3, ఆగస్టు 2026, సోమవారం

కొల్లూరు మూకాంబికా దేవి ఆలయం




కర్ణాటక రాష్ట్రంలోని ఉడుపి జిల్లాలో పశ్చిమ కనుమల సౌందర్య మధ్య, సౌపర్ణికా నది తీరాన వెలసిన కొల్లూరు శ్రీ మూకాంబికా దేవి ఆలయం దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యంత మహిమాన్వితమైన శక్తి క్షేత్రాలలో ఒకటి. ప్రకృతి సౌందర్యం, వేదాగమ సంప్రదాయం, శక్తి ఉపాసన, అద్వైత తత్వం అన్నీ ఏకమై వెలుగొందుతున్న ఈ దివ్యక్షేత్రం శతాబ్దాలుగా భక్తులను ఆకర్షిస్తోంది. ఇక్కడ జగన్మాత మూకాంబికా దేవిగా కొలువై ఉండగా, ఆమెను మహాకాళి, మహాలక్ష్మి, మహాసరస్వతి త్రిశక్తుల సమైక్య స్వరూపిణిగా ఆరాధిస్తారు. విద్య, జ్ఞానం, ధైర్యం, ఐశ్వర్యం, ఆధ్యాత్మిక పురోగతి కోరుకునే భక్తులకు ఈ క్షేత్రం అత్యంత పవిత్రమైన సాధనాభూమిగా భావించబడుతుంది.

ఈ క్షేత్ర చరిత్ర పురాణకాలంలో ప్రారంభమవుతుంది. కొడచాద్రి పర్వత ప్రాంతంలో మహర్షి కోలుడు తీవ్రమైన తపస్సు చేస్తూ జగన్మాతను ఆరాధించాడని స్థలపురాణం వివరిస్తుంది. అతని తపస్సుకు సంతోషించిన ఆదిపరాశక్తి ఈ ప్రాంతంలో శాశ్వతంగా నివసించి లోకక్షేమాన్ని కాపాడుతానని వరమిచ్చింది. మహర్షి కోలుడి పేరుమీదుగా ఈ ప్రాంతానికి కొల్లూరు అనే పేరు ఏర్పడిందని సంప్రదాయం చెబుతుంది.

అదే సమయంలో కౌమాసురుడు అనే రాక్షసుడు పరమశివుని ప్రసన్నం చేసుకొని అపారమైన శక్తిని పొందాలని ఘోర తపస్సు చేశాడు. దేవతలు అతని ఉద్దేశాన్ని గ్రహించి జగదంబను ప్రార్థించారు. జగన్మాత తన యోగమాయతో అతని వాక్కును హరించింది. మాటలు కోల్పోయిన ఆ రాక్షసుడు మూగవాడిగా మారడంతో అతనికి మూకాసురుడు అనే పేరు వచ్చింది. అనంతరం అతడు దేవతలను, ఋషులను హింసించసాగాడు. జగదంబ మహాదేవి అతనితో ఘోర యుద్ధం చేసి సంహరించింది. మరణించే ముందు మూకాసురుడు తన పేరుతో అమ్మవారు ప్రసిద్ధి చెందాలని ప్రార్థించగా, ఆమె అతని కోరికను మన్నించి మూకాంబికా అనే నామంతో ఈ క్షేత్రంలో శాశ్వతంగా కొలువుదీరిందని స్థలపురాణం వివరిస్తుంది.

ఈ క్షేత్ర మహిమను పరశురామ క్షేత్రంతో కూడా అనుసంధానిస్తారు. పరశురాముడు సముద్రాన్ని వెనక్కు నెట్టి సృష్టించిన పవిత్ర భూమిలో కొల్లూరు ఒక ముఖ్యమైన దివ్యక్షేత్రంగా భావించబడుతుంది. కొడచాద్రి పర్వతాలు, సౌపర్ణికా నది, దట్టమైన అరణ్యాలు ఈ క్షేత్రానికి అపూర్వమైన ఆధ్యాత్మిక వాతావరణాన్ని కల్పిస్తున్నాయి.

చారిత్రకంగా పరిశీలిస్తే, కొల్లూరులో శక్తి ఆరాధన అత్యంత ప్రాచీనమైనది. ప్రారంభ దేవాలయం కదంబుల కాలానికి ముందే ఉండి ఉండవచ్చని చరిత్రకారులు భావిస్తున్నారు. అనంతరం అలూపులు, హోయసళులు, విజయనగర రాజులు, కేలడి నాయకులు ఆలయ అభివృద్ధికి విశేష కృషి చేశారు. వివిధ రాజులు గర్భగృహం, ముఖమండపం, దీపస్తంభం, ప్రాకారాలు, ఉత్సవాల నిర్వహణ కోసం అనేక దానాలు చేశారు. నేటి ఆలయ నిర్మాణంలో ఈ వివిధ రాజవంశాల శిల్పశైలి స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

ఈ ఆలయానికి ఆదిశంకర భగవత్పాదులతో అత్యంత సన్నిహితమైన సంబంధం ఉంది. సంప్రదాయం ప్రకారం ఆదిశంకరులు భారతదేశమంతా తీర్థయాత్ర చేస్తూ కొల్లూరుకు వచ్చారు. ఇక్కడి స్వయంభూ జ్యోతిర్లింగంలో వెలసిన పరాశక్తిని దర్శించి దీర్ఘకాలం ధ్యానం చేశారు. మొదట జగదంబను కేరళకు తీసుకువెళ్లాలని ఆయన సంకల్పించినట్లు కథనం చెబుతుంది. అమ్మవారు అందుకు అంగీకరించినా, వెనక్కి తిరిగి చూడకూడదని షరతు విధించిందని సంప్రదాయం. కొల్లూరు సమీపంలో ఆమె పాదనాదం వినిపించకపోవడంతో శంకరులు వెనక్కి తిరిగి చూడగా, అమ్మవారు అక్కడే నిలిచిపోయిందని చెబుతారు. అనంతరం ఆమె ఆజ్ఞతో ఆదిశంకరులు కొల్లూరులోనే ఆమెను ప్రతిష్ఠించి, శ్రీచక్రాన్ని స్థాపించి శ్రీవిద్యారాధనను వ్యవస్థీకరించారని విశ్వాసం. ఈ కారణంగా కొల్లూరు మూకాంబికా ఆలయం అద్వైత సంప్రదాయంలో విశిష్ట స్థానాన్ని సంపాదించింది.

సంప్రదాయం ప్రకారం ఆదిశంకరులు ఇక్కడ అమ్మవారిని స్తుతిస్తూ అనేక స్తోత్రాలను పారాయణం చేశారని, ఆమె అనుగ్రహంతో జ్ఞానసిద్ధిని మరింత విస్తరించారని భావిస్తారు. నేటికీ ఆలయంలో ఆదిశంకరుల స్మారక సన్నిధి ఉంది. అద్వైత సంప్రదాయానికి చెందిన సన్యాసులు, వేదపండితులు ఈ క్షేత్రాన్ని అత్యంత పవిత్రమైన శక్తి పీఠంగా గౌరవిస్తారు.

ఈ ఆలయంలోని ప్రధాన విశిష్టత గర్భగృహంలోని స్వయంభూ లింగం. ఇది సాధారణ శివలింగం కాదు. లింగం మధ్యలో సహజసిద్ధంగా కనిపించే స్వర్ణరేఖ శివశక్తుల అభేద స్వరూపానికి ప్రతీకగా భావించబడుతుంది. ఈ స్వర్ణరేఖ ఒకవైపు శివతత్వాన్ని, మరోవైపు పరాశక్తి తత్వాన్ని సూచిస్తుందని ఆగమ సంప్రదాయం వివరిస్తుంది. అందువల్ల ఇక్కడ శివుడూ, శక్తీ వేరువేరుగా కాకుండా ఏకరూపంగా ఆరాధింపబడతారు.

అమ్మవారి విగ్రహం పంచలోహాలతో నిర్మించబడిన అత్యంత సుందరమైన రూపం. ఆమె పద్మాసనంలో ఆసీనురాలై నాలుగు చేతులతో శంఖం, చక్రం, అభయముద్ర, వరదముద్రలను ప్రదర్శిస్తూ దర్శనమిస్తుంది. ఈ రూపంలో మహాకాళి శక్తి, మహాలక్ష్మి కరుణ, మహాసరస్వతి జ్ఞానం ఏకకాలంలో వ్యక్తమవుతాయని భక్తులు విశ్వసిస్తారు. అందువల్ల విద్యారంభం చేసే చిన్నారులను ఈ క్షేత్రానికి తీసుకువచ్చి అక్షరాభ్యాసం చేయించడం శతాబ్దాలుగా కొనసాగుతున్న సంప్రదాయం.

ఆలయ నిర్మాణం కేరళ మరియు ద్రావిడ శిల్పశైలుల సమన్వయాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. గర్భగృహం, అంతరాలయం, ముఖమండపం, విశాల ప్రాకారం, బంగారు ధ్వజస్తంభం, దీపస్తంభం భక్తులను ఆకట్టుకుంటాయి. ప్రధాన ద్వారం ద్వారా ప్రవేశించిన తరువాత ధ్వజస్తంభం, బలిపీఠం దాటి గర్భగృహానికి చేరుకునే విధంగా నిర్మాణం రూపొందించబడింది. ప్రాకారాలలో గణపతి, సుబ్రహ్మణ్యస్వామి, వీరభద్రుడు, ఆంజనేయస్వామి, నాగదేవతలు, ఆదిశంకరాచార్యుల సన్నిధులు ఉన్నాయి.

ఈ క్షేత్రానికి సౌపర్ణికా నది అత్యంత పవిత్రమైనది. గరుత్మంతుడు తన తపస్సు చేసిన ప్రాంతంగా ఈ నదికి సౌపర్ణికా అనే పేరు వచ్చినట్లు పురాణం చెబుతుంది. ఈ నదిలో స్నానం చేసి అమ్మవారిని దర్శిస్తే శారీరక, మానసిక, ఆధ్యాత్మిక శుద్ధి కలుగుతుందని భక్తుల విశ్వాసం. కొడాచాద్రి పర్వత శిఖరాన్ని దర్శించడం కూడా ఈ యాత్రలో భాగంగా భావిస్తారు.

మూకాంబికా అమ్మవారిని విద్యాదేవిగా దేశవ్యాప్తంగా భక్తులు ఆరాధిస్తారు. ముఖ్యంగా కర్ణాటక, కేరళ, తమిళనాడు, ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రాల నుండి వేలాది మంది తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలకు అక్షరాభ్యాసం చేయించేందుకు ఇక్కడికి వస్తారు. సంగీతం, నృత్యం, వేదాధ్యయనం, సాహిత్యం, కళలలో ప్రవేశించే వారు అమ్మవారి అనుగ్రహాన్ని ప్రత్యేకంగా కోరుకుంటారు. అందుకే ఆమెను దక్షిణ భారతదేశంలోని సరస్వతీ స్వరూపిణిగా కూడా గౌరవిస్తారు.

ఆలయంలో ప్రతిరోజూ అత్యంత నియమనిష్ఠలతో నిత్యపూజలు నిర్వహించబడతాయి. తెల్లవారుజామున నిర్మాల్య దర్శనంతో ప్రారంభమై ఉషఃపూజ, పంచామృతాభిషేకం, అలంకారం, ఉచ్చిపూజ, మహానైవేద్యం, సాయంకాల దీపారాధన, రాత్రి పూజల వరకు వివిధ సేవలు జరుగుతాయి. ప్రతి పూజలో వేదమంత్రాలు, దేవీ సూక్తాలు, లలితా సహస్రనామ పారాయణం, సంగీత సేవలు నిర్వహించబడతాయి. సాయంకాల దీపారాధన సమయంలో ఆలయ వాతావరణం భక్తిపారవశ్యంతో నిండిపోతుంది.

నవరాత్రి మహోత్సవం ఈ ఆలయంలో అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడే ఉత్సవం. తొమ్మిది రోజుల పాటు అమ్మవారు వివిధ అలంకారాలలో దర్శనమిస్తూ భక్తులకు అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తారు. మహానవమి, విజయదశమి రోజుల్లో వేలాది మంది చిన్నారులకు అక్షరాభ్యాసం నిర్వహించడం ఈ క్షేత్రానికి విశిష్టమైన సంప్రదాయం. ఫాల్గుణ మాస రథోత్సవం, దీపోత్సవం, శారదా నవరాత్రులు కూడా అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో జరుగుతాయి.

కొల్లూరు మూకాంబికా ఆలయం కేవలం ఒక శక్తి క్షేత్రం మాత్రమే కాదు. శివశక్తుల అభేద తత్వానికి, జ్ఞానసంప్రదాయానికి, అద్వైత దర్శనానికి, వేదాగమ పరంపరకు జీవంతమైన చిహ్నం. మహర్షి కోలుడి తపస్సు, మూకాసుర వధ, ఆదిశంకరుల ఆరాధన, స్వయంభూ జ్యోతిర్లింగంలోని స్వర్ణరేఖ, సౌపర్ణికా నది పవిత్రత, విద్యాదేవిగా అమ్మవారి అనుగ్రహం ఈ క్షేత్రాన్ని భారతదేశంలోని అత్యంత మహిమాన్వితమైన దేవీక్షేత్రాలలో ఒకటిగా నిలబెట్టాయి. నేటికీ లక్షలాది మంది భక్తులు మూకాంబికా అమ్మవారిని దర్శించి జ్ఞానం, భక్తి, ధైర్యం, ఆధ్యాత్మిక శాంతిని పొందడం తమ జీవితంలో అపూర్వమైన దైవానుగ్రహంగా భావిస్తారు.


కర్నాటక సంగీత విదుషీమణులు రంజని–గాయత్రి



రంజని–గాయత్రిల సంగీత ప్రస్థానంలో అభంగ్‌లకు ఒక విశిష్ట స్థానం ఉంది. మహారాష్ట్ర భక్తి సంప్రదాయానికి చెందిన సంత్ తుకారాం, సంత్ నామదేవ్, సంత్ ఏక్‌నాథ్, సంత్ జనాబాయి వంటి మహనీయుల అభంగ్‌లను వారు కర్ణాటక సంగీత సౌందర్యంతో మేళవించి ఆలపించడం ద్వారా వాటికి దేశవ్యాప్తంగా అపార ఆదరణ లభించింది. మరాఠీ ఉచ్చారణలోని స్వచ్ఛత, సాహిత్యంలోని భక్తిభావాన్ని హృదయానికి హత్తుకునే విధంగా వ్యక్తీకరించడం, సంప్రదాయ రాగాలకు అనుగుణంగా చేసిన స్వరరచనలు, లయబద్ధమైన ప్రదర్శన వారి అభంగ్‌లకు ప్రత్యేక గుర్తింపును తీసుకొచ్చాయి. కచేరీల చివరి భాగంలో వారు ఆలపించే అభంగ్‌లు శ్రోతలను భక్తిరసంలో ముంచెత్తుతూ సంగీతానందాన్ని పరాకాష్ఠకు చేర్చుతాయి. కర్ణాటక సంగీత పరిమితులను దాటి భారతీయ భక్తి సంగీతంలోని వైవిధ్యాన్ని ప్రపంచవ్యాప్తంగా పరిచయం చేయడంలో రంజని–గాయత్రి చేసిన ఈ కృషి విశేషమైనదిగా సంగీత విమర్శకులు, రసికులు ఏకగ్రీవంగా ప్రశంసిస్తుంటారు.కర్ణాటక సంగీత ప్రపంచంలో ఒకే స్వరంతో, ఒకే మనసుతో, ఒకే సాధనతో శ్రోతలను మంత్రముగ్ధులను చేస్తున్న అక్కాచెల్లెళ్ల జంట రంజని–గాయత్రి. సంప్రదాయాన్ని అత్యున్నత స్థాయిలో పరిరక్షిస్తూనే, మనోధర్మ సంగీతానికి నూతన దిశలను చూపిన ఆధునిక సంగీత విదుషీమణులుగా వీరికి ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. గాత్ర సంగీతం, వయోలిన్ వాదనం, సంగీత స్వరరచన, బోధన, పరిశోధన వంటి అనేక రంగాల్లో తమదైన ముద్ర వేసి ప్రపంచవ్యాప్తంగా కర్ణాటక సంగీతాన్ని మరింత విస్తరింపజేశారు. దాదాపు నాలుగు దశాబ్దాలుగా సాగుతున్న వారి సంగీత ప్రస్థానం నిబద్ధత, కఠోర సాధన, గురుభక్తి, సృజనాత్మకతలకు ప్రతీకగా నిలిచింది.

రంజని 1973లో, గాయత్రి 1976లో ముంబైలో సంగీతాభిమాన కుటుంబంలో జన్మించారు. వారి తండ్రి ఎన్. బాలసుబ్రహ్మణ్యం సంగీతాభిరుచి కలిగినవారు కాగా, తల్లి మీనాక్షి బాలసుబ్రహ్మణ్యం కర్ణాటక సంగీత విదుషి. ఇంటి వాతావరణమే వారికి తొలి సంగీత పాఠశాలగా మారింది. చిన్న వయస్సులోనే గాయత్రి అనేక రాగాలను గుర్తించే అసాధారణ ప్రతిభను ప్రదర్శించగా, రంజని లయపట్ల అద్భుతమైన అవగాహన కనబరిచింది. ఈ సహజ ప్రతిభను గుర్తించిన తల్లిదండ్రులు వారిని క్రమబద్ధమైన సంగీత విద్య వైపు నడిపించారు.

వారి సంగీత ప్రయాణం తొలుత వయోలిన్‌తో ప్రారంభమైంది. ప్రముఖ గురువు టి. ఎస్. కృష్ణస్వామి వద్ద రంజని తొమ్మిదేళ్ల వయస్సులో, గాయత్రి ఆరేళ్ల వయస్సులో వయోలిన్ శిక్షణ ప్రారంభించారు. కొద్ది సంవత్సరాల్లోనే అద్భుత ప్రతిభను కనబరిచి, 1986లో తమ తొలి ప్రజా సంగీత ప్రదర్శన ఇచ్చారు. అనంతరం దేశంలోని ప్రముఖ సభల్లో వయోలిన్ ద్వయంగా అనేక కచేరీలు నిర్వహించడమే కాకుండా, డి. కె. పట్టమ్మాళ్, డాక్టర్ ఎం. బాలమురళీకృష్ణ, టి. విశ్వనాథన్ వంటి మహా విద్వాంసులకు సహవాద్యకారిణులుగా కూడా సేవలందించారు. యువ వయస్సులోనే ఆల్ ఇండియా రేడియో జాతీయ వయోలిన్ పోటీలో విజయం సాధించడం, ప్రతిభా వేతనాలు పొందడం వారి ప్రారంభ విజయాలకు నిదర్శనం.

వయోలిన్‌లో విశేష కీర్తి సంపాదించిన అనంతరం, గాత్ర సంగీతంలో మరింత లోతుగా ప్రవేశించాలని సంకల్పించిన ఈ అక్కాచెల్లెళ్లు చెన్నైకి వచ్చి ప్రముఖ సంగీతాచార్యులు పద్మభూషణ్ పి. ఎస్. నారాయణస్వామి శిష్యరికాన్ని స్వీకరించారు. ఆయన వద్ద కఠినమైన గురుకుల పద్ధతిలో అభ్యసించి రాగభావం, కీర్తనల సాహిత్యార్థం, మనోధర్మ సంగీతం, లయనైపుణ్యం వంటి అంశాల్లో అసాధారణ ప్రావీణ్యం సంపాదించారు. తల్లి వద్ద పొందిన పునాది, టి. ఎస్. కృష్ణస్వామి వద్ద నేర్చుకున్న వయోలిన్ విద్య, పి. ఎస్. నారాయణస్వామి వద్ద పొందిన గాత్ర సంగీత శిక్షణ కలిసి వారి ప్రత్యేక బాణీకి రూపకల్పన చేశాయి.

1990ల చివరి నుంచి గాత్ర ద్వయంగా వారి కచేరీలు విశేష ఆదరణ పొందడం ప్రారంభమైంది. సంపూర్ణ శ్రుతిశుద్ధి, స్వరసామరస్యం, పరస్పర అవగాహన, భావవ్యక్తీకరణ, లయపట్ల అసాధారణ పట్టు, రాగాల లోతైన విస్తరణ, క్లిష్టమైన రాగం–తానం–పల్లవిని అత్యంత సహజంగా, సౌందర్యంతో ఆవిష్కరించే నైపుణ్యం వారిని సమకాలీన కర్ణాటక సంగీతంలో అగ్రశ్రేణి విదుషీమణులుగా నిలబెట్టాయి. ఇద్దరి గొంతులు ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోతూ వినిపించే తీరు వారి సంగీతానికి విశిష్టమైన ఆకర్షణ.

వారి సంగీతంలోని మరో విశేషం సంప్రదాయాన్ని ఏమాత్రం దెబ్బతీయకుండా కొత్త ఆలోచనలకు స్థానం కల్పించడం. సంస్కృతం, తెలుగు, తమిళం, కన్నడ, హిందీ, మరాఠీ తదితర భాషలలోని కృతులను సమాన నైపుణ్యంతో ఆలపిస్తారు. అభంగ్‌లకు, ఆదిశంకరాచార్యుల స్తోత్రాలకు, అరుణగిరినాథర్ రచనలకు స్వరరచన చేసి వాటిని ప్రజాదరణ పొందేలా చేశారు. సంగీతంలో సృజనాత్మక ప్రయోగాలకు ప్రాధాన్యం ఇస్తూ రాజా బై రాగా, రసా బై రాగా వంటి భావనాత్మక సంగీత కార్యక్రమాలను రూపొందించారు. అలాగే గాయత్రి రూపకల్పన చేసిన స్వర ధురి వంటి సంగీత భావనలు వారి పరిశోధనాత్మక దృక్పథాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.

వారి కృషికి అనేక ప్రతిష్ఠాత్మక పురస్కారాలు లభించాయి. భారత ప్రభుత్వం 2026లో వారికి పద్మశ్రీ పురస్కారాన్ని ప్రకటించింది. అంతకుముందు తమిళనాడు ప్రభుత్వ కళైమామణి, సంస్కృతి పురస్కార్, భారతీయ విద్యాభవన్ జీవితసాఫల్య పురస్కారం, సంగీత కళా శిరోమణి, వాణి కళా సుధాకర, సామగాన మాతంగ జాతీయ పురస్కారం, కల్కి కృష్ణమూర్తి స్మారక పురస్కారం వంటి అనేక గౌరవాలు అందుకున్నారు. దేశ విదేశాల్లోని ప్రముఖ సంగీత సభలు వారిని ఘనంగా సత్కరించాయి.

సంగీత విదుషీమణులుగా మాత్రమే కాకుండా గురువులుగా కూడా రంజని–గాయత్రి విశిష్ట సేవలందిస్తున్నారు. ప్రపంచవ్యాప్తంగా వందలాది మంది విద్యార్థులకు క్రమబద్ధమైన శిక్షణ అందిస్తూ, వర్క్‌షాప్‌లు, ఉపన్యాస–ప్రదర్శనలు నిర్వహిస్తూ కర్ణాటక సంగీత పరంపరను తదుపరి తరాలకు అందిస్తున్నారు. వారి శిష్యులు భారతదేశంతో పాటు అమెరికా, యూరప్, ఆస్ట్రేలియా, సింగపూర్ తదితర దేశాల్లో సంగీత కచేరీలు నిర్వహిస్తూ వారి బాణీని విస్తరిస్తున్నారు. అయితే సంప్రదాయ గురుకుల విధానాన్ని అనుసరిస్తున్నందున వారి వద్ద శిక్షణ పొందిన శిష్యుల పూర్తి జాబితా బహిరంగంగా అందుబాటులో లేదు.

రంజని–గాయత్రిల సంగీత ప్రస్థానంలో అభంగ్‌లకు ఒక విశిష్ట స్థానం ఉంది. మహారాష్ట్ర భక్తి సంప్రదాయానికి చెందిన సంత్ తుకారాం, సంత్ నామదేవ్, సంత్ ఏక్‌నాథ్, సంత్ జనాబాయి వంటి మహనీయుల అభంగ్‌లను వారు కర్ణాటక సంగీత సౌందర్యంతో మేళవించి ఆలపించడం ద్వారా వాటికి దేశవ్యాప్తంగా అపార ఆదరణ లభించింది. మరాఠీ ఉచ్చారణలోని స్వచ్ఛత, సాహిత్యంలోని భక్తిభావాన్ని హృదయానికి హత్తుకునే విధంగా వ్యక్తీకరించడం, సంప్రదాయ రాగాలకు అనుగుణంగా చేసిన స్వరరచనలు, లయబద్ధమైన ప్రదర్శన వారి అభంగ్‌లకు ప్రత్యేక గుర్తింపును తీసుకొచ్చాయి. కచేరీల చివరి భాగంలో వారు ఆలపించే అభంగ్‌లు శ్రోతలను భక్తిరసంలో ముంచెత్తుతూ సంగీతానందాన్ని పరాకాష్ఠకు చేర్చుతాయి. కర్ణాటక సంగీత పరిమితులను దాటి భారతీయ భక్తి సంగీతంలోని వైవిధ్యాన్ని ప్రపంచవ్యాప్తంగా పరిచయం చేయడంలో రంజని–గాయత్రి చేసిన ఈ కృషి విశేషమైనదిగా సంగీత విమర్శకులు, రసికులు ఏకగ్రీవంగా ప్రశంసిస్తుంటారు.

రంజని–గాయత్రిల సంగీతం శాస్త్రీయ కట్టుదిట్టత, భక్తిరసం, మనోధర్మ వైభవం, సౌందర్యదృష్టి, భావప్రకటన, పరిపూర్ణ శ్రుతిశుద్ధి, పరస్పర సమన్వయం అనే సుగుణాలపై నిలిచి ఉంది. గురుపరంపర పట్ల అచంచలమైన భక్తి, నిరంతర సాధన, నవీనత పట్ల సానుకూల దృక్పథం, శ్రోతల హృదయాలను తాకే భావవ్యక్తీకరణ వీరిని సమకాలీన కర్ణాటక సంగీత ప్రపంచంలో అత్యంత ప్రభావవంతమైన ద్వయంగా నిలబెట్టాయి. భారతీయ శాస్త్రీయ సంగీత మహోన్నత సంప్రదాయాన్ని ప్రపంచ వేదికపై మరింత ప్రకాశవంతం చేసిన ఈ అక్కాచెల్లెళ్ల జంట, భావి తరాలకు స్ఫూర్తిగా చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతుంది.

కర్నాటక సంగీత చూడామణి వోలేటి వేంకటేశ్వర్లు గారు



తెలుగు గడ్డ మీద పుట్టిన మధుర కర్నాటక సంగీత విద్వాంసులలో వోలేటి వేంకటేశ్వర్లు గారు అగ్రగణ్యులు. 1928లో రాజమహేంద్రవరంలో జన్మించిన వీరు అయిదవ ఏటనే సంగీత అభ్యాసాన్ని మొదలుపెట్టారు. చతుర్వేదుల అచ్యుతరామయ్యశాస్త్రి గారు, మునుగంటి వేంకటరావు పంతులు, ఆ తరువాత శ్రీపాద పినాకపాణి గారి వద్ద శాస్త్రీయ సంగీతాన్ని అభ్యసించారు. ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం నుండి సంగీతంలో పట్టభద్రులయ్యారు. 1951లో ఆకాశవాణిలో విజయవాడ కేంద్రంలో చేరారు. లలిత భక్తి సంగీతపు స్వర్ణయుగంలో బాలాంత్రపు రజనీకాంతరావు గారితో పాటు వోలేటి వారికి కూడా ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. ఆయన ఆకాశవాణిలో సంగీత కార్యక్రమాలకు ప్రొడ్యూసార్‌గా పని చేసి ఎంతో పేరొందారు. ఎన్నో ఏళ్ల పాటు భక్తిరంజని, సంగీత శిక్షణ కార్యక్రమాలను ఆయన నిర్వహించారు. కూచిపూడి యక్షగానాలు, ఆధ్యాత్మ రామాయణ సంకీర్తనలు, నారాయణ తీర్థ తరంగాలు, అన్నమాచార్యుల కీర్తనలు..ఇలా ఎన్నో వోలేటి వారి సంగీత విద్వత్తు ద్వారా ప్రచారం పొందాయి. అంతే కాదు, లింగాష్టకం, మధురాష్టకం, హనుమాన్ చాలీసా వంటి స్తుతులకు సంగీతం కూర్చి ఆకాశవాణి ద్వారా ప్రచారం చేశారు.

రంజని, బేగడ, పంతువరాళి, వరాళి రాగాలు ఆయనకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైనవిగా చెప్పబడతాయి. వెల్లూరు రామభద్రన్, దండమూడి రామమోహనరావు, కారైకుడి ఆర్. మణి వంటి మహా విద్వాంసులు తన గానానికి సహకరించిన సందర్భాలను వోలేటి ఎంతో ఆనందంగా భావించేవారు.

ప్రముఖ సంగీత విద్వాంసులు మల్లాది సూరిబాబు, అలాగే ఆయన కుమారులైన మల్లాది సోదరులు కూడా వోలేటి గానశైలిని ఆచరించి, ఆ సంప్రదాయాన్ని కొనసాగించారు. వోలేటి అసాధారణ ప్రతిభ, అపార సంగీతజ్ఞానం కలగలసిన మహా గాయకుడు. మూడు స్థాయిల్లోనూ నిర్మలమైన శ్రుతిశుద్ధితో, పరిపూర్ణమైన లయజ్ఞానంతో ఆయన ఆలపించగలిగేవారు. సంగీతం విషయంలో ఆయన ఆసక్తికి ఎలాంటి హద్దులూ ఉండేవి కావు. కర్ణాటక సంగీతంతో పాటు హిందుస్థానీ సంగీతం, గజల్ గానం పట్ల కూడా ఆయనకు అపారమైన అభిమానం ఉండేది. వివిధ్ భారతి వంటి రేడియో ప్రసారాలను గంటల తరబడి వింటూ బడే గులాం అలీ ఖాన్, మెహదీ హసన్ తదితర మహానుభావుల గానాన్ని ఆస్వాదించేవారు.

కొంతమంది సంగీతాభిమానులు, విద్వాంసులు వోలేటిని "దక్షిణాది బడే గులాం అలీ" అని ప్రశంసించేవారు. రాగాలాపన చివరి భాగంలో అప్పుడప్పుడు హిందుస్థానీ సంగీతంలోని అలంకారాలను, భావప్రకటనను సహజంగా మేళవించడం ఆయన ప్రత్యేకత. ఈ వినూత్న ప్రయోగం కొందరు సంప్రదాయవాదులలో ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించినప్పటికీ, సంగీతరసికులలో మాత్రం అపారమైన ఆనందాన్ని రేకెత్తించేది.

హిందుస్తానీ సంగీతం మీద ఉన్న మక్కువతో బడే గులాం అలీ ఖాన్ వంటి వారి సంగీతాన్ని బాగా విని కొంత ఆ శైలిని తన కర్ణాటక సంగీత శైలిలో కనబరచేవారు. గురువులు శ్రీపాద పినాకపాణి గారు వోలేటి వారిని ఓ మహామేధావిగా, తెలుగుగడ్డపై పుట్టిన అత్యంత ఉన్నతమైన ప్రతిభామూర్తిగా వర్ణించారు. సంగీత శిక్షణ ద్వారా గురువుగా ఎంతో పేరొందిన వోలేటి వారి శిష్యులలో ఎన్‌సీ్‌వీ జగన్నథాచార్యులు, శ్రీరంగం గోపాలరత్నం, మల్లాది సూరిబాబు గారు ప్రముఖులు. సంగీత నాటక అకాడెమీ అవార్డు, సంగీత చూడామణి, సుర్ సింగార్ వంటి బిరుదులను పొందారు. సంగీత శిక్షణపై ఉన్న అభిలాషతో ముందుగానే రిటైర్మెంట్ తీసుకుని హైదరాబాద్ వచ్చి అక్కడ తన శైలిలో శిక్షణనిద్దామనుకున్నారు, ఆ ప్రయత్నం ఎక్కువ కాలం నడవలేదు. 1989వ సంవత్సరంలో మరణించిన వోలేటి వారి వ్యక్తిత్వం గురించి ఎందరో చెప్పుకునే వారు. ఆయన నిరాడంబరత, నిర్మలమైన మనసు, నిజాయితీ నేటి కళాకారులకు ఆదర్శం కావాలి.


వోలేటి వేంకటేశ్వర్లు గారు ఆలపించిన అన్నమాచార్యుల వారి కృతి నగవులు నిజమని నమ్మేదా విని ఆనందించండి.

తమిళనాడు కాంచీపురం కామాక్షి అమ్మవారి ఆలయం


తమిళనాడులోని కాంచీపురం భారతదేశంలోని సప్తమోక్షపురీ క్షేత్రాలలో ఒకటిగా, శైవ, వైష్ణవ, శాక్త సంప్రదాయాలు సమానంగా వికసించిన మహాపుణ్యక్షేత్రంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఈ పుణ్యనగరానికి హృదయస్థానంగా నిలిచింది శ్రీ కామాక్షి అమ్మవారి ఆలయం. భారతదేశంలోని ప్రముఖ శక్తి క్షేత్రాలలో ఒకటైన ఈ ఆలయం శ్రీవిద్య ఉపాసనకు అత్యున్నత పీఠంగా భావించబడుతుంది. ఇక్కడ జగదంబ కామాక్షి దేవిగా కొలువై ఉండగా, ఆమెను లలితా మహాత్రిపురసుందరి, రాజరాజేశ్వరి, పరాశక్తి స్వరూపిణిగా ఆరాధిస్తారు. కాంచీపురంలోని ఏకాంబరేశ్వరుడు, వరదరాజస్వామి, కైలాసనాథుడు వంటి మహాక్షేత్రాలకు కేంద్రశక్తిగా కామాక్షి అమ్మవారు కొలువై ఉన్నారని సంప్రదాయం చెబుతుంది. కాంచీలోని ఇతర ప్రాచీన శివాలయాలలో ప్రత్యేక అమ్మవారి సన్నిధులు లేకపోవడం కూడా ఈ భావనకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది.

ఈ క్షేత్ర చరిత్ర పురాణకాలంలో ప్రారంభమవుతుంది. ఒకసారి జగదంబ పార్వతీదేవి పరమశివుని అనుగ్రహాన్ని సంపూర్ణంగా పొందేందుకు భూలోకంలో తపస్సు చేయాలని సంకల్పించింది. కాంచీపురంలోని పవిత్ర స్థలంలో ఒకే ఒక్క మామిడి చెట్టు క్రింద ఆమె ఇసుకతో శివలింగాన్ని నిర్మించి ఘోర తపస్సు చేసింది. ఆమె భక్తిని పరీక్షించేందుకు పరమశివుడు కాంపా నదిలో వరదను సృష్టించాడని స్థలపురాణం వివరిస్తుంది. వరదలో శివలింగం కొట్టుకుపోకుండా పార్వతీదేవి దానిని తన చేతులతో హృదయానికి హత్తుకొని కాపాడింది. ఆమె అనన్య భక్తికి సంతోషించిన పరమశివుడు ప్రత్యక్షమై ఆమెను వివాహమాడాడు. ఆ తపస్సు అనంతరం జగన్మాత కామాక్షి రూపంలో కాంచీపురంలో శాశ్వతంగా కొలువుదీరి సమస్త లోకాలకు అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తోందని విశ్వసిస్తారు.

మరో సంప్రదాయం ప్రకారం భండాసురుని సంహరించిన అనంతరం జగదంబ తన ఉగ్రరూపాన్ని ఉపసంహరించి శాంతస్వరూపిణిగా కాంచీపురంలో పద్మాసనంపై ఆసీనురాలై భక్తులకు దర్శనమిచ్చింది. అందువల్ల ఇక్కడ అమ్మవారి రూపం శాంతి, జ్ఞానం, కరుణ, అనుగ్రహాలకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది. కామాక్షి అనే నామంలో కామం అంటే సంకల్పం, అక్షి అంటే దృష్టి. తన కరుణామయ దృష్టితో భక్తుల సత్కామాలను ధర్మబద్ధంగా నెరవేర్చే తల్లిగా ఆమె ఆరాధింపబడుతుంది.

చారిత్రకంగా పరిశీలిస్తే, కామాక్షి ఆలయానికి సంబంధించిన ఆరాధన పల్లవుల కాలానికి ముందే ఉన్నట్లు భావిస్తారు. కాంచీపురాన్ని రాజధానిగా చేసుకున్న పల్లవులు ఈ క్షేత్రాన్ని అభివృద్ధి చేశారు. అనంతరం చోళులు ఆలయ ప్రాకారాలు, మండపాలు, గర్భగృహ పరిసరాలను విస్తరించారు. విజయనగర సామ్రాజ్యాధిపతులు ఆలయ గోపురాలు, విశాల మండపాలు నిర్మించి ఆలయ వైభవాన్ని మరింత పెంచారు. నాయకుల కాలంలో అనేక శిల్పాలు, ఉత్సవ మండపాలు నిర్మించబడ్డాయి. ఆలయంలోని శాసనాలు అనేక రాజులు చేసిన దానధర్మాలు, నిత్యారాధనల కోసం చేసిన ఏర్పాట్లను నేటికీ తెలియజేస్తున్నాయి.

ద్రావిడ ఆలయ నిర్మాణకళకు కామాక్షి ఆలయం ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ. విశాల ప్రాకారాలతో నిర్మించబడిన ఈ ఆలయానికి తూర్పు దిశలో ఉన్న ఏడు అంతస్తుల రాజగోపురం ప్రధాన ప్రవేశద్వారంగా నిలుస్తుంది. ఈ గోపురంపై దేవతామూర్తులు, శక్తి స్వరూపాలు, యాళీలు, గంధర్వులు, పురాణ దృశ్యాలు, సింహాలు, పద్మాలు అద్భుతంగా చెక్కబడ్డాయి. ఉత్తర దిశలో మరో ప్రధాన ప్రవేశద్వారం ఉంది. ఆలయ సముదాయానికి నాలుగు దిక్కులలో ప్రవేశ మార్గాలు ఉన్నప్పటికీ తూర్పు మరియు ఉత్తర ద్వారాలే ప్రధానంగా ఉపయోగించబడుతున్నాయి. ప్రతి ప్రవేశద్వారం దాటి లోపలికి వెళ్లే కొద్దీ భక్తుడు ఒక్కో ప్రాకారాన్ని దాటి అంతర్ముఖ ప్రయాణం చేసినట్లుగా ఆలయ నిర్మాణం రూపొందించబడింది.

ఆలయ ప్రాకారాలలో అనేక మండపాలు, ఉపదేవతాల సన్నిధులు, ఉత్సవ మండపాలు, యాగశాలలు, పవిత్ర తీర్థం దర్శనమిస్తాయి. గాయత్రీ మండపం ఈ ఆలయంలో అత్యంత విశిష్టమైన నిర్మాణం. ఇరవై నాలుగు స్తంభాలతో నిర్మించబడిన ఈ మండపం గాయత్రీ మంత్రంలోని ఇరవై నాలుగు అక్షరాలకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది. ఈ మండపం మధ్యలోనే కామాక్షి అమ్మవారు కొలువై ఉండటం ఈ ఆలయానికి మాత్రమే ఉన్న ప్రత్యేకత. ఆలయ ప్రాకారాలలో వరాహి అమ్మవారు, అరూప లక్ష్మి, అన్నపూర్ణేశ్వరి, సరస్వతి, గణపతి, కాలభైరవుడు, ఆదిశంకర భగవత్పాదుల సన్నిధులు కూడా ఉన్నాయి. ఇవన్నీ ఆలయ ఆధ్యాత్మిక వైభవాన్ని మరింత సమృద్ధిగా నిలబెడతాయి.

గర్భగృహంలో కామాక్షి అమ్మవారు పద్మాసనంలో ఆసీనురాలై దర్శనమిస్తారు. భారతదేశంలోని శక్తి ఆలయాలలో ఇది అత్యంత అరుదైన స్వరూపం. సాధారణంగా అమ్మవార్లు నిలుచున్న భంగిమలో దర్శనమిస్తారు. కానీ ఇక్కడ ఆమె యోగముద్రలో ఆసీనురాలై ఉండడం పరబ్రహ్మస్వరూపిణిగా ఆమె స్థితిని సూచిస్తుంది. నాలుగు చేతులలో పాశం, అంకుశం, చెరకు విల్లు, పుష్పబాణాలను ధరించి లలితా మహాత్రిపురసుందరి స్వరూపాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. గర్భగృహం పైన బంగారు విమానం ఆలయానికి మరింత శోభను చేకూరుస్తుంది.

ఈ ఆలయంలోని అత్యంత విశిష్టమైన అంశం శ్రీచక్ర ప్రతిష్ఠ. సంప్రదాయం ప్రకారం ఆదిశంకర భగవత్పాదులు కామాక్షి అమ్మవారి ఉగ్రరూపాన్ని శాంతింపజేసి గర్భగృహం ముందు శ్రీచక్రాన్ని ప్రతిష్ఠించారు. అప్పటి నుండి కామాక్షి అమ్మవారు శాంతస్వరూపిణిగా భక్తులకు అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తున్నారని విశ్వాసం. నేటికీ అమ్మవారి దర్శనంతో పాటు శ్రీచక్ర దర్శనానికి కూడా సమానమైన ప్రాధాన్యం ఉంది. శ్రీవిద్య ఉపాసకులు ఈ ఆలయాన్ని అత్యున్నత సాధనాపీఠంగా భావిస్తారు.

కాంచీ కామకోటి పీఠంతో ఈ ఆలయానికి అత్యంత సన్నిహితమైన సంబంధం ఉంది. సంప్రదాయం ప్రకారం ఆదిశంకర భగవత్పాదులు స్థాపించిన కామకోటి పీఠం కామాక్షి అమ్మవారిని తన అధిష్ఠాన దేవతగా ఆరాధిస్తోంది. పీఠాధిపతులందరూ కామాక్షి అమ్మవారికి నిత్యపూజలు సమర్పిస్తూ ఆమె అనుగ్రహాన్నే తమ ఆధ్యాత్మిక పరంపరకు మూలాధారంగా భావిస్తారు. కాంచీ జగద్గురువుల జీవితంలో కామాక్షి అమ్మవారి సేవకు అత్యున్నత స్థానం ఉంది.

కాంచీ పరమాచార్యులుగా ప్రపంచవ్యాప్తంగా గౌరవింపబడిన జగద్గురు శ్రీ చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతి మహాస్వాములు కామాక్షి అమ్మవారిపై అపారమైన భక్తిని కలిగి ఉండేవారు. ఆయన ప్రతిరోజూ కామాక్షి అమ్మవారిని దర్శించి ఆమె అనుగ్రహాన్నే తన జీవితానికి ఆధారంగా భావించేవారు. ఆలయ పునరుద్ధరణ, ఆగమ సంప్రదాయాల పరిరక్షణ, వేదపారాయణాల ప్రోత్సాహం, నిత్యారాధనల నిర్వహణలో ఆయన విశేష కృషి చేశారు. ఆలయ పునర్నిర్మాణ కార్యక్రమాలు శాస్త్రోక్తంగా జరగాలని సూచిస్తూ శిల్ప సంప్రదాయం, ఆగమ విధానాల పరిరక్షణకు ఎంతో కృషి చేశారు. కామాక్షి అమ్మవారి కటాక్షమే సనాతన ధర్మానికి జీవనాడి అని ఆయన తరచుగా తన ఉపన్యాసాలలో పేర్కొనేవారు. నేటికీ కామకోటి పీఠం మరియు కామాక్షి ఆలయం మధ్య ఉన్న ఈ ఆధ్యాత్మిక అనుబంధం భక్తులకు ఎంతో ప్రేరణనిస్తుంది.

కామాక్షి అమ్మవారిని విద్యాప్రదాయినిగా, ఐశ్వర్యదాయినిగా, సౌభాగ్యప్రదాయినిగా, మోక్షప్రదాయినిగా భక్తులు ఆరాధిస్తారు. విద్య, వివాహం, సంతానం, ఆరోగ్యం, కుటుంబ శాంతి, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం కోసం దేశ విదేశాల నుండి వేలాది మంది భక్తులు ఈ క్షేత్రాన్ని సందర్శిస్తుంటారు. కాంచీపురంలోని ఇతర ప్రధాన దేవాలయాలను దర్శించే ముందు కామాక్షి అమ్మవారిని దర్శించడం ఇప్పటికీ సంప్రదాయంగా కొనసాగుతోంది.

ఆలయంలో ప్రతిరోజూ ఆగమ శాస్త్ర విధానాల ప్రకారం నిత్యారాధనలు నిర్వహించబడతాయి. తెల్లవారుజామున సుప్రభాత సేవతో ప్రారంభమై అభిషేకం, అలంకారం, అర్చన, మహానైవేద్యం, దీపారాధన, ఉచ్చికాల పూజ, సాయంకాల పూజ, అర్ధజామ పూజ వరకు వివిధ సేవలు జరుగుతాయి. అమ్మవారికి ప్రతిరోజూ సుగంధ ద్రవ్యాలు, పుష్పాలు, పట్టు వస్త్రాలు, ఆభరణాలతో విశిష్ట అలంకరణ చేస్తారు. లలితా సహస్రనామ పారాయణం, లలితా త్రిశతి పారాయణం, శ్రీచక్ర నవావరణ పూజలు ఈ ఆలయంలో విశేష ప్రాధాన్యం కలిగి ఉన్నాయి.

నవరాత్రి మహోత్సవం ఈ ఆలయంలో అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడే ఉత్సవం. తొమ్మిది రోజుల పాటు అమ్మవారు వివిధ అలంకారాలలో భక్తులకు దర్శనమిస్తారు. పంగుని ఉత్సవం, వసంతోత్సవం, ఆది పూరం, ప్రతి శుక్రవారం జరిగే విశేషార్చనలు కూడా అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో నిర్వహించబడతాయి. ఈ ఉత్సవాల సందర్భంగా వేదపారాయణం, దేవీ మహాత్మ్య పారాయణం, నాదస్వర సేవ, ఉత్సవ విహారాలు ఆలయాన్ని ఆధ్యాత్మిక ఆనందంతో నింపుతాయి.

కాంచీ కామాక్షి ఆలయం కేవలం ఒక శక్తి ఆలయం మాత్రమే కాదు. శివశక్తుల అభేద తత్వం, శ్రీవిద్య మహిమాన్వితం, అద్వైత సంప్రదాయం, ద్రావిడ శిల్పకళ, వేదాగమ పరంపర, గురుశిష్య సంప్రదాయం అన్నీ ఏకమై వెలుగొందుతున్న మహాక్షేత్రం. పద్మాసనంలో కొలువైన కామాక్షి అమ్మవారి అపూర్వ స్వరూపం, గాయత్రీ మండపం, శ్రీచక్ర ప్రతిష్ఠ, కాంచీ కామకోటి పీఠంతో ఉన్న చిరకాల అనుబంధం, కాంచీ పరమాచార్యుల దివ్యస్మృతులు ఈ ఆలయాన్ని భారతీయ ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయంలో అసమానమైన స్థాయికి చేర్చాయి. నేటికీ లక్షలాది మంది భక్తులు కామాక్షి అమ్మవారిని దర్శించి ఆమె కరుణాకటాక్షాన్ని జీవితంలో అత్యున్నత దైవానుగ్రహంగా భావిస్తూ ఈ మహాక్షేత్రాన్ని పరమపవిత్ర తీర్థంగా సేవిస్తున్నారు.

2, ఆగస్టు 2026, ఆదివారం

తమిళనాడు కుంభకోణం ఆదికుంభేశ్వర స్వామి ఆలయం


తమిళనాడులోని కావేరీ డెల్టా ప్రాంతంలో ఉన్న కుంభకోణం, దక్షిణ భారతదేశంలోని అత్యంత పవిత్రమైన శైవ క్షేత్రాలలో ఒకటిగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఈ పట్టణానికి హృదయస్థానంగా నిలిచిన ఆది కుంభేశ్వర స్వామి ఆలయం శైవ సంప్రదాయంలో విశిష్ట స్థానాన్ని కలిగి ఉంది. ఇక్కడ పరమేశ్వరుడు ఆది కుంభేశ్వరుడిగా, అమ్మవారు మంగళాంబికగా కొలువై ఉన్నారు. కుంభకోణం అనే పేరుకే ఈ ఆలయ పురాణగాథ మూలాధారం. ఈ దేవాలయం దేవార పాడల్ పెట్ర స్థలాలలో ఒకటిగా గౌరవించబడింది. తిరుజ్ఞానసంబందర్, తిరునావుక్కరసర్ అయిన అప్పర్, సుందరర్ వంటి నాయన్మార్లు ఈ క్షేత్రాన్ని తమ దేవార గీతాలలో స్తుతించారు. చోళుల కాలం నుండి నాయకుల యుగం వరకు అనేక రాజవంశాలు ఈ ఆలయాన్ని విస్తరించి నేటి మహత్తర రూపానికి తీసుకువచ్చాయి.

ఈ క్షేత్ర మహిమ సృష్టి ఆరంభంతో ముడిపడి ఉన్న పురాణగాథతో ప్రారంభమవుతుంది. ప్రతి మహాప్రళయం అనంతరం జగత్తు పునఃసృష్టి కోసం బ్రహ్మదేవుడు అమృతం, వేదాలు, సృష్టి బీజాలు, జీవరాశుల మూలశక్తి మరియు పవిత్ర మట్టిని ఒక దివ్య కుంభంలో నిక్షిప్తం చేసి, దానిని మేరు పర్వతంపై ఉంచినట్లు పురాణాలు వివరిస్తాయి. మహాప్రళయ జలాల్లో ఆ కుంభం దక్షిణ దిశగా ప్రయాణించి చివరకు నేటి కుంభకోణ ప్రాంతానికి చేరింది. సృష్టి పునరుద్ధరణ సమయం వచ్చినప్పుడు పరమేశ్వరుడు కిరాతరూపంలో ప్రత్యక్షమై తన బాణంతో ఆ కుంభాన్ని ఛేదించాడు. కుంభంలోని అమృతం భూమిపై వ్యాపించి పవిత్ర తీర్థాలుగా మారగా, కుంభాన్ని తయారు చేసిన పవిత్ర మట్టి ఒక స్వయంభూ శివలింగ రూపాన్ని ధరించింది. ఆ లింగమే నేడు ఆది కుంభేశ్వర స్వామిగా ఆరాధింపబడుతున్నాడని స్థలపురాణం చెబుతుంది. అందువల్ల ఈ క్షేత్రాన్ని సృష్టి పునర్జన్మకు ప్రతీకగా భావిస్తారు.

కుంభం పగిలిన తరువాత దాని వివిధ భాగాలు పరిసర ప్రాంతాల్లో పడినట్లు స్థానిక సంప్రదాయం పేర్కొంటుంది. ఆ ప్రాంతాలన్నీ నేడు ప్రత్యేక శైవ, వైష్ణవ క్షేత్రాలుగా ప్రసిద్ధి చెందాయి. అందువల్ల కుంభకోణాన్ని ఆలయాల నగరంగా పిలుస్తారు. ఈ ప్రాంతంలో వందలాది దేవాలయాలు ఏర్పడటానికి మూలకారణంగా ఆ దివ్య కుంభమే భావించబడుతుంది.

చారిత్రకంగా పరిశీలిస్తే, ఈ ఆలయ మూల నిర్మాణం ప్రారంభ చోళుల కాలానికి చెందినదిగా భావిస్తారు. పదవ శతాబ్దం నుండి ద్వాదశ శతాబ్దం వరకు చోళ చక్రవర్తులు ఆలయాన్ని విస్తరించి గర్భగృహం, ప్రాకారాలు, మండపాలు నిర్మించారు. అనంతరం పాండ్యులు, విజయనగర సామ్రాజ్యాధిపతులు ఆలయాభివృద్ధికి తోడ్పడ్డారు. పదహారవ శతాబ్దంలో తంజావూరు నాయకులు ముఖ్యంగా అచ్యుతప్ప నాయకుడు, రఘునాథ నాయకుడు కాలంలో విశాల రాజగోపురాలు, అనేక మండపాలు, శిల్పాలు నిర్మించబడ్డాయి. ఆలయంలోని అనేక శాసనాలు చోళ, పాండ్య, విజయనగర, నాయక రాజుల దానధర్మాలను నేటికీ సాక్ష్యంగా నిలుపుతున్నాయి.

ద్రావిడ ఆలయ నిర్మాణ వైభవానికి ఆది కుంభేశ్వర ఆలయం ఒక అద్భుత ఉదాహరణ. సుమారు నాలుగు ఎకరాలకు పైగా విస్తరించిన ఈ దేవాలయం అనేక ప్రాకారాలతో నిర్మించబడింది. ఆలయ ప్రధాన తూర్పు రాజగోపురం పదకొండు అంతస్తులతో సుమారు నూట ఇరవై అడుగుల ఎత్తులో ఆకాశాన్ని తాకుతూ భక్తులను ఆహ్వానిస్తుంది. ఈ గోపురంపై శివపురాణం, స్కాంద పురాణం, వివిధ అవతారాలు, దేవతామూర్తులు, గణాలు, యాళీలు, నృత్య భంగిమలు అత్యంత సూక్ష్మంగా చెక్కబడ్డాయి.

తూర్పు రాజగోపురమే ప్రధాన ప్రవేశద్వారం అయినప్పటికీ ఆలయానికి ఉత్తర, దక్షిణ, పశ్చిమ దిశల్లో కూడా ప్రవేశ గోపురాలు ఉన్నాయి. ఒక్కో గోపురం ఒక్కో కాలంలో నిర్మించబడినప్పటికీ వాటి శిల్పకళలో చోళ, నాయక శైలుల సమన్వయం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. గోపురాలను దాటి లోపలికి ప్రవేశిస్తే వరుస ప్రాకారాలు భక్తుడిని క్రమంగా గర్భగృహం వైపు తీసుకెళ్తాయి. ఈ నిర్మాణ విధానం భౌతిక జీవితం నుండి ఆధ్యాత్మిక చైతన్యం వైపు జరిగే అంతరయాత్రకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది.

ఆలయంలో విశాలమైన మహామండపం, నూరుకాళ్ల మండపం, ఉత్సవ మండపాలు, కళ్యాణ మండపం, ధ్వజస్తంభ మండపం ప్రత్యేక ఆకర్షణలుగా నిలుస్తాయి. రాతి స్తంభాలపై చెక్కబడిన శివతాండవ రూపాలు, గణపతి, మురుగన్, దుర్గాదేవి, భైరవుడు, చండికేశ్వరుడు, నాయన్మార్లు, పురాణ గాథలు శిల్పకారుల అసాధారణ ప్రతిభను చాటుతాయి. ఆలయంలోని ప్రతి మండపం కేవలం నిర్మాణ సౌందర్యానికే కాకుండా ఉత్సవాలు, వేదపారాయణం, సంగీత, నృత్య సేవలకు కూడా ఉపయోగించబడే విధంగా రూపొందించబడింది.

గర్భగృహంలోని ఆది కుంభేశ్వర లింగం ఈ ఆలయానికి అత్యంత విశిష్టమైన అంశం. సాధారణ శివలింగాల వలె రాతితో ప్రతిష్ఠించబడినది కాకుండా, సృష్టి కుంభంలోని పవిత్ర మట్టితో స్వయంగా ఏర్పడినదిగా సంప్రదాయం చెబుతుంది. అందువల్ల ఈ లింగానికి నిత్యం నీటితో అభిషేకం చేయకుండా, ఆగమ సంప్రదాయానికి అనుగుణంగా ప్రత్యేక పద్ధతిలో అభిషేకాలు నిర్వహిస్తారు. ఈ విశ్వాసమే ఈ ఆలయాన్ని ఇతర శైవ క్షేత్రాల నుండి ప్రత్యేకంగా నిలబెడుతుంది.

ఆలయంలోని మంగళాంబిక అమ్మవారి సన్నిధి కూడా అత్యంత ప్రాచీనమైనది. అమ్మవారిని శాంతి, ఐశ్వర్యం, సౌభాగ్యం ప్రసాదించే జగన్మాతగా భక్తులు ఆరాధిస్తారు. స్వామి, అమ్మవారి సన్నిధులు సమాన ప్రాధాన్యంతో నిర్మించబడటం ఈ ఆలయ ప్రత్యేకతలలో ఒకటి. భక్తులు ముందుగా అమ్మవారిని దర్శించి అనంతరం కుంభేశ్వరుని దర్శించడం శుభప్రదంగా భావిస్తారు.

ఈ క్షేత్ర ఆధ్యాత్మిక ప్రాముఖ్యం అత్యంత విశిష్టమైనది. కుంభం అంటే సృష్టికి మూలమైన దివ్య పాత్ర. అందులోని అమృతం జీవానికి ప్రతీక. అందువల్ల ఆది కుంభేశ్వరుని దర్శనం ద్వారా పాపక్షయం, ఆయురారోగ్యాలు, కుటుంబ శ్రేయస్సు, జ్ఞానం, సంతానం, ఐశ్వర్యం లభిస్తాయని భక్తుల విశ్వాసం. సృష్టి పునరుద్ధరణ జరిగిన పవిత్ర స్థలంగా ఈ ఆలయం ఆధ్యాత్మికంగా అత్యంత శక్తివంతమైన క్షేత్రంగా పరిగణించబడుతుంది.

కుంభకోణంలోని మహామహం తీర్థం కూడా ఈ ఆలయంతో విడదీయరాని సంబంధాన్ని కలిగి ఉంది. పన్నెండు సంవత్సరాలకు ఒకసారి గురుగ్రహం సింహరాశిలో ప్రవేశించిన సమయంలో జరిగే మహామహం మహోత్సవం సందర్భంగా లక్షలాది మంది భక్తులు మహామహం కుంటలో స్నానం చేసి అనంతరం ఆది కుంభేశ్వర స్వామిని దర్శించుకుంటారు. భారతదేశంలోని అనేక పవిత్ర నదుల శక్తులు ఆ సమయంలో మహామహం తీర్థంలో ఏకమవుతాయని విశ్వాసం.

ఆలయంలో ప్రతిరోజూ ఆగమ శాస్త్రానుసారం ఆరు కాలపూజలు నిర్వహించబడతాయి. ఉషఃకాల పూజతో ప్రారంభమై కాలసంధి, ఉచ్చికాలం, సాయంకాల పూజ, అర్ధజామ పూజ వరకు నిత్యకైంకర్యాలు కొనసాగుతాయి. ప్రతి పూజలో అభిషేకం, అలంకారం, బిల్వార్చన, దీపారాధన, వేదపారాయణం, దేవార గానం నిర్వహించబడతాయి. ఉత్సవమూర్తులను ఆలయ ప్రాకారాలలో ఊరేగించడం కూడా నిత్యకైంకర్యాలలో ఒక ముఖ్యమైన భాగం.

మహాశివరాత్రి, మార్గళి తిరువాదిరై, నవరాత్రులు, కార్తీక దీపోత్సవం, పంగుని ఉత్సవాలు అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడతాయి. ముఖ్యంగా మహామహం పర్వదినాలలో ఆలయం వేలాది మంది భక్తులతో కిక్కిరిసిపోతుంది. ఉత్సవాల సమయంలో వేదఘోష, నాదస్వర వాద్యాలు, శైవ ఆగమ కర్మలు ఆలయ వాతావరణాన్ని అత్యంత పవిత్రంగా మారుస్తాయి.

ఆది కుంభేశ్వర ఆలయం కేవలం ఒక శివాలయం మాత్రమే కాదు. సృష్టి, సంరక్షణ, పునర్జన్మ అనే విశ్వతత్వాన్ని ప్రతిబింబించే మహాక్షేత్రం. పురాణగాథ, చోళుల నిర్మాణ వైభవం, నాయకుల కళాసంపద, అద్భుతమైన గోపురాలు, విశాల ప్రాకారాలు, స్వయంభూ కుంభేశ్వర లింగం, మహామహం మహోత్సవం, నిత్య ఆగమారాధనలు ఇవన్నీ కలసి ఈ ఆలయాన్ని భారతీయ దేవాలయ సంప్రదాయంలో అత్యంత గౌరవనీయమైన శైవ పుణ్యక్షేత్రంగా నిలబెట్టాయి. నేటికీ లక్షలాది మంది భక్తులు ఆది కుంభేశ్వరుని దర్శించి సృష్టి మూలతత్వాన్ని స్మరిస్తూ ఆధ్యాత్మిక శాంతిని అనుభవిస్తుంటారు.

తమిళనాడు జంబుకేశ్వరం (తిరువానైక్కావల్) - జలలింగ క్షేత్రం


తమిళనాడులోని తిరుచిరాపల్లి సమీపంలో, కావేరి మరియు కొల్లిడం నదుల మధ్య ఉన్న పవిత్ర ద్వీప ప్రాంతంలో వెలసిన జంబుకేశ్వర ఆలయం, శైవ సంప్రదాయంలో అత్యంత ప్రాచీనమైన మరియు మహిమాన్వితమైన క్షేత్రాలలో ఒకటి. ఇది పంచభూత స్థలాలలో జలతత్వానికి ప్రతీకగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఇక్కడ పరమేశ్వరుడు జంబుకేశ్వరుడిగా, అమ్మవారు అఖిలాండేశ్వరిగా కొలువై ఉన్నారు. ఈ క్షేత్రం 275 పాడల్ పెట్ర స్థలాలలో ఒకటిగా గౌరవింపబడింది. తిరుజ్ఞానసంబందర్, అప్పర్, సుందరర్, మాణిక్యవాచకర్ వంటి నాయన్మార్లు ఈ క్షేత్రాన్ని తమ దేవార గీతాలలో కీర్తించారు. చోళులు, పాండ్యులు, హోయసళులు, విజయనగర రాజులు, నాయకులు వంటి అనేక రాజవంశాలు ఈ ఆలయాన్ని విస్తరించి నేటి మహత్తర రూపాన్ని ప్రసాదించాయి.

ఈ క్షేత్ర చరిత్ర పురాణకాలంలోనే ప్రారంభమవుతుంది. పార్వతీదేవి ఒక సందర్భంలో పరమశివుని యోగతత్వాన్ని పరిహాసం చేయగా, భూలోకానికి వెళ్లి తపస్సు చేసి జ్ఞానాన్ని గ్రహించమని శివుడు ఆజ్ఞాపించినట్లు స్థలపురాణం వివరిస్తుంది. ఆమె జంబు వృక్షం క్రింద భూమి మట్టితో స్వయంగా శివలింగాన్ని నిర్మించి, కావేరి జలాలతో నిత్యం అభిషేకిస్తూ ఘోర తపస్సు చేసింది. ఆ తపస్సుకు సంతుష్టుడైన పరమేశ్వరుడు ప్రత్యక్షమై ఆమెకు పరమజ్ఞానాన్ని ఉపదేశించాడు. అందువల్ల ఈ క్షేత్రాన్ని జ్ఞానక్షేత్రం అని కూడా భావిస్తారు. ఇక్కడ శివుడు గురువుగా, పార్వతి శిష్యురాలిగా దర్శనమివ్వడం ఈ ఆలయానికి అత్యంత విశిష్టమైన తాత్త్విక విశేషం.

ఈ క్షేత్రానికి తిరువానైక్కావల్ అనే పేరు రావడానికి కూడా విశిష్టమైన కథ ఉంది. ఒక ఏనుగు ప్రతిరోజూ కావేరి నుంచి నీటిని తీసుకొచ్చి శివలింగానికి అభిషేకం చేసేది. అదే సమయంలో ఒక సాలెపురుగు శివలింగాన్ని ఎండ, ఆకుల నుంచి రక్షించేందుకు సాలెగూడు అల్లేది. ఏనుగు ఆ గూడును తొలగిస్తూ ఉండేది. చివరకు ఇద్దరూ ప్రాణత్యాగం చేయగా, వారి భక్తికి మెచ్చిన పరమేశ్వరుడు మోక్షాన్ని ప్రసాదించాడు. సాలెపురుగు తరువాతి జన్మలో కోచెంగట్ చోళుడిగా జన్మించి, ఏనుగులు గర్భగృహంలోకి ప్రవేశించలేని ఎత్తైన మాడకోవిళ్ల నిర్మాణ సంప్రదాయంలో ఈ ఆలయాన్ని అభివృద్ధి చేశాడని సంప్రదాయం చెబుతుంది. ఈ కథ వల్లనే తిరు అంటే పవిత్రమైన, ఆనై అంటే ఏనుగు, కావల్ అంటే ఆరాధించిన స్థలం అనే అర్థంలో తిరువానైక్కావల్ అనే పేరు ప్రసిద్ధి చెందింది. అలాగే జంబు వృక్షం కారణంగా జంబుకేశ్వరం అనే పేరు ఏర్పడింది.

చారిత్రకంగా పరిశీలిస్తే, ప్రారంభ నిర్మాణం ప్రాచీన చోళుల కాలానికి చెందినదిగా భావించబడుతుంది. అనంతర శతాబ్దాలలో మధ్యయుగ చోళులు అనేక ప్రాకారాలు, మండపాలు నిర్మించారు. పాండ్యులు, హోయసళులు దేవాలయ విస్తరణకు తోడ్పడ్డారు. విజయనగర సామ్రాజ్య కాలంలో అనేక గోపురాలు, కళ్యాణ మండపాలు నిర్మితమయ్యాయి. తరువాత మదురై నాయకులు విశాల మండపాలు, శిల్ప సంపదను మరింత అభివృద్ధి చేశారు. ఆలయంలో కనిపించే శాసనాలు దాదాపు వెయ్యి సంవత్సరాలకు పైగా ఈ క్షేత్రానికి నిరంతర రాజాదరణ లభించినట్లు తెలియజేస్తున్నాయి.

ద్రావిడ ఆలయ నిర్మాణకళకు జంబుకేశ్వరం ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ. దాదాపు పద్దెనిమిది ఎకరాల విస్తీర్ణంలో నిర్మించబడిన ఈ దేవాలయం ఐదు ప్రాకారాలతో కూడిన విశాల ఆలయ సముదాయం. ఈ ఐదు ప్రాకారాలను పంచకోశాలకు ప్రతీకలుగా కూడా వివరిస్తారు. భౌతిక శరీరం నుండి ఆధ్యాత్మిక అంతర్ముఖ ప్రయాణం వరకు భక్తుని అంతరయాత్రను ఈ నిర్మాణం సూచిస్తుందని ఆగమ శాస్త్ర వ్యాఖ్యానాలు పేర్కొంటాయి.

అత్యంత వెలుపలి ఐదవ ప్రాకారం విభూతి ప్రాకారం పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందింది. ఇది దాదాపు ఒక మైలు పొడవైన ప్రహరీ గోడతో ఆలయాన్ని చుట్టుముట్టి ఉంటుంది. దీనికి విభూతి ప్రాకారం అనే పేరు రావడానికి ఒక ప్రసిద్ధ కథ ఉంది. ఈ ప్రాకారం నిర్మాణంలో పాల్గొన్న కార్మికులకు శివుడు సిద్ధరూపంలో ప్రత్యక్షమై విభూతిని కూలిగా ఇచ్చాడని, ఆ విభూతి వారికి బంగారంగా మారిందని స్థానిక విశ్వాసం. అందువల్ల ఈ ప్రాకారం ప్రత్యేక పవిత్రతను సంతరించుకుంది.

ఆలయానికి నాలుగు దిక్కులలో విశాలమైన ప్రవేశ గోపురాలు ఉన్నాయి. తూర్పు రాజగోపురం ప్రధాన ప్రవేశద్వారంగా భావించబడుతుంది. పశ్చిమ గోపురం అత్యంత ఎత్తైన గోపురాలలో ఒకటి. ఉత్తర, దక్షిణ గోపురాలు కూడా సుందరమైన శిల్పాలతో అలంకరించబడ్డాయి. ప్రతి గోపురంపైనా పురాణ గాథలు, దేవతామూర్తులు, నృత్య భంగిమలు, యాళీలు, గణాలు, గంధర్వులు, శైవ చిహ్నాలు అత్యంత నైపుణ్యంతో చెక్కబడ్డాయి. ఈ గోపురాల ద్వారా ఒక్కో ప్రాకారాన్ని దాటి చివరకు గర్భగృహాన్ని చేరుకునే విధంగా ఆలయ నిర్మాణం రూపుదిద్దుకుంది.

లోపలి ప్రాకారాలలో అనేక మండపాలు, శిల్పాలు, ఉపదేవతాల ఆలయాలు, యాగశాలలు, ఉత్సవమూర్తుల మండపాలు దర్శనమిస్తాయి. ధ్వజస్తంభ మండపం, మహామండపం, నూరుకాళ్ల మండపం వంటి నిర్మాణాలు శిల్పకళలో అత్యున్నత ప్రమాణాలను ప్రతిబింబిస్తాయి. అఖిలాండేశ్వరి అమ్మవారి ఆలయం ప్రధాన శివాలయానికి స్వతంత్రంగా అత్యంత వైభవంగా నిర్మించబడింది. ఇక్కడ అమ్మవారి మహిమాన్విత స్వరూపం ప్రత్యేకంగా ఆరాధించబడుతుంది. ఆది శంకరాచార్యులు అమ్మవారి ఉగ్రస్వరూపాన్ని శాంతింపజేయడానికి శ్రీచక్ర తాటంకాలను ప్రతిష్ఠించినట్లు సంప్రదాయం చెబుతుంది.

జంబుకేశ్వర స్వామి గర్భగృహం ఈ ఆలయ హృదయం. ఇక్కడి శివలింగం స్వయంభువుగా భావించబడుతుంది. గర్భగృహంలోని లింగం క్రింద సహజ భూగర్భ జలస్రోతస్సు నిరంతరం ప్రవహిస్తూ ఉంటుంది. వేసవిలోనూ, వర్షాకాలంలోనూ ఆ నీరు పూర్తిగా ఎండిపోదు. ఈ సహజ జలస్రోతస్సే ఈ క్షేత్రాన్ని జలతత్వ పంచభూత స్థలంగా నిలబెట్టింది. భక్తులు దర్శనానికి వెళ్లినప్పుడు లింగం అడుగుభాగంలో నీరు నిలిచి ఉండటం ఇప్పటికీ ప్రత్యక్షంగా గమనించవచ్చు.

ఈ ఆలయంలోని మరో విశిష్టత గర్భగృహ ప్రవేశం. ప్రవేశ ద్వారం చాలా చిన్నదిగా నిర్మించబడింది. దీనికి ఏనుగు భక్తి కథతో సంబంధం ఉందని స్థానిక సంప్రదాయం చెబుతుంది. ఏనుగు గర్భగృహంలోకి ప్రవేశించలేని విధంగా ఈ నిర్మాణం రూపొందించబడిందని విశ్వసిస్తారు.

ఈ క్షేత్ర ఆధ్యాత్మిక ప్రాముఖ్యం అత్యంత లోతైనది. పంచభూతాలలో నీరు జీవానికి మూలం. నీరు పవిత్రత, శాంతి, కరుణ, జ్ఞానం, జీవప్రవాహానికి ప్రతీక. అందువల్ల జంబుకేశ్వరుని ఆరాధన ద్వారా మనసు నిర్మలమై, అంతరంగ ప్రశాంతత, జ్ఞానోదయం, ఆధ్యాత్మిక వికాసం కలుగుతాయని భక్తుల విశ్వాసం. ఇక్కడ శివుడు గురువుగా పార్వతికి ఉపదేశం చేసిన క్షేత్రమనే భావన వల్ల విద్య, జ్ఞానం, ఆధ్యాత్మిక సాధన కోరుకునే భక్తులు ప్రత్యేకంగా దర్శించుకుంటారు.

ఆలయంలో ప్రతిరోజూ ఆగమ శాస్త్రానుసారం పూజలు నిర్వహించబడతాయి. ఉదయం ఉషఃకాల పూజతో ప్రారంభమై కాలసంధి, ఉచ్చికాల పూజ, సాయరక్ష, అర్ధజామ పూజలతో నిత్యకైంకర్యాలు కొనసాగుతాయి. వీటిలో మధ్యాహ్న ఉచ్చికాల పూజ అత్యంత విశిష్టమైనది. పార్వతీదేవి శివుని ఆరాధించిన ఘట్టాన్ని స్మరించుకుంటూ ప్రధాన అర్చకుడు స్త్రీ వేషధారణలో జంబుకేశ్వరునికి పూజ నిర్వహిస్తాడు. ఈ సంప్రదాయం భారతదేశంలోని ఆలయాచారాలలో అత్యంత అరుదైనదిగా పరిగణించబడుతుంది.

నిత్యపూజలలో అభిషేకం, బిల్వార్చన, దీపారాధన, వేదపారాయణం, దేవార గానాలు ప్రధాన భాగాలుగా ఉంటాయి. జంబుకేశ్వరునికి అన్నాభిషేకం విశేష సేవగా నిర్వహించబడుతుంది. అఖిలాండేశ్వరి అమ్మవారికి ప్రతిరోజూ విశేష అలంకారాలు చేస్తారు. మహాశివరాత్రి, పంగుని బ్రహ్మోత్సవం, నవరాత్రులు, ఆడి పూరం వంటి ఉత్సవాలు అత్యంత వైభవంగా నిర్వహించబడతాయి.

జంబుకేశ్వరం కేవలం ఒక శివాలయం మాత్రమే కాదు. ప్రకృతి, ఆధ్యాత్మికత, శిల్పకళ, ఆగమ సంప్రదాయం, భక్తి, జ్ఞానం అన్నీ ఏకమై నిలిచిన దివ్యక్షేత్రం. ఐదు ప్రాకారాల గుండా అంతర్ముఖంగా ప్రయాణించి, జలతత్వ స్వరూపమైన స్వయంభూ లింగాన్ని దర్శించిన భక్తునికి భౌతిక ప్రపంచం నుండి ఆధ్యాత్మిక చైతన్యానికి తీసుకెళ్లే అనుభూతి కలుగుతుందని శతాబ్దాలుగా విశ్వసిస్తున్నారు. అందువల్ల పంచభూత స్థలాలలో జంబుకేశ్వరం ఒక విశిష్ట స్థానాన్ని సంపాదించుకొని, నేటికీ లక్షలాది మంది భక్తులను ఆకర్షిస్తూ భారతీయ దేవాలయ సంప్రదాయ వైభవానికి సజీవ సాక్ష్యంగా నిలిచి ఉంది.


తమిళనాడు తెన్కాశి శ్రీ కాశీ విశ్వనాథస్వామి ఆలయం



తమిళనాడులోని తిరునెల్వేలి జిల్లాకు సమీపంలో పశ్చిమ కనుమల పాదప్రాంతంలో వెలసిన తెన్కాశి శ్రీ కాశీ విశ్వనాథస్వామి ఆలయం దక్షిణ భారతదేశంలోని ప్రముఖ శైవక్షేత్రాలలో ఒకటి. కాశీ విశ్వనాథుని మహిమను దక్షిణ భారత భక్తులకు అందించాలనే సంకల్పంతో నిర్మించబడిన ఈ ఆలయం తెన్కాశి అనే పట్టణానికే ఆధ్యాత్మిక గుర్తింపుగా నిలిచింది. తెన్కాశి అనే పేరుకు దక్షిణ కాశి అనే అర్థం. ఉత్తర భారతదేశంలోని వారణాసిని దర్శించలేని భక్తులు ఇక్కడ విశ్వనాథస్వామిని దర్శిస్తే అదే ఫలితం లభిస్తుందనే విశ్వాసం శతాబ్దాలుగా కొనసాగుతోంది. అందువల్ల ఈ క్షేత్రం దక్షిణ కాశిగా ప్రసిద్ధి చెందింది.

ఈ క్షేత్ర చరిత్ర పదిహేనవ శతాబ్దంలో పాండ్య సామ్రాజ్య పునరుద్ధరణ కాలంతో ముడిపడి ఉంది. మదురైపై జరిగిన రాజకీయ పరిణామాల అనంతరం దక్షిణ పాండ్య రాజులు తెన్కాశిని తమ ముఖ్య కేంద్రంగా అభివృద్ధి చేశారు. పరాక్రమ పాండ్యుడు ఈ మహాక్షేత్ర నిర్మాణానికి శ్రీకారం చుట్టిన రాజుగా చరిత్రలో ప్రసిద్ధి చెందాడు. స్థల సంప్రదాయం ప్రకారం ఆయనకు స్వప్నంలో స్వయంగా కాశీ విశ్వనాథుడు దర్శనమిచ్చి దక్షిణంలో తనకు ఆలయాన్ని నిర్మించమని ఆదేశించాడని చెబుతారు. ఆ దివ్య ఆజ్ఞను శిరసావహించిన రాజు విశాలమైన దేవాలయ నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించాడు. తరువాతి పాండ్య రాజులు కూడా నిర్మాణాన్ని కొనసాగించి ఆలయాన్ని మరింత వైభవోపేతంగా తీర్చిదిద్దారు.

కాలక్రమేణ విజయనగర సామ్రాజ్యాధిపతులు, అనంతరం మదురై నాయక రాజులు కూడా ఈ దేవాలయానికి విస్తృతమైన దానధర్మాలు చేశారు. మండపాలు, ప్రాకారాలు, ఉపాలయాలు, శిల్పాలు వారి కాలంలో మరింత అభివృద్ధి చెందాయి. ఆలయంలో కనిపించే అనేక శాసనాలు పాండ్యులు, నాయకులు చేసిన సేవలను నేటికీ సాక్ష్యంగా నిలుపుతున్నాయి. శతాబ్దాలుగా ఈ ఆలయం దక్షిణ తమిళనాడులో శైవభక్తికి ప్రధాన కేంద్రంగా కొనసాగుతోంది.

ఈ ఆలయ ప్రధాన దైవం శ్రీ కాశీ విశ్వనాథస్వామి కాగా, అమ్మవారు ఉలగమ్మై లేదా ఉలగాంబికగా కొలువుదీరారు. శివశక్తుల ఏకత్వాన్ని ప్రతిబింబించే ఈ దివ్య సన్నిధులు భక్తులలో విశేష భక్తిభావాన్ని కలిగిస్తాయి. ఆలయంలో నంది మండపం, వినాయకుడు, సుబ్రహ్మణ్యస్వామి, దక్షిణామూర్తి, చండీశ్వరుడు, నవగ్రహాలు, భైరవుడు, దుర్గాదేవి వంటి అనేక ఉపదేవతల సన్నిధులు శైవ ఆగమ సంప్రదాయానికి అనుగుణంగా ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి.

తెన్కాశి ఆలయం ద్రావిడ దేవాలయ నిర్మాణకళకు అద్భుతమైన నిదర్శనం. విశాలమైన ప్రాకారాలు, ఎత్తైన రాజగోపురం, శిల్పాలతో అలంకరించబడిన మండపాలు, సంగీత స్తంభాలు, రాతితో చెక్కిన శిల్ప సంపద ఈ ఆలయ ప్రత్యేకతలు. ఆలయానికి ప్రధాన ప్రవేశం తూర్పు రాజగోపురం ద్వారా ఉంటుంది. తొమ్మిది అంతస్తులతో నిర్మించబడిన ఈ మహాగోపురం దూరం నుంచే దర్శనమిస్తూ భక్తులను ఆకర్షిస్తుంది. శతాబ్దాల క్రితం మెరుపు కారణంగా గోపురం పైభాగం దెబ్బతిన్నప్పటికీ, ఆధునిక కాలంలో సంప్రదాయ ద్రావిడ శిల్పశైలిని అనుసరించి తిరిగి పునర్నిర్మించబడింది. నేడు ఇది తెన్కాశి నగరానికి చిహ్నంగా నిలిచింది.

తూర్పు రాజగోపురంతో పాటు ఉత్తర, దక్షిణ, పశ్చిమ దిశలలోనూ ప్రవేశ ద్వారాలు ఉన్నాయి. ప్రతి ద్వారం శైవ సంప్రదాయంలోని నాలుగు దిక్కులకు ప్రతీకగా భావించబడుతుంది. గోపురాలపై శివపార్వతుల కళ్యాణం, నటరాజుని తాండవం, గంగావతరణం, త్రిపురాసుర సంహారం, అర్ధనారీశ్వర స్వరూపం, గణపతి, మురుగన్, నాయనార్లు, దేవతలు, గంధర్వులు, యక్షులు, నర్తకులు వంటి అనేక శిల్పాలు అద్భుతమైన నైపుణ్యంతో చెక్కబడ్డాయి. ప్రతి శిల్పం ఒక పురాణగాథను, ఒక ఆధ్యాత్మిక సందేశాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఆలయంలోని మండపాలు శిల్పకళకు నిలువెత్తు నిదర్శనాలు. మహామండపంలోని స్తంభాలపై గుర్రాలపై యోధులు, యాళి శిల్పాలు, నృత్యభంగిమలు, పురాణ పాత్రలు జీవం ఉట్టిపడేలా చెక్కబడ్డాయి. కొన్ని స్తంభాలను స్వల్పంగా తాకితే సంగీత స్వరాలను పోలిన ధ్వనులు వినిపిస్తాయని స్థానిక సంప్రదాయం చెబుతుంది. ఈ కారణంగా తెన్కాశి ఆలయం సంగీతశిల్ప సంప్రదాయానికి కూడా ఒక గొప్ప ఉదాహరణగా పరిగణించబడుతుంది.

ఈ ఆలయంలోని మరో విశిష్టత చిత్సభ. చిదంబరంలోని చిత్సభ సంప్రదాయాన్ని అనుసరించి ఇక్కడ కూడా నటరాజస్వామికి ప్రత్యేక చిత్సభ నిర్మించబడింది. ఈ సభలో శివుడు ఆనందతాండవమూర్తిగా దర్శనమిస్తాడు. చిదంబరంలోని చిత్సభకు ప్రతిరూపంగా భావించే ఈ సన్నిధి తెన్కాశి ఆలయానికి ప్రత్యేక ఆధ్యాత్మిక గుర్తింపును తీసుకొచ్చింది. చిత్సభలో జరిగే ప్రత్యేక దీపారాధనలు, అభిషేకాలు, ఆరుద్ర దర్శన ఉత్సవాలు భక్తులకు అపూర్వమైన అనుభూతిని కలిగిస్తాయి. చిదంబరం దర్శనం సాధ్యం కాని భక్తులు తెన్కాశి చిత్సభలో నటరాజుని దర్శించడం కూడా మహాపుణ్యంగా భావిస్తారు.

తెన్కాశి ఆలయానికి దక్షిణ కాశి అనే బిరుదు రావడానికి మరో కారణం ఇక్కడి ఆధ్యాత్మిక తత్వం. కాశీలో విశ్వనాథుడు మోక్షప్రదాతగా కొలువుదీరినట్లే, తెన్కాశిలో కూడా భక్తుల పాపాలను హరించి జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించే పరమేశ్వరునిగా ఆరాధించబడుతున్నాడు. ఆలయ తీర్థంలో స్నానం చేసి విశ్వనాథస్వామిని దర్శిస్తే కాశీ యాత్ర ఫలం లభిస్తుందని స్థానిక విశ్వాసం. అందువల్ల తమిళనాడు, కేరళ ప్రాంతాల నుండి లక్షలాది మంది భక్తులు ఈ క్షేత్రాన్ని సందర్శిస్తుంటారు.

ఈ క్షేత్రం శైవభక్తి ఉద్యమంతోనూ అనుబంధాన్ని కలిగి ఉంది. పాండ్య దేశంలోని అనేక శైవాచార్యులు, సిద్ధులు, సన్యాసులు ఈ క్షేత్రంలో తపస్సు చేసినట్లు స్థానిక సంప్రదాయాలు చెబుతాయి. నాయనార్ల భక్తి సంప్రదాయం ఈ ప్రాంతంలో విశేషంగా వ్యాపించింది. తిరుజ్ఞానసంబందర్, తిరునావుక్కరసర్ అప్పర్, సుందరమూర్తి నాయనార్, మాణిక్యవాచకర్ వంటి మహాభక్తుల ప్రభావం ఈ ప్రాంతంలోని శైవారాధనపై స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. వారి తిరుమురై పారాయణం నేటికీ ఆలయ సేవలలో భాగంగా కొనసాగుతోంది.

ప్రతిరోజూ ఆలయంలో శైవ ఆగమ విధానాల ప్రకారం ఆరు కాలపూజలు నిర్వహించబడతాయి. తెల్లవారుజామున సుప్రభాత సేవ అనంతరం అభిషేకం, అలంకారం, వేదపారాయణం, తిరుమురై గానం జరుగుతాయి. మధ్యాహ్న మహానైవేద్యం, సాయంకాల దీపారాధన, రాత్రి అర్థజామ పూజ వరకు నియమబద్ధంగా ఆరాధన కొనసాగుతుంది. ప్రతి పూజలో నాగస్వర వాద్యం, తవిల్ మంగళధ్వని, వేదఘోషల మధ్య స్వామివారికి మహాదీపారాధన సమర్పించడం ఈ ఆలయ సంప్రదాయం. సోమవారాలు, ప్రదోషకాలం, మాసశివరాత్రి, పౌర్ణమి రోజుల్లో ప్రత్యేకాభిషేకాలు నిర్వహిస్తారు.

మహాశివరాత్రి ఈ ఆలయంలో అత్యంత వైభవంగా జరిగే ఉత్సవం. రాత్రంతా నాలుగు యామాలలో అభిషేకాలు, వేదపారాయణం, తిరుమురై గానం, సంగీత సేవలు నిర్వహిస్తారు. మార్గశిర మాసంలోని ఆరుద్ర దర్శనం సందర్భంగా చిత్సభలోని నటరాజస్వామికి విశేషాభిషేకం జరుగుతుంది. ఆని తిరుమంజనం, నవరాత్రి, కార్తీక దీపోత్సవం, బ్రహ్మోత్సవం, రథోత్సవం కూడా వేలాది మంది భక్తుల సమక్షంలో ఘనంగా నిర్వహించబడతాయి. ముఖ్యంగా వార్షిక రథోత్సవంలో విశాలమైన దేవాలయ రథం నగర వీధుల గుండా సంచరిస్తూ భక్తులకు దర్శనం ఇస్తుంది.

తెన్కాశి ఆలయ నిర్మాణంలో శైవ తత్వానికి సంబంధించిన అనేక సంకేతాలు కనిపిస్తాయి. గర్భగుడి జీవాత్మ పరమాత్మల ఏకత్వాన్ని సూచిస్తే, ప్రాకారాలు భక్తుని ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణానికి ప్రతీకలుగా భావించబడతాయి. గోపురం భౌతిక ప్రపంచం నుండి దైవసాన్నిధ్యానికి తీసుకెళ్లే ప్రవేశద్వారంగా భావించబడుతుంది. నంది భక్తికి, ధర్మానికి ప్రతీకగా నిలుస్తాడు. చిత్సభ పరమశివుని ఆనందతాండవాన్ని, విశ్వసృష్టి నిరంతర చలనాన్ని సూచిస్తుంది.

తెన్కాశి శ్రీ కాశీ విశ్వనాథస్వామి ఆలయం కేవలం ఒక ప్రాచీన దేవాలయం మాత్రమే కాదు. అది పాండ్యుల వైభవం, ద్రావిడ శిల్పకళ, శైవ ఆగమ సంప్రదాయం, సంగీతం, నృత్యం, వేదపారాయణం, భక్తి ఉద్యమం అన్నింటినీ సమన్వయం చేసిన మహోన్నత ఆధ్యాత్మిక కేంద్రం. దక్షిణ కాశిగా కోట్లాది మంది భక్తుల విశ్వాసాన్ని చూరగొన్న ఈ పుణ్యక్షేత్రం, చిదంబర సంప్రదాయాన్ని గుర్తు చేసే చిత్సభతో, మహోన్నత రాజగోపురంతో, శిల్పసంపదతో, నిత్యపూజల వైభవంతో, శివభక్తి పరంపరతో యుగయుగాలుగా సనాతన ధర్మ వైభవాన్ని ప్రతిఫలిస్తూ భక్తులకు ఆధ్యాత్మిక శాంతిని ప్రసాదిస్తోంది.


పాండురంగ మహత్యం – 1957: భక్తి రస కావ్యం

1957 నవంబర్ 28న విడుదలైన పాండురంగ మహత్యం తెలుగు భక్తి చిత్రాల చరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన మైలురాయి. నేషనల్ ఆర్ట్ థియేటర్స్ పతాకంపై నందమూరి త్రివిక్...