రనామ పారాయణాలు, చండీ హోమాలు జరుగుతాయి. మహాశివరాత్రి సందర్భంగా మేఘనాథస్వామికి రాత్రంతా అభిషేకాలు, రుద్రపారాయణాలు నిర్వహిస్తారు. చిత్తిరై మాసంలో జరిగే సూర్యపూజ ఉత్సవం కూడా ఆలయ ప్రధాన విశేషాలలో ఒకటి. ఆ రోజుల్లో ఉదయసూర్యుని కిరణాలు గర్భగృహంలోని స్వామివారిపై నేరుగా ప్రసరించడం వేలాది మంది భక్తులకు ఆధ్యాత్మిక అనుభూతిని కలిగిస్తుంది.

తిరుమీయచ్చూర్ లలితాంబిక ఆలయం చరిత్ర, పురాణం, శిల్పకళ, ఖగోళ విజ్ఞానం, శ్రీవిద్య తత్వం అన్నీ కలిసిన అపూర్వ ఆధ్యాత్మిక కేంద్రం. చోళుల కళాసౌందర్యం, ఋషుల తపస్సు, దేవీ మహిమ, శైవభక్తి, శాక్త సంప్రదాయం అన్నీ ఒకే క్షేత్రంలో పరిపూర్ణంగా ప్రతిఫలించిన అరుదైన దేవాలయాలలో ఇది అగ్రగణ్యమైనది. లలితా త్రిపురసుందరి అనుగ్రహాన్ని కోరే ప్రతి భక్తుడూ జీవితంలో కనీసం ఒక్కసారైనా దర్శించవలసిన మహాపుణ్యక్షేత్రాలలో తిరుమీయచ్చూర్ లలితాంబిక ఆలయం ఒకటిగా శతాబ్దాలుగా ఆరాధించబడుతోంది.


కనుగొంటి కనుగొంటి ఈ కంట నేడు - రావు బాలసరస్వతీదేవి మధుర గానం

 


కనుగొంటి కనుగొంటి ఈ కంట నేడు

సంకటహరుడైన శ్రీ వేంకటేశుని

భక్తుల బ్రోవంగా ఏడుకొండలమీద
అవతారమొందిన అలుమేలుమంగేశుని

విశ్వరూప దర్శనపు వేళ శ్రిత జనావళి గన
ముదమార వేచిన వేంకటాచలపతిని

తోమాల సేవలో నానా పరిమళ సుమమాలికావృత
నీలిదేహుని దివ్యరూపంబు గంటి
ధర్మ సంస్థాపనాసక్త నిత్యాభిషక్తుని
శంఖ చక్రధరుని మంగళాకరుని

ఈ రోజు నా కన్నులు శ్రీ వేంకటేశ్వరస్వామిని దర్శిస్తూ పరమానందాన్ని పొందుతున్నాయి. భక్తుల సంకటాలను తొలగిస్తూ, వారిని రక్షించడానికి అలమేలుమంగ సమేతంగా ఏడుకొండలపై కొలువై ఉన్న శ్రీనివాసుడు తన దివ్య కరుణను ప్రసరిస్తున్నాడు. విశ్వరూప దర్శన సమయంలో అనేకమంది భక్తులతో కలిసి ఆయన దివ్యమంగళ స్వరూపాన్ని తిలకిస్తూ, భక్తజనులు భక్తిపరవశులై ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నారు.

తోమాల సేవలో సుగంధభరిత పుష్పమాలలతో అలంకరించబడిన నీలమేఘశ్యామల దివ్యమూర్తి తన అపూర్వ సౌందర్యంతో భక్తులను మంత్రముగ్ధులను చేస్తున్నాడు. ధర్మాన్ని స్థాపిస్తూ, శంఖచక్రాలను ధరించి జగత్తుకు మంగళాన్ని ప్రసాదిస్తూ, తనను ఆశ్రయించిన వారందరినీ కాపాడుతూ శ్రీ వేంకటాచలపతి నిత్యం తన దివ్యానుగ్రహాన్ని కురిపిస్తున్నాడు. ఆయన దివ్యదర్శనం భక్తుల హృదయాలను పవిత్రం చేస్తూ, వారికి ఆధ్యాత్మిక ఆనందాన్ని ప్రసాదిస్తోంది.


రావు బాలసరస్వతీదేవి గారి గాత్రంలో ఎంత మాధుర్యమున్నదో ఈ గీతం వింటే తెలుస్తుంది. భక్తి భావనతో పాటు లాలిత్యాన్ని పండించిన వారి అమృత గానం ఆ శ్రీనివాసుని పాదాల వద్దకు తప్పక చేరే ఉంటూంది. గీత రచయిత, సంగీతకారులు ఎవరో తెలియదు. సరళమైన సాహిత్యంతోనే అద్భుతమైన భావనలను పండించవచ్చు అని ఈ గీతం మరో మారు నిరూపిస్తుంది. బాలసరస్వతి గారి గీతం కళ్లు మూసుకుని వింటే ఆ వేంకటరమణుని వైభవం కళ్లెదుట నిలుస్తుంది. అన్నమాచార్యుల వారి కలగంటి కలగంటి అనే సంకీర్తన స్ఫురణకు వస్తుంది. అనుపల్లవిలో బాలసరస్వతి గారి ఆలాపనలు అద్భుతం. స్వామికి జరిగే సేవల ప్రస్తావన ఉన్న ఈ గీతంలో ఆ నీలమేఘ శరీరుని దివ్యరూపమును గాంచిన భక్తుని హృదయ కమలములోని భావనలను మనోజ్ఞంగా ఆవిష్కరించిన ఈ గీతం బాలసరస్వతి గారి గాత్రంలో మరింత ప్రకాశించింది. నిత్యాభిషిక్తుడైన ఆ స్వామి దివ్య మంగళ స్వరూపమును గాంచిన భక్తుని ఆనందాతిశయాన్ని లలితంగా కవి తమ పదాలలో ఒలికించారు. బాలసరస్వతి గారి గాత్రాన్ని గమనిస్తే సహజంగా లలితమైన గాత్ర ధర్మం వారిది. స్వరాలను పలికిస్తూనే భావ సౌందర్యాన్ని ఇనుమడింపజేసే అద్భుతమైన గాత్ర లక్షణం వారిది. ఆనంద నిలయుడైన శ్రీనివాసుని దర్శన భాగ్యమున భక్తుని పారవశ్యాన్ని వారి గాత్రం వంద శాతం ప్రతిబింబించింది. లలిత గీతాలకు భావము అత్యంత ప్రముఖమైనది. ఆ ప్రాధాన్యతను ప్రతి ఒక్క గీతంలోనూ పలికించిన వారు బాలసరస్వతి గారు. వారికి మరో మారు వందనాలు.

30, జులై 2026, గురువారం

జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ (మాతృశ్రీ అనసూయాదేవి) జీవిత చరిత్ర


ఆంధ్రప్రదేశ్ ఆధ్యాత్మిక చరిత్రలో విశిష్ట స్థానాన్ని సంపాదించిన మహనీయులలో జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ, అంటే మాతృశ్రీ అనసూయాదేవి, ఒకరు. ఆమెను భక్తులు విశ్వజనని, అందరికీ అమ్మ అని సంబోధిస్తారు. కుల, మత, జాతి, లింగ భేదాలకు అతీతంగా సమస్త మానవాళిని తన సంతానంగా భావించి ప్రేమ, కరుణ, సమానత్వం, అన్నదానం అనే విలువలను జీవితాంతం ఆచరించి చూపిన మహోన్నత వ్యక్తిత్వం ఆమెది.

మాతృశ్రీ అనసూయాదేవి 1923 మార్చి 28న ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని గుంటూరు జిల్లా (ప్రస్తుతం బాపట్ల జిల్లా) మన్నవ గ్రామంలో శ్రీ సీతాపతిరావు, శ్రీమతి రంగమ్మ దంపతులకు జన్మించారు. ఆమెకు అనసూయ అనే పేరు పెట్టారు. ఆమె జననానికి ముందు ఈ దంపతులకు పుట్టిన ఐదుగురు పిల్లలు చిన్న వయస్సులోనే మరణించడం వల్ల, అనసూయ జననం వారి కుటుంబానికి విశేష ఆనందాన్ని కలిగించింది. చిన్ననాటి నుంచే ఆమె అసాధారణమైన ప్రశాంత స్వభావం, అపారమైన ప్రేమ, సమదృష్టిని ప్రదర్శించేవారని ఆమె జీవితాన్ని అధ్యయనం చేసినవారు పేర్కొన్నారు. ప్రతి జీవిపై ఒకే విధమైన మాతృభావంతో ఉండడం వల్ల చిన్నప్పటి నుంచే చాలామంది ఆమెను అమ్మ అని పిలవడం ప్రారంభించారు.

1936 మే 5న, పదమూడేళ్ల వయస్సులో ఆమెకు శ్రీ బ్రహ్మాండం నాగేశ్వరరావు గారితో బాపట్లలో వివాహం జరిగింది. అనంతరం ఆయన గ్రామ కరణంగా పనిచేసిన జిల్లెళ్ళమూడి గ్రామానికి కుటుంబం స్థిరపడింది. వారికి ఇద్దరు కుమారులు, ఒక కుమార్తె జన్మించారు. కుటుంబ బాధ్యతలను నిర్వర్తిస్తూ సాధారణ గృహిణిగా జీవించినప్పటికీ, ఆమె మాతృత్వం కుటుంబానికే పరిమితం కాలేదు. గ్రామానికి వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరినీ తన సంతానంగా భావించి ప్రేమతో ఆదరించేది. కుటుంబ సభ్యులు, బంధువులు, గ్రామస్తులు, అతిథులు అనే తేడా లేకుండా అందరికీ సమానమైన ఆప్యాయత చూపేది.

1950ల మధ్యకాలం నుంచి అమ్మ గొప్పతనం గురించి వార్తలు విస్తృతంగా వ్యాపించసాగాయి. ఆమెను దర్శించడానికి వివిధ ప్రాంతాల నుంచి భక్తులు జిల్లెళ్ళమూడికి రావడం ప్రారంభమైంది. అయితే అమ్మ తనను తాను గురువుగా లేదా యోగినిగా ప్రకటించుకోలేదు. తాను అందరికీ అమ్మననే భావంతోనే జీవించింది. ఆమె సందేశం ఎంతో సరళమైనది. ప్రేమించాలి, సేవ చేయాలి, ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టాలి అనే జీవన విధానాన్నే ఆమె బోధించింది. ప్రతి మనిషిలోనూ దైవాన్ని దర్శించాలని, మానవ సేవే పరమమైన ఆధ్యాత్మిక సాధన అని ఆమె జీవితంతోనే నిరూపించింది.

1958 ఆగస్టు 15న జిల్లెళ్ళమూడిలో అన్నపూర్ణాలయం ప్రారంభమైంది. ఇది అమ్మ జీవితంలో అత్యంత విశిష్టమైన ఘట్టంగా భావించబడుతుంది. అక్కడికి వచ్చే ఎవరైనా ధనికుడైనా, పేదవాడైనా, ఏ కులం లేదా మతానికి చెందిన వారైనా ఎటువంటి భేదం లేకుండా ఉచితంగా భోజనం చేసే విధానాన్ని ఆమె నెలకొల్పింది. ఆకలితో వచ్చినవాడు తృప్తిగా వెళ్లాలనే ఆమె సంకల్పమే ఈ సేవా కార్యక్రమానికి మూలం. ఈ అన్నదాన పరంపర నేటికీ నిరంతరంగా కొనసాగుతూ వేలాది మందికి ఆహారం అందిస్తోంది. అన్నదానం అనేది కేవలం దానం మాత్రమే కాకుండా, తల్లి తన బిడ్డకు భోజనం పెట్టినట్లుగా ప్రేమను వ్యక్తం చేసే పవిత్ర సేవ అని అమ్మ భావించేది.

క్రింది పేరాను తగిన స్థానంలో, అన్నపూర్ణాలయం గురించి ఉన్న భాగం తర్వాత చేర్చవచ్చు.

అమ్మ జీవితంలో చారిత్రాత్మక ఘట్టం ఆమె యాభైవ జన్మదిన మహోత్సవం. 1973లో నిర్వహించిన ఈ స్వర్ణోత్సవ వేడుకలకు దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుండి అపార సంఖ్యలో భక్తులు, సందర్శకులు జిల్లెళ్ళమూడికి తరలివచ్చారు. ఆ సందర్భంగా గ్రామంలో అపూర్వ స్థాయిలో అన్నదాన కార్యక్రమం నిర్వహించబడింది. విశ్వసనీయ ఆశ్రమ రికార్డులు మరియు అమ్మ జీవిత చరిత్రల ప్రకారం, ఆ వేడుకల సందర్భంగా లక్ష మందికి పైగా భక్తులకు అన్నప్రసాదం వడ్డించబడింది. చిన్న గ్రామమైన జిల్లెళ్ళమూడిలో ఇంత భారీ స్థాయిలో, ఎటువంటి కుల, మత, ప్రాంత భేదాలు లేకుండా అందరికీ ఆతిథ్యం అందించడం ఆ కాలంలో విశేషంగా గుర్తించబడింది. ఈ మహా అన్నదాన కార్యక్రమం ద్వారా ఆకలితో వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరూ తృప్తిగా వెళ్లాలనే అమ్మ సంకల్పం ఎంత గొప్పదో ప్రపంచానికి చాటబడింది. ఆమె బోధించిన ప్రేమ, సమానత్వం, సేవాభావం ఆ మహోత్సవంలో ప్రత్యక్షంగా ఆచరణలో కనిపించాయి. ఈ కార్యక్రమం జిల్లెళ్ళమూడి చరిత్రలోనే కాకుండా, ఆంధ్రప్రదేశ్ ఆధ్యాత్మిక మరియు సేవా చరిత్రలో కూడా ఒక చిరస్మరణీయ ఘట్టంగా నిలిచిపోయింది.

అమ్మ బోధనలు క్లిష్టమైన తత్వశాస్త్ర భాషలో కాకుండా, ప్రతి సాధారణ మనిషికీ అర్థమయ్యే సరళమైన మాటల్లో ఉండేవి. ప్రతి జీవిపై మాతృభావం కలిగి ఉండాలని, ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడం అత్యున్నత సేవ అని, ప్రేమకు మించిన అద్భుతం లేదని ఆమె తరచుగా చెప్పేది. కుల, మత, జాతి భేదాలు మనుషులు సృష్టించినవేనని, తల్లి దృష్టిలో అందరూ సమానులేనని ఆమె స్పష్టంగా తెలియజేసింది. సేవ ద్వారా కలిగే తృప్తియే నిజమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభూతి అని ఆమె తన జీవితమంతా ఆచరించి చూపింది.

అమ్మ ప్రభావంతో జిల్లెళ్ళమూడి ఒక ప్రముఖ ఆధ్యాత్మిక కేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుంచి పండితులు, రచయితలు, అధికారులు, శాస్త్రవేత్తలు, విద్యార్థులు, సామాన్య ప్రజలు ఆమెను దర్శించడానికి వచ్చేవారు. ఆమెతో కొద్దిసేపు గడిపిన వారికే మానసిక ప్రశాంతత, ఆత్మవిశ్వాసం, జీవితంపై కొత్త దృక్పథం కలిగేదని అనేక మంది తమ అనుభవాలను వివరించారు. ఆమె వద్దకు వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరినీ వారి స్థితిగతులను బట్టి ఓదార్చడం, ధైర్యం చెప్పడం, ప్రేమతో ఆదరించడం ఆమె సహజ స్వభావం.

దాదాపు మూడు దశాబ్దాల పాటు వేలాది మంది భక్తులకు ప్రేమ, ధైర్యం, ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకత్వాన్ని అందించిన అమ్మ 1985 జూన్ 12న జిల్లెళ్ళమూడిలో తన భౌతిక దేహాన్ని విడిచారు. భక్తులు దీనిని మహాసమాధిగా భావిస్తారు. ఆమె అనంతరం కూడా జిల్లెళ్ళమూడి ఆధ్యాత్మిక సేవా కేంద్రంగా కొనసాగుతూ, అన్నపూర్ణాలయం మరియు ఇతర సేవా కార్యక్రమాల ద్వారా ఆమె సందేశాన్ని ప్రపంచానికి చేరవేస్తోంది.

జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ ప్రత్యేకత కేవలం ఆధ్యాత్మిక బోధనలలోనే కాదు, ఆ బోధనలను తన జీవితంలో ఆచరించి చూపడంలో ఉంది. ప్రేమ, కరుణ, సమానత్వం, నిస్వార్థ సేవ, అన్నదానం అనే విలువలను ఆమె జీవితాంతం పాటించింది. ప్రతి మనిషిని తన సంతానంగా భావించడం, బాధలో ఉన్నవారికి ఓదార్పు ఇవ్వడం, ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడం, భేదభావాలు లేని సమాజాన్ని ఆకాంక్షించడం ఆమె జీవిత సందేశం. అందుకే ఆమెను విశ్వజనని అని భక్తులు ఆరాధిస్తారు.

నేటికీ జిల్లెళ్ళమూడి లక్షలాది మంది భక్తులకు ఆధ్యాత్మిక ప్రశాంతత, సేవాభావం, మానవ సమానత్వానికి ప్రతీకగా నిలుస్తోంది. మాతృశ్రీ అనసూయాదేవి జీవితం ప్రేమ, కరుణ, నిస్వార్థ సేవల ద్వారా మానవజీవితాన్ని ఎలా ఉన్నతంగా మలచవచ్చో చూపిన అపూర్వ ఆదర్శం. ఆమె బోధనలు మరియు సేవా తత్వం కాలాతీతమైనవి. అందువల్ల జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ ప్రభావం తరతరాలకు స్ఫూర్తినిస్తూ శాశ్వతంగా నిలిచి ఉంటుంది. 

జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ మాతృత్వ మహిమకు ఆకర్షితులైన వారు సామాన్య భక్తులే కాకుండా అనేక మంది ఆధ్యాత్మిక మహనీయులు, తత్వవేత్తలు, రచయితలు, విద్యావేత్తలు కూడా ఉన్నారు. కుర్తాళం పీఠాధిపతులు సిద్ధేశ్వరానందభారతీస్వామి వారు, సద్గురు శ్రీ శివానందమూర్తి, స్వామి పూర్ణానంద, అవధూతేంద్ర  స్వామి, విశ్వయోగి విశ్వంజీ వంటి ఆధ్యాత్మిక మహనీయులు అమ్మను దర్శించి ఆమె దివ్య మాతృత్వాన్ని, సమదృష్టిని, ప్రేమస్వరూపాన్ని గొప్పగా కొనియాడారు. ప్రముఖ పాత్రికేయుడు, రచయిత డాక్టర్ పొత్తూరి వెంకటేశ్వరరావు గారు అమ్మతో తనకు కలిగిన అనుభవాలను అనేక వ్యాసాలు, ప్రసంగాల ద్వారా ప్రజలకు పరిచయం చేస్తూ, ఆమెను ఒక అపూర్వ విశ్వమాతగా అభివర్ణించారు. భారతదేశంతో పాటు విదేశాలకు చెందిన అనేక మంది ఆధ్యాత్మిక అన్వేషకులు కూడా అమ్మ ప్రభావానికి లోనయ్యారు. ముఖ్యంగా అమెరికన్ రచయిత రిచర్డ్ షిఫ్‌మన్ అమ్మ జీవితాన్ని, బోధనలను లోతుగా అధ్యయనం చేసి ఆమెపై గ్రంథాలు, వ్యాసాలు రచించడం ద్వారా ప్రపంచవ్యాప్తంగా అనేక మందికి జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మను పరిచయం చేశారు. అలాగే యూరప్, అమెరికా, ఆస్ట్రేలియా, జపాన్ తదితర దేశాలకు చెందిన భక్తులు జిల్లెళ్ళమూడిని సందర్శించి, అమ్మ ప్రేమ, అన్నదానం, మానవ సమానత్వ సందేశాన్ని తమ తమ దేశాల్లో విస్తరించేందుకు కృషి చేశారు. ఈ విధంగా అమ్మ ప్రభావం ప్రాంతీయ స్థాయిని దాటి అంతర్జాతీయ స్థాయికి విస్తరించి, విశ్వమాతగా ఆమెకు చిరస్థాయిగా గౌరవాన్ని తీసుకువచ్చింది.

మాతృశ్రీ అనసూయాదేవి జన్మ శతాబ్ది ఉత్సవాలు 2023 సంవత్సరంలో జిల్లెళ్ళమూడిలో అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడ్డాయి. ఆమె జన్మదినమైన మార్చి 28ను పురస్కరించుకొని ప్రారంభమైన ఈ శతజయంతి వేడుకల్లో దేశ విదేశాల నుండి వేలాది మంది భక్తులు పాల్గొని అమ్మకు ఘనంగా నివాళులర్పించారు. ఈ సందర్భంగా ప్రత్యేక పూజలు, వేదపారాయణాలు, ఆధ్యాత్మిక సభలు, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు, సేవా కార్యక్రమాలు మరియు మహా అన్నదానం నిర్వహించబడ్డాయి. అమ్మ బోధించిన ప్రేమ, సమానత్వం, మానవసేవ, అన్నదానం వంటి ఆదర్శాలను మరింత విస్తృతంగా ప్రజల్లోకి తీసుకెళ్లాలనే సంకల్పాన్ని ఆశ్రమం పునరుద్ఘాటించింది. శతజయంతి ఉత్సవాలు జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ ప్రభావం కాలంతో పరిమితం కాలేదని, ఆమె సందేశం నేటికీ లక్షలాది మంది జీవితాలకు స్ఫూర్తిగా నిలుస్తోందని మరోసారి చాటిచెప్పాయి.

పాండురంగ మహత్యం – 1957: భక్తి రస కావ్యం

1957 నవంబర్ 28న విడుదలైన పాండురంగ మహత్యం తెలుగు భక్తి చిత్రాల చరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన మైలురాయి. నేషనల్ ఆర్ట్ థియేటర్స్ పతాకంపై నందమూరి త్రివిక్...